หญิงสาวไม่ค่อยยินยอม “แม่คะ ตอนนี้เขาหย่าแล้ว หนูจะยังชอบเขาไม่ได้หรือคะ”
“ใครจะไปรู้ว่าจริงหรือไม่จริง เธอเคยได้ยินเขาประกาศให้คนนอกรู้หรือไง เรื่องที่เจ้าตัวไม่ยอมรับด้วยปากตัวเอง ฟังไว้ก็พอ!”
“ฮึ ไม่ช้าก็ต้องยอมรับอยู่ดี”
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าของแม่ลูกคู่นั้นก็ค่อย ๆ ห่างออกไป ฉันจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ
ลู่ลู่คนนั้นก็คือลูกสาวของลุงหลิว หลิวอี้ลู่
ก่อนเริ่มงานเลี้ยง ฉันเคยเจอเธอครั้งหนึ่ง ลุงหลิวเป็นคนแนะนำให้รู้จัก ตอนนั้นเธออดเหลือบมองเผยเหิงอยู่เรื่อย ๆ ไม่ได้ แต่ท่าทีที่มีต่อฉันก็ยังดี เวลาพูดจาก็ยิ้มแย้มอยู่ตลอด
ฉันเดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้า แล้วกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงอย่างไม่แสดงพิรุธ ก่อนจะนั่งกินต่อ
พอกินเสร็จ แขกเหรื่อก็ทยอยกันกลับ ฉันกวาดตามองรอบ ๆ แต่ไม่เห็นลุงหลิว จึงคิดจะไปหาเขาเพื่อทักทายก่อนกลับ
“พี่จืออี้!”
หลิวอี้ลู่โผล่มาอย่างกะทันหัน เธออายุยี่สิบห้าหรือยี่สิบหก แต่งตัวค่อนข้างหรูหราและดูเป็นผู้ใหญ่ ทว่าหากสังเกตดี ๆ ก็ยังเห็นความอ่อนเยาว์อยู่
“ลู่ลู่” ฉันยิ้มบาง ๆ
“เอ๊ะ แล้วคุณเผยล่ะคะ ทำไมไม่มาด้วยกัน” หลิวอี้ลู่พูดพลางยื่นกล่องของขวัญให้ฉัน พอลองยกดูก็รู้สึกว่าค่อนข้างหนัก
เธอบอกว่า “นี่เป็นของตอบแทนค่ะ พี่จืออี้”
“ขอบคุณนะ” ฉันถือกล่องของขวัญพลางแสร้งทำเป็นมองไปรอบ ๆ “แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเผยเหิงอยู่ที่ไหน เธอลองหาเขาดูนะ ฝากบอกลุงหลิวด้วยว่าฉันมีธุระ ต้องกลับก่อนแล้ว”
“อ๋อ ได้ค่ะ” หลิวอี้ลู่พยักหน้า