บทที่ 3 รักที่เก็บงำและข่มใจ
"ไม่เอา.. คุณพ่อ คุณพ่อไม่อยากไปส่งผมที่โรงเรียนกับคุณแม่เหรอครับ"
เสี่ยวทวนจื่อขมวดคิ้ว ท่าทางเศร้าสร้อยเหมือนกับชีชีของเขาไม่มีผิด
เขาจะไม่อยากไปส่งลูกที่โรงเรียนกับชีชีได้อย่างไร ภาพแบบนี้เขาจินตนาการไว้ตั้งนานแล้ว เวลาเห็นเด็กบ้านอื่นมีพ่อแม่คอยดูแล ไม่ใช่แค่มู่มู่ที่เสียใจ แต่เขายิ่งเจ็บปวดใจกว่า และก็อิจฉาเช่นกัน
แต่เขาไม่อยากบังคับชีชีของเขา เธอจะไม่มีความสุขเอานะ
"ยังไง กู้หานเซิน ฉันส่งลูกชายตัวเองไปโรงเรียนไม่ได้หรือไง" สือชีหันไปมองกู้หานเซิน แต่ก็ยังเห็นความเจ็บปวดและความตื่นตระหนกที่ฉายแวบขึ้นในดวงตาของเขา
"เป็นไปได้ยังไง ชีชี ผม...ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น.. ผมนึกว่าคุณไม่เต็มใจ.."
กู้หานเซินมองเห็นความขบขันในดวงตาของสือชี จึงรู้ว่าตัวเองโดนหลอก แต่แล้วยังไงล่ะ ชีชียังยอมอยู่ใกล้เขา ก็เป็นบุญคุณที่เธอให้แล้ว ยิ่งเธอยอมพูดกับเขา นี่ยิ่งเป็นความยินดีที่คาดไม่ถึง
เมื่อมองสบตาสือชี กู้หานเซินถึงกับรู้สึกตะลึงไปชั่วขณะ นานแค่ไหนแล้วที่ชีชีไม่ได้พูดกับเขาอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ ยังไม่ทันยินดี เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ในทันที เปลือกตาปิดบังแววตาเอาไว้
"ชีชี ผมพูดไปแล้ว ต่อให้ผมตาย ผมก็ไม่มีวันไปจากคุณ" กู้หานเซินมองสือชีด้วยความมุ่งมั่นอย่างไม่ธรรมดา
สือชีอดไม่ได้ที่จะยกมือตบหน้าผาก หือ... โทษที่ฉันเคยทำกับเขาไม่ดีเกินไป ทำให้เขาไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลย แค่แสดงความปรารถนาดีเพียงนิดเดียวก็คิดว่ามีเจตนาร้าย
มู่มู่น้อยยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็สัมผัสได้ถึงลมหนาววูบหนึ่ง เกิดอะไรขึ้น เมื่อเช้ายังฟ้าใสไร้เมฆเลย ตอนนี้หนาวจริง ๆ อดไม่ได้ที่จะเอามืออวบเล็ก ๆ มาถูกันเบา ๆ
ดึงชายเสื้อคุณแม่ พลางทำหน้าสงสาร "เอาน่า คุณแม่"
สือชีไม่ได้สนใจไอเย็นกดดันที่ไม่มีผลอะไรกับเธอเลยจากกู้หานเซิน กอดลูกชายของตัวเองแล้วพูดว่า "ก็ได้ พรุ่งนี้คุณพ่อคุณแม่จะไปส่งหนูที่โรงเรียนด้วยกัน แต่ว่าตอนนี้ต้องนอนเป็นเด็กดีนะจ๊ะ แม่จะอุ้มหนูไปอาบน้ำไหม"
