เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่นอยู่ข้างหู อันซิ่วลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน กลิ่นดินปืนฉุนกึกพุ่งเข้าจมูกทันที ปอดแสบระบมไปหมด
เธอรู้สึกว่าร่างกระแทกลงบนของแข็งเย็นเฉียบอย่างแรง กระดูกทั่วทั้งร่างสั่นสะท้าน ภาพเบื้องหน้ามีแต่ซากปรักหักพัง ไม้ไหม้เกรียมกับอิฐแตกหักกองพะเนินเป็นภูเขาเล็ก ๆ
ท้องฟ้าเหนือศีรษะถูกควันหนาทึบบดบัง นาน ๆ ครั้งจึงมีแสงอาทิตย์ยามเย็นสีเลือดลอดออกมาให้เห็นริบหรี่
เธอนอนอยู่ข้างเตียงดินที่พังถล่ม สวมชุดนอนผ้าไหมแท้เนื้อนุ่มบางจนแทบโปร่งแสง ลมหนาวหอบเม็ดทรายพัดผ่านผิวกายจนขนลุกซู่ นอกจากเสียงระเบิดข้างหูแล้ว ยังมีเสียงชาวญี่ปุ่นตะโกนภาษาจีนติดสำเนียงแข็งกระด้างว่า “สาวจีน! ออกมา!” ตามด้วยเสียงปืนรัวถี่ สมองของอันซิ่วว่างเปล่าไปหมด เมื่อครู่เธอไม่ได้กำลังนอนสบาย ๆ อยู่ที่บ้านหรอกหรือ? ทำไมจู่ ๆ ถึงมาอยู่ในสถานที่บ้าบอนี่ได้?
“ตูม!” เสียงดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง กำแพงดินใกล้ ๆ ถูกระเบิดจนเป็นรูโหว่ เศษซากพุ่งเฉียดแก้มเธอพร้อมเสียงหวีดหวิว อันซิ่วรู้สึกเย็นวาบที่แก้ม ก่อนหยดเลือดจะไหลลงมา เธอตกใจจนหดตัวหลบเข้าไปในเงามืดหลังเตียงดิน ร่างสั่นเทาจนหยุดไม่ได้ นี่คือภัยคุกคามถึงชีวิตจริง ๆ
ขณะที่ความหวาดกลัวท่วมท้นถึงขีดสุด เสียงสังเคราะห์ราวกับเครื่องจักรก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
“【ร้านค้าพินซีซีปาฏิหาริย์สองภพ】เชื่อมโยงสำเร็จแล้ว!”
ร่างของอันซิ่วชะงักค้าง พินซีซี? เธอหูฝาดไปหรือเปล่า? เธอข่มความหวาดกลัวและข้อสงสัยในใจ พยายามรวบรวมสมาธิ
“เรียนคุณอันซิ่ว ยินดีต้อนรับสู่มิติปี 1940!”
เบื้องหน้าปรากฏหน้าจอโปร่งแสงขึ้นกลางอากาศ บนหน้าจอกะพริบด้วยข้อความและไอคอนเรียงเป็นแถว ด้านบนสุดเป็นชื่อร้านค้า ด้านล่างแบ่งเป็นตัวเลือก “ซื้อเข้า” “ขายออก” “กระเป๋า” และอื่น ๆ เทพเจ้าแห่งโชคลาภในรูปการ์ตูนจิบิยืนกะพริบตาอยู่ตรงมุมหน้าจอ อันซิ่วจ้องหน้าจอเขม็ง หัวใจปั่นป่วนราวคลื่นโหมกระหน่ำ นี่...นี่มันอะไรกัน? พลังโกงหรือ? พลังโกงในนิยายอย่างนั้นหรือ?
