"หวังเชา คนนั้น ข้าพูดกับใครต่อใครในเมือง เขาชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไรนัก"
เฉินเจี้ยนกั๋วลดเสียงต่ำลง "แต่คำพูดนี้ ข้าไม่กล้าพูดกับเหม่ยลี่ เพราะพูดไปนางก็ไม่เชื่อ
ตอนนี้ในหัวนางเต็มไปด้วยความคิดเรื่องแต่งงานเข้าเมือง คิดว่านั่นคือชีวิตที่ดี"
หลินกั๋วเฉียงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "เรื่องที่ควรพูด ข้าก็พูดหมดแล้ว แต่นางไม่เชื่อ ข้าจะทำอะไรได้"
"พี่รอง เจ้าว่าเหม่ยลี่วันหน้ามันจะ..."
"จะ" หลินกั๋วเฉียงขัดขึ้น "แต่นางไม่ชนกำแพงใต้ก็ไม่หันหลังกลับ
บางคนก็เป็นแบบนี้ เจ้าพูดเป็นหมื่นประโยค สู้ให้นางสะดุดล้มเองสักครั้ง"
เฉินเจี้ยนกั๋วถอนหายใจ ไม่พูดอะไรต่อ
หลินเหม่ยหลิงที่ฟังอยู่ข้างๆ น้ำตาคลอ "พี่รอง เจ้าว่าถ้าเหม่ยลี่เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง"
หลินกั๋วเฉียงวางตะเกียบลง มองพวกเขา แล้วพูดอย่างจริงจัง "ตอนนี้เหม่ยลี่ฟังข้าไม่เข้าหู ข้าพูดอะไรก็ผิดไปหมด
รอให้นางได้บทเรียนก่อน แล้วนางจะรู้ว่าใครกันแน่ที่จริงใจกับนาง"
หลินเหม่ยหลิงก้มหน้า เช็ดน้ำตา
"อย่าร้องไห้เลย ช่วงเทศกาลปีใหม่ทั้งที" หลินกั๋วเฉียงคีบเนื้อให้ชิ้นหนึ่ง "กินข้าวเถอะ"
ระหว่างทางกลับ จ้าวซู่เหมยถามเขาว่า "เจ้าคิดว่าเรื่องแต่งงานของเหม่ยลี่ จะมีปัญหาจริงๆ รึ"
"มี" หลินกั๋วเฉียงพูด "แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ต้องผ่านไปอีกปีครึ่ง หางจิ้งจอกของหวังเชาถึงจะโผล่ออกมา"