"ไม่ได้นะ ชีชีคุณเพิ่งกลับมา พักก่อนเถอะ เดี๋ยวผมพามู่มู่ไปอาบเอง"
กู้หานเซินไม่มีเวลาไปคิดถึงปัญหาที่ชีชีเปลี่ยนท่าทีอีกแล้ว พอคิดว่าชีชีจะไปอาบน้ำกับผู้ชายคนอื่น เขาก็โกรธมาก แน่นอนว่าเป็นความโกรธแบบอัดอั้น
มู่มู่น้อยกระพริบตาปริบ ๆ มองคุณแม่ แล้วก็แอบชำเลืองมองคุณพ่อที่ทำผิดปกติไป พอเห็นแววตาน่ากลัวของพ่อก็กลืนคำที่อยากพูดลงคอไปทันที เปลี่ยนเป็นพูดว่า "ใช่แล้วครับ คุณแม่ งานหนักแบบนี้ให้พ่อทำก็พอ คุณแม่ไปพักเถอะครับ"
"ก็ได้สิ" จะไม่รู้ได้อย่างไรว่ากู้หานเซินคิดอะไรในใจ ก็แค่นึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้จะหึงแม้แต่ลูกชายวัยแค่ไม่กี่ขวบของตัวเอง ทำให้อดขำไม่ได้
พอชีชีขึ้นไปที่ห้องพักชั้นสองแล้ว กู้หานเซินมองลูกชายของตัวเอง หรี่ตาลงเล็กน้อย "มาเถอะ พ่อจะอาบน้ำให้นายเอง"
มู่มู่รู้สึกถึงความเย็นวาบ ยังคิดว่าก่อนหน้านี้พ่อก็อ่อนโยนดี วันนี้คงจะเหมือนทุกวันนั่นแหละ ยื่นแขนเล็ก ๆ ให้พ่ออุ้ม
ภายหลังเจ้ามู่มู่น้อยถึงได้รู้ว่า "ผลลัพธ์ของการแย่งแม่กับพ่อนั้นเป็นเช่นไร"
หลังจากสือชีอาบน้ำเสร็จก็นั่งบำรุงผิวอย่างละเมียดละไมอยู่ในห้องแต่งตัว คิดถึงเรื่องนั้นก็ถึงกับเหม่อลอยไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากู้หานเซินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
กู้หานเซินหยิบไดร์เป่าผมที่อยู่ข้าง ๆ มาเป่าผมให้สือชีอย่างชำนาญ เส้นผมนุ่มสลวยนั้นอยู่ในมือกู้หานเซินประหนึ่งของล้ำค่า ท่วงท่าเบามือราวกับกลัวสมบัติจะแตกสลาย
อาจเป็นเพราะความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดของชีชีในคืนนี้ ทำให้เขากล้าขึ้นมาบ้าง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะล้ำเส้น "ชีชี เมื่อกี้คิดอะไรอยู่ครับ"
"ไม่มีอะไร" กลัวเขาจะถามต่อ จึงรีบบอกว่า "มู่มู่หลับหรือยัง"
มือที่เคลื่อนไหวของกู้หานเซินชะงักไปวูบหนึ่ง แต่ก็ทำกลบเกลื่อนเป่าผมให้ชีชีต่อ ท่ามกลางที่เธอมองไม่เห็น แววตาฉายความเจ็บปวด เขาก็รู้อยู่แล้ว เขาหวังจะได้หัวใจของชีชีมาได้อย่างไรกัน...
