โอวหยางเถียนกับหลีโหยวก็อดรนทนไม่ไหวแล้ว
โอวหยางเถียน: อี้อี้ เธอหย่าถูกแล้วจริง ๆ เผยเหิงทำเกินไปแล้ว เธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเธาเสวี่ยอยู่ แค่ตอบตกลงแต่งงานกับเขาเท่านั้น เขามีสิทธิ์อะไรมาแก้แค้นเธอ?
หลีโหยว: ใช่ เป็นคนอย่าเห็นแก่ตัวขนาดนี้สิ เธอก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกัน!
เติ้งจิงเอ๋อร์: แล้วยัยเทาเย่อะไรนั่นอีก สมองมีขี้อุดอยู่หรือไง พูดจาเหลวไหลอะไรของมัน ถ้าฉันอยู่ตรงนั้นนะ จะกระชากผมมันให้หลุดหัวเลย!
ฉันมองข้อความที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด ในใจก็รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ตอนนั้นเผยเหิงไม่เคยพูดถึงเธาเสวี่ยกับฉันเลย เขาแค่ขอให้ฉันปฏิเสธข้อเสนอของคุณปู่เขา
ต่อมาอาการป่วยของคุณปู่เผยทรุดหนักขึ้น จนยื้อไม่ไหวอีกแล้ว ประกอบกับฉันไม่ได้ปฏิเสธ งานแต่งครั้งนี้จึงลงเอยด้วยการกำหนดวันแน่นอน
หากจะบอกว่าฉันผิด ก็ผิดที่ทั้งที่รู้ว่าเผยเหิงไม่ได้ชอบฉัน ฉันก็ยังตอบตกลงแต่งงานกับเขา
คืนนั้นในกลุ่มแชตคึกคักมาก เติ้งจิงเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ พากันออกหน้าแทนฉัน ร้องว่าจะไปคิดบัญชีกับเผยเหิง แต่ฉันห้ามพวกเธอไว้
ยิ่งคิดบัญชีกันก็ยิ่งพัวพัน ไม่คิดบัญชีเสียยังดีกว่า
ตอนนี้สิ่งที่ฉันกังวลที่สุดกลับเป็นว่าเผยเหิงจะอยู่ประเทศเอ็กซ์นานแค่ไหน?
ฉันหวังว่าเขาจะทำงานเสร็จแล้วกลับประเทศโดยเร็ว ไม่อย่างนั้นท้องของฉันค่อย ๆ โตขึ้น มีโอกาสถูกจับได้ง่าย
“เลิกงานแล้วมาเจอกันหน่อย คุยกัน” เช้าวันรุ่งขึ้นตอนมาทำงาน ฉันได้รับข้อความจากเทาเย่
“ไม่ว่าง” ฉันตอบไปคำหนึ่ง แล้วก็ไม่สนใจเธออีก