ปี 1940: ร้านพินซีซีของฉันคือสุดยอดอาวุธกู้ชาติ

ตอนที่ 4 ผู้บังคับกองพันกลายเป็นคนประจบ ร้านค้าของฉันจะผงาดสู่ฟ้า!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฝีมืออันน่าทึ่งของอันซิ่วทำเอาหลี่อวิ๋นหลงถึงกับไปไม่เป็น

ตอนนี้สายตาที่เขามองอันซิ่วแทบไม่ต่างจากมองเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ไม่สิ พูดให้ถูกคือต้องมองเป็นบรรพบุรุษเลยต่างหาก

“สหายอันซิ่ว!” หลี่อวิ๋นหลงตื่นเต้นจนเสียงแทบแตก “บอกมาเลยว่าต้องการเงื่อนไขอะไร! อย่าว่าแต่ของเก่าหรือภาพเขียนเลย ต่อให้ต้องการชีวิตแก่ ๆ ของฉัน ฉันก็ยกให้!”

จ้าวกังที่อยู่ข้าง ๆ ดันแว่นขึ้น แม้จะตกตะลึง แต่ก็ยังรักษาความสุขุมแบบปัญญาชนไว้ได้ “ผู้บังคับกองพัน เราต้องใจเย็นกันก่อน สหายอันซิ่วมีความสามารถพิเศษจริง แต่ก็ต้องระวังคนที่มีเจตนาแอบแฝงด้วย”

อันซิ่วแอบหัวเราะในใจ ผู้การจ้าวระมัดระวังไม่น้อยเลย แต่เธอมีวิธีมากมายที่จะคลายความสงสัยของเขา

“ผู้การจ้าวพูดถูกค่ะ” อันซิ่วพยักหน้า สีหน้าจริงจัง “เอาอย่างนี้ไหมคะ ฉันจะให้เงินมัดจำเต็มจำนวนก่อน เพื่อแสดงความจริงใจ”

พูดจบ เธอก็หยิบของออกมาจากกระเป๋าเป้อีกกองใหญ่: ปืนกลมือ 10 กระบอก กระสุน 200 นัด ปืนครกขนาดเล็ก 5 กระบอก กระสุนปืนใหญ่ 100 นัด และเพนิซิลลินอีกหนึ่งลัง

ทุกคนมองจนแทบตาถลน

กระเป๋าของเด็กสาวคนนี้ทำจากอะไรกันแน่ ถึงได้ยัดของไว้ได้มากมายขนาดนี้?

หลี่อวิ๋นหลงมือสั่นระริกขณะหยิบปืนกลมือขึ้นมากระบอกหนึ่ง “นี่...นี่มันต้องมีค่ากี่หยวนกัน...”

“ไม่คิดเงินค่ะ” อันซิ่วโบกมืออย่างใจกว้างราวกับเศรษฐี “ถือว่าเป็นของขวัญแทนมิตรภาพแล้วกัน ส่วนการซื้อขายจริงค่อยว่ากันอีกทีในอีก 3 วัน”

หลี่อวิ๋นหลงแทบจะคุกเข่าลงให้เธอ “สหายอันซิ่ว คุณเป็นผู้มีพระคุณที่ให้ชีวิตใหม่แก่กองพันอิสระของพวกเราเลย!”

จ้าวกังเองก็ยอมรับเธออย่างหมดใจ ความจริงใจขนาดนี้ ยังจะมีอะไรให้สงสัยอีก?

“จริงสิ ผู้บังคับกองพัน” อันซิ่วนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน “ทางนี้มีใครที่เชี่ยวชาญของเก่าบ้างไหมคะ? ฉันต้องการผู้เชี่ยวชาญช่วยประเมินราคา”

ที่จริงเธอแค่อยากหาคนมาช่วยเล่นละคร ให้ขั้นตอนการซื้อขายดูเป็นปกติมากขึ้น

หลี่อวิ๋นหลงเกาหัว “เอ่อ...ในกองพันเรามีแต่พวกหยาบกระด้าง ไม่ค่อยรู้เรื่องของเก่าหรอก แต่ในตัวเมืองมีบัณฑิตเฒ่าคนหนึ่งชื่อเฉินเหวินเซวียน เมื่อก่อนเคยค้าของเก่า ตอนนี้มาเป็นที่ปรึกษาให้พวกเรา”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ!” ดวงตาอันซิ่วเป็นประกาย “พรุ่งนี้เชิญเขามาสักเที่ยวได้ไหมคะ? ฉันอยากให้เขาช่วยดูของให้หน่อย”

“ไม่มีปัญหา! ฉันจะส่งคนไปเชิญเดี๋ยวนี้!” หลี่อวิ๋นหลงรับปากทันที

อันซิ่วพยักหน้าอย่างพอใจ เมื่อมีผู้เชี่ยวชาญช่วยรับรอง ขั้นตอนเปลี่ยนของเก่าเป็นอาวุธของเธอก็จะสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