แต่ก็ยังไม่ลืมตอบคำถามของชีชี เพราะนี่เป็นเรื่องที่เธอห่วงใยลูกชายของพวกเขา อย่างนี้เขาจะถือว่าเธอไม่ได้รังเกียจมู่มู่... และก็ไม่ได้รังเกียจเขาขนาดนั้น...ได้หรือเปล่า
"ครับ เล่านิทานให้ฟังแล้ว เพิ่งจะหลับไป"
พอเป่าผมเสร็จแล้ว สือชีหาวหวอดหนึ่ง
เดินตรงไปยังห้องนอนที่เชื่อมถึงกัน กู้หานเซินตามเธอไปติด ๆ ราวกับวินาทีต่อไปเธอจะหายตัวไป เมื่อขึ้นเตียงแล้ว สือชีกลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น พอคิดว่ากู้หานเซินนอนอยู่ข้างเธอ ถึงแม้ระยะห่างระหว่างทั้งสองจะกว้างพอให้อีกคนนอนได้
แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนวันวานแล้ว ตอนนี้รู้เรื่องนั้นแล้ว กู้หานเซินยอมให้เธอเข้าใจผิดมาตั้งหลายปีโดยที่ไม่เคยแก้ตัวเพื่อตัวเองเลย แถมยังดีกับเธออย่างนี้ เขาทำไมถึงโง่อย่างนี้นะ
พอคิดถึงตรงนี้ ดวงตาก็รู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย สือชีกลิ้งตัวไปทางกู้หานเซิน กู้หานเซินรีบฉวยกอดเธอไว้ แรงแน่นราวกับจะหลอมเธอเข้าไปในกระดูก แต่ก็รีบคลายออก
"ชีชี... คุณเป็นอะไรไป..." ความยินดีของกู้หานเซินชนะความสงสัย เมื่อก่อนชีชีไม่เคยเข้าใกล้เขาด้วยตัวเองเลย
"ทำไม ให้คุณรอฉันหลับแล้วแอบมากอดได้ แต่ฉันจะกอดคุณนอนบ้างไม่ได้หรือไง"
สือชีโต้ตอบ ทันทีที่พูดออกไปก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อย ชัด ๆ ว่าอยากดีกับเขาให้มากขึ้น แต่ทำไมปากนี้ถึงพูดจาไม่รู้เรื่องเลย โมโหตัวเองจริง ๆ
แต่กู้หานเซินไม่ได้คิดไปในทางนั้นเลย
"แน่นอนครับ ชีชี คุณจะกอดยังไงก็ได้ ผมขอโทษ ผมก็แค่ดีใจเกินไป..." กู้หานเซินรีบอธิบาย
ฟังคำของเขาแล้ว สือชียิ่งรู้สึกแย่ไปอีก ชัด ๆ ว่าตัวเธอเองที่เอาแต่ใจแท้ ๆ แต่เขากลับพูดขอโทษ ให้ตายสิ สือชีกอดกู้หานเซินแน่นขึ้นอีก พูดเสียงอู้อี้ว่าฉันง่วงแล้ว นอนเถอะ... ราตรีสวัสดิ์
เขาพูดว่าราตรีสวัสดิ์ เธอถึงกับพูดว่าราตรีสวัสดิ์กับเขา
กู้หานเซินนึกถึงคำพูดของลู่ซิงเหย่ตอนงานเลี้ยงครั้งก่อน "ผู้หญิง ถ้าหล่อนพูดคำว่าราตรีสวัสดิ์กับนาย นั่นแสดงว่าในใจของหล่อนต้องมีนายแน่นอน พี่เซินรู้ไหมว่าทำไม ฮิฮิ แยกพินอินของคำว่าราตรีสวัสดิ์ออกมาก็คือฉันรักเธอไงล่ะ"
เป็นไปได้ไหมว่าชีชีกำลังค่อย ๆ เปิดรับเขา... เป็นไปได้ไหมว่าชีชีมีความรู้สึกให้เขาอยู่บ้าง... เขาไม่กล้าคิดต่อไปแล้ว เขากลัวว่าจะคุมใจไม่ให้จูบเธออย่างรุนแรงไม่ได้
ค่ำคืนนี้ มีคนที่หลับสบายทั้งคืน และก็มีคนที่ไม่ได้หลับเลยทั้งคืน