เสียงตะโกนหยาบกระด้างของชาวญี่ปุ่นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมเสียงปืนกล “ดาดาดา” ราวกับอยู่หน้าประตู อันซิ่วใจเต้นรัว เธอรู้ว่าซ่อนต่อไปไม่ได้แล้ว ชุดนอนสมัยใหม่กับผิวขาวผ่องของเธอทำให้ตกเป็นเป้าชัดเจน เธอต้องลงมือเดี๋ยวนี้
เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไป ปลายนิ้วแตะตัวเลือก “ซื้อเข้า” บนหน้าจอ ทันใดนั้นหน้าจอก็เปลี่ยนไป รายการสินค้าละลานตาปรากฏขึ้นมา ทั้งบิสกิตอัดแท่ง เสื้อคลุมทหาร กล่องเวชภัณฑ์ ระเบิดมือ กระทั่งรถถังกับเครื่องบิน แต่ใต้สินค้าแต่ละชิ้นมีตัวเลขชุดหนึ่งและคำว่า【เหรียญอนาคต】กำกับอยู่ อันซิ่วมองมุมขวาบน ยอด【เหรียญอนาคต】ของเธอแสดงชัดเจนว่า 0
เธอรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาทันที ต่อให้มีพลังโกงแล้วจะทำอะไรได้? ไม่มีเงินติดตัวสักแดง! เธอลองกด “ขายออก” หน้าจอปรากฏกรอบว่างสำหรับตรวจสอบ ระบบแจ้งว่า “โปรดใส่สินค้าพิเศษประจำมิติ ร้านค้าจะประเมินมูลค่าของสิ่งนั้นในมิติอนาคต แล้วแลกเป็น【เหรียญอนาคต】”
สินค้าพิเศษประจำมิติหรือ? อันซิ่วกวาดตามองรอบตัว นอกจากซากปรักหักพัง ก็ยังมีแต่ซากปรักหักพัง สิ่งไหนจะเรียกว่า “สินค้าพิเศษ” ได้? ก็แค่เศษของพัง ๆ กองหนึ่งเท่านั้น สายตาของเธอเหลือบไปเห็นก้อนหินสีดำข้างเตียงดิน มันถูกฝุ่นปกคลุมอยู่ เธอค่อย ๆ ขยับเข้าไปแล้วใช้มือปัดฝุ่นออก สิ่งนั้นคือแท่นฝนหมึกทรงสี่เหลี่ยม แม้มุมหนึ่งจะแตกบิ่น แต่ลวดลายยังพลิ้วไหวสวยงาม สลักลายโบราณเรียบง่าย เนื้อแท่นฝนหมึกอุ่นนุ่มและหนักมือ เธอรู้สึกได้ว่ามันมีอายุไม่น้อย
เธอหยิบแท่นฝนหมึกขึ้นมา แล้วค่อย ๆ วางลงในกรอบตรวจสอบของตัวเลือก “ขายออก” หน้าจอกะพริบวูบวาบ
“ติ๊ง!”
“ตรวจพบสินค้าพิเศษประจำมิติปี 1940 【แท่นฝนหมึกโบราณชำรุด】ประเมินได้ว่าเป็นของใช้ในราชสำนักสมัยหงจื้อแห่งราชวงศ์หมิง กำลังประเมินมูลค่าในตลาดของมิติอนาคต...”
อันซิ่วกลั้นหายใจ สมัยหมิง? ของใช้ในราชสำนัก? เธอแค่หยิบเศษของขึ้นมาแท้ ๆ ที่ไหนได้กลับเป็นโบราณวัตถุ? ความยินดีพลันผุดขึ้นในใจ
“ประเมินเสร็จสิ้น! 【แท่นฝนหมึกโบราณชำรุด】แลกเป็น【เหรียญอนาคต】ได้ 500 เหรียญ ต้องการแลกหรือไม่?”
500 เหรียญ! อันซิ่วตื่นเต้นจนมือสั่น เธอมองรายการสินค้า บิสกิตอัดแท่งหนึ่งห่อราคาแค่ 2【เหรียญอนาคต】 ชุดเครื่องแบบทหารผ้าหยาบหนึ่งชุดราคาแค่ 5【เหรียญอนาคต】 500 เหรียญนับเป็นเงินก้อนโตเลยทีเดียว!
