วันรุ่งขึ้น หลิวเหล่าซื่อมาเร็วยิ่งกว่าเดิม และขยับโต๊ะไปข้างหน้าอีกครึ่งเมตร
เขาขายแป้งเผาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากเมื่อวาน เห็นได้ชัดว่าต้องการเอาจำนวนมาข่มคนอื่น
ธุรกิจของหลินกั๋วเฉียงก็แย่ลงอีกสองส่วน
วันที่สาม ข้างแผงของหลินกั๋วเฉียงก็มีอีกคนหนึ่งมา
ชายหนุ่มหัวโล้น อายุประมาณยี่สิบต้นๆ ตัวใหญ่บึกบึน
สวมแจ็คเก็ตหนังสกปรก หมอบอยู่ข้างถนนสูบบุหรี่ สายตามองมาทางหลินกั๋วเฉียงเป็นระยะ
สายตาคู่นั้นไม่เป็นมิตร
ปังเสวยระหว่างที่ไม่มีคน เดินมาบอกหลินกั๋วเฉียงเบาๆ ว่า "พี่ชาย ระวังตัวด้วยนะ
คนอย่างหลิวเหล่าซื่ออย่าไปยุ่งด้วย เขามีเส้นสายในเมือง คนที่เคยมาขายแผงตรงนี้ก่อนหน้านี้ล้วนถูกเขาไล่ไปหมด
คนหัวโล้นนั่นเป็นหลานชายเขา ชื่อเอ้อเปียว เป็นคนไม่รู้จักดีชั่ว ปีที่แล้วเคยทำให้คนอื่นซี่โครงหักไปสองซี่ ต้องชดใช้ไปหลายร้อยหยวนถึงจะจบเรื่อง"
หลินกั๋วเฉียงพยักหน้า "ขอบคุณปังเสว่ ฉันรู้ว่าควรทำยังไง"
"อย่าไปฝืนเขานะ" ปังเสว่ลดเสียงต่ำลง "ถ้าจริงๆ ไม่ไหวก็ย้ายที่ มีอีกหลายจุดที่หน้าโรงงานเครื่องจักรการเกษตร..."
"ไม่ย้าย" หลินกั๋วเฉียงยิ้ม พร้อมกับน้ำเสียงที่ไม่เปิดให้โต้แย้ง "ฉันมาที่นี่ก่อน ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องย้าย"
ปังเสว่ได้แต่ทำปากจะพูดอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอ ถอนหายใจแล้วเดินจากไป
วันนั้นตอนเก็บร้านกลับบ้าน จ้าวซู่เหมยสังเกตเห็นว่าสีหน้าหลินกั๋วเฉียงดูไม่ดี
"เป็นอะไรไป? ขายไม่ดีเหรอ?"
"ก็ปกติดี แค่มีคนมาแย่งที่"
จ้าวซู่เหมยหน้าซีดทันที "ใคร?"
"หลิวเหล่าซื่อ มาจากหมู่บ้านข้างๆ"