ในความฝัน สือชีรู้สึกว่ามีหมาตัวใหญ่เลียเธออยู่เรื่อย หลบยังไงก็ไม่พ้น ตกใจจนลืมตาขึ้นช้า ๆ เห็นเพียงใบหน้าที่ขยายใหญ่ตรงหน้า แววตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักโดยไม่ต้องปิดบังราวกับจะทะลักออกมา ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มที่มุมปาก แขนที่โอบกอดภรรยาตัวน้อยแน่นขึ้นอีกหลายส่วน เมื่อเห็นหวงเป้ยของตัวเองตื่นขึ้น ก็ค่อย ๆ จูบที่หว่างคิ้วเบา ๆ
"ตื่นแล้ว หิวไหม ลงไปกินมื้อเช้าก่อนดีไหม"
ทว่าสือชีกลับไม่สนใจเขา เดินข้ามผ่านแววตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักแต่เก็บงำนั่นไป มองนาฬิกาปลุกเห็นว่าแปดโมงแล้ว เวลานี้มู่มู่คงไปโรงเรียนแล้ว
"ทำไมไม่เรียกฉัน เมื่อวานฉันสัญญาว่าจะไปส่งมู่มู่ที่โรงเรียนนะ"
คิดถึงสีหน้าดีใจของลูกชายเมื่อคืน คาดว่าเมื่อเช้านี้คงต้องผิดหวังอีกครั้งแน่ ๆ ตัวเองนี่แย่จริง ๆ
กู้หานเซินคิดถึงตอนหกโมงเช้า มู่มู่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ อยากให้แม่ไปส่งที่โรงเรียน ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่แล้วยังไงล่ะ ชีชีต้องเป็นของเขาเท่านั้น
กว่าชีชีจะยอมหลับในอ้อมกอดเขาได้ ทำไมต้องปลุกให้ตื่นเพื่อไปส่งเด็กน้อยนั่นที่โรงเรียนจนรบกวนการพักผ่อนของชีชีด้วย
ดังนั้น กู้หานเซินจึงพูดอย่างหน้าด้านว่า "มู่มู่ นายโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ต้องหัดพึ่งพาตัวเอง อย่าเอาแต่คิดจะพึ่งพ่อกับแม่ โดยเฉพาะแม่ของนาย"
กู้หานเซินวัยสี่ขวบเต็มไปด้วยความมึนงง หือ... อายุแค่สี่ขวบเองนะ ยังเป็นเด็กอยู่เลย อีกอย่างเขาไม่ค่อยได้อยู่กับแม่เท่าไหร่เลยสักหน่อย แม่好不容易จะได้อยู่เป็นเพื่อนทั้งที พ่อก็จะมาแย่งอีกแล้ว ถึงในใจจะคิดแบบนี้ แต่ก็ยังยอมเดินตามคนขับรถไป ใครใช้ให้หมาน้อยผู้เป็นพ่อมันเจ้าเล่ห์กว่าล่ะ
กู้หานเซินส่งแก้วน้ำอุ่นให้สือชี "มู่มู่เห็นว่าคุณเหนื่อยเกินไป เลยไปโรงเรียนเองแล้วครับ คุณกลับมา เขาก็ดีใจมาก" กู้หานเซินชะงักไปครู่หนึ่ง "ผมก็เช่นกัน"
สือชีคิดถึงช่วงหลายปีมานี้ เพราะเรื่องเข้าใจผิดที่มีต่อกู้หานเซิน ไม่ใช่แค่ตั้งใจทำร้ายจิตใจของกู้หานเซินเท่านั้น แต่ยังไม่ชอบลูกของพวกเขา ไม่เคยแม้แต่จะมองมู่มู่ตรง ๆ เพราะเธอรังเกียจที่ตัวเขามีเงาของกู้หานเซิน แต่ว่าตัวเขาเองก็ไม่ได้ผิดอะไรนี่นา
เขายังเป็นแค่เด็กสี่ขวบ โหยหาแม่ กู้หานเซินเลี้ยงดูเขามาดีมาก ร่าเริง เฉลียวฉลาด และ...ก็ไม่สงสัยเลยว่าทำไมแม่ของเขาถึงไม่เหมือนแม่ของคนอื่น ยังคงชอบเธออยู่ดี
เป็นเธอที่ผิดต่อกู้หานเซิน และก็ผิดต่อมู่มู่ด้วย