เวลาต่อจากนั้น หลี่อวิ๋นหลงแทบจะเดินตามอันซิ่วไม่ห่าง กลัวว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภคนนี้จะหนีไปเสียก่อน

เขาพาอันซิ่วไปดูถ้ำเก็บเสบียงด้วยตัวเอง ทั้งยังจัดห้องที่ดีที่สุดให้เธอพัก แม้แต่ตอนกินข้าวก็ยังต้องนั่งเป็นเพื่อน

“ผู้บังคับกองพัน ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้ค่ะ” อันซิ่วมองท่าทางระมัดระวังของหลี่อวิ๋นหลงแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “ฉันไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย”

“ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่!” หลี่อวิ๋นหลงโบกมือรัว “ฉันแค่ดีใจ! ดีใจมากต่างหาก! พอได้อาวุธชุดนี้จากคุณ กองพันอิสระของเราก็จะสั่งสอนพวกปีศาจญี่ปุ่นได้อย่างสาสม!”

ตอนมื้อค่ำ หลี่อวิ๋นหลงสั่งให้หน่วยครัวฆ่าไก่สองตัวเป็นพิเศษ ทั้งยังจัดเหล้าดี ๆ มาไหหนึ่ง

“มา ๆ ๆ! สหายอันซิ่ว ดื่มด้วยกันสักจอก!” หลี่อวิ๋นหลงยกชามเหล้าขึ้น สีหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น

อันซิ่วก็ไม่เกรงใจ ยกชามเหล้าขึ้นชนกับเขา “ผู้บังคับกองพัน ขอให้ร่วมมือกันราบรื่นค่ะ!”

“ใช่ ๆ ๆ! ขอให้ร่วมมือกันราบรื่น!” หลี่อวิ๋นหลงดื่มรวดเดียวหมดชาม จากนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้อันซิ่วอย่างมีลับลมคมใน “สหายอันซิ่ว ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม?”

“เรื่องอะไรคะ?”

“ช่องทางของคุณ...ปลอดภัยหรือเปล่า?” หลี่อวิ๋นหลงลดเสียงลง “ถ้าพวกญี่ปุ่นจับได้ขึ้นมา...”

หัวใจอันซิ่วอบอุ่นขึ้นมา ชายร่างใหญ่ท่าทางหยาบกระด้างคนนี้ ที่จริงกลับใส่ใจรายละเอียดไม่น้อย ยังรู้จักเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอด้วย

“วางใจเถอะค่ะ ผู้บังคับกองพัน” อันซิ่วตบอก “ช่องทางของฉันลึกลับมาก แม้แต่สายลับญี่ปุ่นก็สืบหาไม่เจอ”

นี่ไม่ใช่การคุยโวเลยสักนิด ระบบมิติพิเศษอย่าง【ร้านค้าพินซีซีปาฏิหาริย์สองภพ】 ต่อให้ไม่ใช่พวกญี่ปุ่น แต่เป็นมนุษย์ต่างดาวจากอนาคต ก็ไม่มีทางสืบหาความลับได้

หลี่อวิ๋นหลงจึงวางใจ แล้วรินเหล้าให้อันซิ่วอีกชาม “ถ้าอย่างนั้นก็ดี! ดีจริง ๆ! ต่อไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว!”

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก

พลสื่อสารคนหนึ่งวิ่งเข้ามา “รายงานผู้บังคับกองพัน! กองบัญชาการกองพลส่งโทรเลขมาครับ!”

หลี่อวิ๋นหลงรับโทรเลขมาอ่านสองสามบรรทัด สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ให้ตายสิ! พวกญี่ปุ่นจะกวาดล้างอีกแล้ว! เริ่มในอีก 3 วัน!”

หัวใจอันซิ่วกระตุกวูบ อีก 3 วันหรือ? นั่นไม่ใช่วันส่งของของเธอหรอกหรือ?

“ผู้บังคับกองพัน การกวาดล้างครั้งนี้มีขนาดใหญ่แค่ไหน?” จ้าวกังเองก็เริ่มกระวนกระวาย

“พวกญี่ปุ่นส่งกำลังมาหนึ่งกรมทหาร แล้วยังมีทหารหุ่นเชิดอีกสองกองพัน” หลี่อวิ๋นหลงหน้าขรึม “ดูท่าพวกมันตั้งใจจะกวาดล้างพวกเราให้สิ้นซาก”

บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้ง

ทหารญี่ปุ่นหนึ่งกรมทหารก็มีมากกว่า 4,000 นายแล้ว แถมยังมีอาวุธหนักอีก ส่วนกองพันอิสระมีมากสุดก็แค่ 1,500 คน อาวุธยุทโธปกรณ์ก็ล้าหลัง

“หรือว่า...เราย้ายที่ตั้งกันก่อนดีไหมครับ?” ผู้บังคับกองพันคนหนึ่งเสนอเสียงเบา

“ย้ายบ้าบออะไร!” หลี่อวิ๋นหลงตบโต๊ะ “พวกเราอุตส่าห์ตั้งหลักที่นี่ได้แล้ว จะยกให้พวกญี่ปุ่นไปทำไม?”