“แลก!” เธอเลือกโดยไม่ลังเล
“แลกเปลี่ยนสำเร็จ! ยอด【เหรียญอนาคต】ของคุณ: 500”
อันซิ่วเปิดหน้าจอ “ซื้อเข้า” ทันที ตอนนี้เธอต้องการเสื้อผ้าสักชุดกับอาหาร เธอหา【เครื่องแบบทหารมาตรฐานหนึ่งชุด (ผ้าหยาบ ทนทาน)】เจออย่างรวดเร็ว ราคา 5【เหรียญอนาคต】 เธอกดซื้อ จากนั้นก็พบ【บิสกิตอัดแท่งพลังงานสูง (100 กรัม)】ราคา 2【เหรียญอนาคต】 เธอซื้อรวดเดียวสามห่อ
“ซื้อสำเร็จ! โปรดตรวจสอบสินค้าใน【กระเป๋า】”
อันซิ่วคิดในใจแล้วเปิด【กระเป๋า】 หน้าจอกระเป๋าแบ่งเป็นช่องตาราง ในสามช่องมีชุดทหารกับบิสกิตวางอยู่ เธอลองใช้ความคิดหยิบสินค้าออกมา ชั่วพริบตาเดียว เครื่องแบบทหารผ้าหยาบสีน้ำตาลดินที่พับเรียบร้อยหนึ่งชุดกับบิสกิตอัดแท่งทรงสี่เหลี่ยมสามห่อก็ปรากฏขึ้นในมือของเธออย่างไร้ที่มา
เธอรีบถอดชุดนอนสมัยใหม่แล้วสวมเครื่องแบบผ้าหยาบ ชุดทหารพอดีตัว แม้เนื้อผ้าจะหยาบไปบ้าง แต่หนาและอุ่น เธอฉีกห่อบิสกิตออกแล้วกัดเข้าไปเต็มคำ บิสกิตแข็งมาก แต่พอเข้าปากก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังงานอย่างรวดเร็ว ความหิวบรรเทาลงไปมากในทันที ร่างกายของเธอเริ่มอบอุ่นขึ้น ไม่สั่นเทาอีกต่อไป
เวลานั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงคนพูด คราวนี้เป็นภาษาจีนที่ติดสำเนียงท้องถิ่นเข้มข้น “ชาวบ้าน! ข้างในยังมีคนอยู่ไหม?”
อันซิ่วใจเต้นวูบ คนพวกนี้เป็นใครกัน? เธอค่อย ๆ โผล่หน้าออกไปดู เห็นคนหลายคนในเครื่องแบบทหารสีน้ำตาลดินเหมือนกันกำลังก้มตัว คอยค้นซากปรักหักพังอย่างระแวดระวัง ใบหน้าของพวกเขาเปื้อนฝุ่น แต่แววตาหนักแน่น นั่นคือกองทัพที่แปด!
ความหวังผุดขึ้นในใจอันซิ่ว เธอกำลังจะส่งเสียงเรียก ทหารคนหนึ่งก็ครางออกมาเบา ๆ ก่อนร่างจะเซล้มลงกับพื้น คนอื่น ๆ รีบกรูเข้าไปหา
“จู้จื่อ!” ชายร่างกำยำคนหนึ่งร้องเรียกอย่างร้อนใจ “เป็นยังไงบ้าง?”
“หัวหน้าหมู่...ผมไม่เป็นไร...แค่ขา...” ใบหน้าของจู้จื่อซีดเผือด เลือดซึมแผ่เป็นวงกว้างบนขากางเกงอย่างรวดเร็ว
อันซิ่วมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าขาของจู้จื่อถูกสะเก็ดระเบิด แผลลึกจนเห็นกระดูก เนื้อเละเป็นแผลฉกรรจ์ หัวใจของเธอหนักอึ้ง บาดแผลแบบนี้ในยุคนี้ หากไม่ได้รับการรักษาทันท่วงที มีโอกาสติดเชื้อสูงมาก แล้วก็อาจต้องตัดขา หรือถึงขั้นเสียชีวิต เธอนึกถึงเวชภัณฑ์หลากหลายชนิดในร้านค้า
เธอรีบเปิด【ซื้อเข้า】แล้วค้นหาคำว่า “เพนิซิลลิน”
“【ยาฉีดเพนิซิลลิน (100,000 หน่วย/หลอด)】ราคา: 2.5【เหรียญอนาคต】”
อันซิ่วดีใจขึ้นมา ราคานี้เธอจ่ายไหวสบาย ๆ! ตอนนี้ยังมี【เหรียญอนาคต】เหลือ 493 เหรียญ เธอรีบซื้อสองหลอด
“ซื้อสำเร็จ! โปรดตรวจสอบสินค้าใน【กระเป๋า】”
เธอคิดในใจวูบหนึ่ง ยาฉีดเพนิซิลลินในบรรจุภัณฑ์สมัยใหม่สองหลอดกับกระบอกฉีดยาแบบใช้แล้วทิ้งสองอันก็ปรากฏขึ้นในมือ อันซิ่วสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าแล้วพุ่งออกไป
“อย่าเข้ามา!” ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าหมู่ยกปืนไรเฟิลในมือขึ้นอย่างระแวดระวัง ปากกระบอกปืนเล็งตรงมาที่อันซิ่ว ทหารคนอื่น ๆ ก็พากันหันปืนมาทางเธอ
อันซิ่วยกมือทั้งสองข้างขึ้นทันทีเพื่อแสดงว่าไม่มีเจตนาร้าย “ฉัน...ฉันไม่ใช่ศัตรู! ฉันเป็นหมอพเนจร! ฉันช่วยเขาได้!” เธอชี้ไปที่จู้จื่อ แล้วชูเพนิซิลลินในมือขึ้น
หัวหน้าหมู่พินิจเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสัย ผู้หญิงที่จู่ ๆ ก็โผล่มาคนนี้สวมเครื่องแบบทหารเหมือนพวกเขา แต่กลับสะอาดเกินไปหน่อย แถมในมือยังถือขวดเล็ก ๆ กับหลอดฉีดยาประหลาดสองชิ้น
“คุณเป็นใคร? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” หัวหน้าหมู่ถามเสียงขรึม
“ฉัน...ฉันมาจากต่างถิ่น ผ่านมาทางนี้แล้วถูกระเบิดจนสลบ ฉันมีตำรับลับ ช่วยชีวิตคนเจ็บได้!” อันซิ่วพยายามบังคับเสียงให้ฟังดูสงบนิ่ง เธอรู้ว่าเวลานี้ต้องแสดงฝีมือให้เห็นสักหน่อย ถึงจะลบความระแวงของพวกเขาได้
จู้จื่อเจ็บจนใบหน้าเขียวคล้ำ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก สหายที่อยู่ข้างกายต่างร้องเรียกเขาอย่างร้อนใจ แต่ก็จนปัญญา
“หัวหน้าหมู่ ให้เธอลองเถอะ! จู้จื่อแทบไม่ไหวแล้ว!” ทหารหนุ่มคนหนึ่งอดร้องขึ้นมาไม่ได้
หัวหน้าหมู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองลมหายใจของจู้จื่อที่อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ก่อนกัดฟันตัดสินใจในที่สุด “ได้! ถ้าแกกล้าเล่นลูกไม้ ฉันยิงแกทิ้งแน่!” เขาลดปืนลง แต่สายตายังคงคมกริบ
อันซิ่วไม่สนใจอะไรอีก เธอย่อตัวลงตรวจดูบาดแผลของจู้จื่ออย่างรวดเร็ว แผลยังมีเลือดไหล แต่เลือดเริ่มไหลช้าลงบ้างแล้ว เธอฉีกบรรจุภัณฑ์เพนิซิลลิน ดูดยาเข้าไปในกระบอกฉีดยา จากนั้นหาตำแหน่งกล้ามเนื้อต้นขาของจู้จื่อแล้วแทงเข็มลงไปอย่างเด็ดขาด
“ซี๊ด...” จู้จื่อสูดปากเพราะเจ็บ
ทหารคนอื่น ๆ จ้องมองอย่างตึงเครียด หัวหน้าหมู่ยิ่งจับตาดูการเคลื่อนไหวของอันซิ่วไม่กะพริบ
อันซิ่วฉีดยาเสร็จแล้วหยิบอีกหลอดออกมา ส่งสัญญาณให้จู้จื่อฉีดอีกเข็ม แม้จู้จื่อจะเจ็บ แต่เมื่อเห็นว่าแววตาของอันซิ่วไม่มีเจตนาร้าย เขาก็เพียงกัดฟันทน
ไม่กี่นาทีต่อมา ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น
ใบหน้าซีดเผือดของจู้จื่อเริ่มกลับมามีสีเลือดทีละน้อย เหงื่อเย็นบนหน้าผากก็ค่อย ๆ ลดลง ที่น่าตกตะลึงที่สุดคือ บริเวณรอบบาดแผลที่เคยเละเป็นแผลฉกรรจ์ เลือดหยุดซึมให้เห็นต่อหน้าต่อตา แม้แต่อาการบวมแดงตรงขอบแผลก็เริ่มทุเลาลง
“ผม...ผมรู้สึกว่าไม่ค่อยเจ็บแล้ว...” จู้จื่อเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง น้ำเสียงเจือแววไม่อยากเชื่อ
ทหารทุกคนตกตะลึง พวกเขามีชีวิตอยู่มานานหลายปี เคยเห็นผู้บาดเจ็บมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นยาที่ออกฤทธิ์น่าอัศจรรย์ขนาดนี้มาก่อน ดวงตาของหัวหน้าหมู่เบิกกว้าง เขาจ้องอันซิ่วราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด
“คุณ...ยานี่มันอะไรกันแน่?” เสียงของหัวหน้าหมู่สั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะตื่นเต้นและไม่อยากเชื่อ
อันซิ่วแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง เก็บกระบอกฉีดยา เธอรู้ว่าฤทธิ์อันน่าอัศจรรย์ของเพนิซิลลินทำให้คนเหล่านี้ตกตะลึงจนหมดแล้ว เธอต้องรีบฉวยจังหวะนี้พูดต่อ
“นี่คือ ‘น้ำเซียน’ ที่สำนักของฉันปรุงขึ้นเป็นความลับ ใช้รักษาบาดแผลจากดาบปืนและอาการติดเชื้ออักเสบสารพัด ขอแค่ใช้ทันเวลา รับรองว่าหายขาดแน่นอน” อันซิ่วเริ่มแต่งคำอธิบายขึ้นมา ในใจเธอกังวลอยู่บ้าง แต่เพื่อเอาชีวิตรอดและช่วยคน เธอทำได้เพียงฝืนเล่นละครต่อไป
หัวหน้าหมู่ไม่พูดอะไร เขาเพียงจ้องตัวอักษรภาษาอังกฤษบนขวดยาเพนิซิลลินกับบรรจุภัณฑ์ที่ดูทันสมัยเหลือเกินอย่างไม่วางตา แม้จะอ่านตัวหนังสือบนขวดไม่ออก แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าสิ่งนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน
“หัวหน้าหมู่!” จู่ ๆ ทหารอีกคนก็ชี้ไปไกล ๆ พลางร้องอย่างร้อนใจ “ไอ้ญี่ปุ่น! พวกมันส่งคนมาอีกแล้ว! มากันไม่น้อยเลย!”
หัวใจของอันซิ่วกระตุกวูบ เธอเงยหน้ามองไปยังปลายถนนไกลลิบ เห็นทหารญี่ปุ่นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่ากำลังมุ่งหน้าค้นหามาทางนี้พร้อมปืนในมือ พวกเขายังลากปืนครกขนาดเล็กมาด้วย
สีหน้าของหัวหน้าหมู่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน “เร็ว! แจ้งให้คนอื่น ๆ ถอนกำลัง! จู้จื่อ แกยังเดินไหวไหม?” เขาพยุงจู้จื่อขึ้น แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายยังเดินเองไม่ได้
“หัวหน้าหมู่...ผม...ผมคงเป็นภาระให้ทุกคนแล้ว...” จู้จื่อพูดเสียงอ่อนแรง
อันซิ่วมองหน้าจอร้านค้า เธอช่วยจู้จื่อไว้ได้และได้รับรางวัลเพิ่ม 10【เหรียญอนาคต】 แต่เงินแค่นี้ไม่พอซื้ออาวุธขนาดใหญ่ เธอต้องหาสินค้า “พิเศษประจำมิติ” ที่มีมูลค่าสูงกว่านี้ เธอกวาดตามองรอบตัว ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่วัดร้างแห่งหนึ่งซึ่งยังคงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ในระยะไกล
“หัวหน้าหมู่ ตอนนี้ถอยไม่ทันแล้ว” น้ำเสียงของอันซิ่วหนักแน่น เธอมองหัวหน้าหมู่ แววตาเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ถ้าจะช่วยจู้จื่อและต้านพวกญี่ปุ่น เราต้องมีอุปกรณ์ที่ดีกว่านี้! หัวหน้าหมู่ ฉันช่วยคุณได้!” เธอชี้ไปยังวัดร้าง “ที่นั่นอาจมีของที่เราต้องการ!”