อันซิ่วมองท่าทางโกรธเกรี้ยวของหลี่อวิ๋นหลง เปลวไฟในใจเธอก็ลุกโชนขึ้นมาเช่นกัน

เธอนึกถึงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่เสียชีวิตท่ามกลางห่ากระสุน นึกถึงเหล่าทหารที่หลั่งเลือดสละชีวิตเพื่อปกป้องบ้านเมือง

เธอมีระบบ มีอาวุธ และมีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง!

“ผู้บังคับกองพัน” อันซิ่วลุกขึ้นยืนกะทันหัน แววตามุ่งมั่น “ฉันมีข้อเสนอค่ะ”

“ข้อเสนออะไร?”

“เราไม่เพียงแต่จะไม่หนี แต่จะเปิดฉากสู้กับพวกมันก่อน!” น้ำเสียงอันซิ่วหนักแน่นเด็ดขาด “เมื่อมีฉันอยู่ คราวนี้พวกญี่ปุ่นจะมาเท่าไรก็ตายเท่านั้น ไม่มีใครได้กลับไป!”

หลี่อวิ๋นหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “ดี! ใจกล้าดี! แต่สหายอันซิ่ว การรบไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ”

“ฉันรู้ค่ะ” อันซิ่วพยักหน้า “เพราะอย่างนั้นฉันจึงตัดสินใจส่งของให้ก่อนกำหนด!”

เธอเปิด【ร้านค้าพินซีซีปาฏิหาริย์สองภพ】 มองกองของเก่ามีค่าที่ประเมินราคาไม่ได้

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหวงของ ถึงเวลาสำแดงฝีมือที่แท้จริงแล้ว!

“ผู้บังคับกองพัน พรุ่งนี้เช้าช่วยเอาของเก่าทั้งหมดมาให้ฉันนะคะ” แววตาอันซิ่วส่องประกายอันตราย “ฉันรับรองว่าไม่ว่าพวกญี่ปุ่นจะมากันกี่คน ก็ต้องตายกันหมด!”

หลี่อวิ๋นหลงถูกอำนาจในตัวเธอสะกดไว้ เด็กสาวที่ดูอ่อนแอคนนี้กลับมีจิตสังหารที่ทำให้ผู้คนขนลุกซู่

“ดี!” หลี่อวิ๋นหลงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เอาตามที่คุณว่า!”

อันซิ่วคำนวณในใจอย่างเงียบ ๆ ของเก่ากองนั้นอย่างน้อยก็แลกได้มากกว่า 10,000【เหรียญอนาคต】 มากพอให้เธอติดอาวุธแก่กองพันอิสระจนพร้อมสรรพ

ปืนครก ปืนกลหนัก ปืนต่อสู้รถถัง เครื่องยิงจรวด...อยากได้อะไรก็มีทั้งนั้น!

คราวนี้เธอจะให้พวกญี่ปุ่นได้เห็นว่า สงครามสมัยใหม่เป็นอย่างไร!

“จริงสิ สหายอันซิ่ว” หลี่อวิ๋นหลงนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน “พรุ่งนี้พอคุณเฉินมาถึงแล้ว คุณต้องคุยกับเขาให้ดีนะ ฝีมือการดูของเก่าของเขาน่ะเป็นหนึ่งไม่มีสอง!”

อันซิ่วยิ้ม “ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันเองก็อยากขอคำชี้แนะจากเขาอยู่พอดี”

ที่จริงเธออยากลองดูว่าจะสืบหาเบาะแสของเก่าเพิ่มเติมจากคุณเฉินได้หรือไม่

อย่างไรเสีย ตอนนี้ความทะเยอทะยานของเธอไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว

แค่กองพันอิสระกองเดียวไม่พอ เธอจะติดอาวุธให้กองทัพที่แปดทั้งกองทัพ!

เธอจะทำให้ยุคสมัยนี้ก้าวเข้าสู่สงครามยานยนต์ก่อนกำหนด!

ดึกมากแล้ว อันซิ่วกลับถึงห้อง เอนกายนอนบนเตียงไม้แข็งกระด้าง แต่กลับไม่ง่วงเลยแม้แต่น้อย

แสงจากหน้าจอระบบส่องวูบไหวอย่างอ่อนโยนท่ามกลางความมืด

“【ร้านค้าพินซีซีปาฏิหาริย์สองภพ】แจ้งเตือน: เจ้าของระบบทำผลงานได้ยอดเยี่ยม จึงเปิดใช้งานฟังก์ชันใหม่เป็นพิเศษ【โหมดขายส่ง】“

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป