หลินกั๋วเฉียงเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า บนนั้นเขียนตัวหนังสือแน่นไปหมด
"ข้อแรก บ้านอิฐของพี่ใหญ่ ใช้ไม้ของผมไป
ไม้พวกนั้นเป็นไม้ที่ทหารช่วยเหลือผมไว้สำหรับสร้างบ้าน ตามราคาตลาด อย่างน้อยก็มีค่าหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน
พี่ใหญ่จะหักเป็นเงินให้ผม หรือจะชดใช้จากของที่เอาไปก็ได้"
"ข้อสอง พี่สามแต่งเมีย ใช้เงินค่าชดเชยปลดประจำการของผม
รวมสามร้อยหยวน เงินก้อนนี้ พี่สามต้องใช้คืน"
"ข้อสาม ที่นาในบ้าน แบ่งที่ดีให้พี่ใหญ่หมด ที่แย่ให้ผมหมดไม่ได้
ไม่ก็จับฉลาก ไม่ก็แบ่งเท่าๆ กัน
ใครอย่าได้เปรียบ ใครอย่าได้เสียเปรียบ"
"ข้อสี่ เงินเก็บในบ้าน ไม่ใช่แค่สามร้อยหยวน"
เขางีบหน้าขึ้น มองตาหลินไห่จู้ตรงๆ "พ่อ ท่านเคยเป็นนักบัญชีชมรมผลิต ท่านรู้ดีกว่าผม
หลายปีมานี้ ท่านกับแม่เก็บเงินได้เท่าไร ผมไม่พูดจำนวนที่แน่ชัด แต่ผมพูดได้อย่างมั่นใจ... ไม่ใช่แค่สามร้อย"
"เงินเก็บพวกนี้ ก็ต้องแบ่ง ไม่ใช่แบ่งให้ผมคนเดียว แต่ให้ลูกชายสามคนแบ่งเท่าๆ กัน
ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วไม่ร่วมแบ่งสมบัติ นี่เป็นธรรมเนียมของหมู่บ้าน ผมไม่มีอะไรจะพูด
แต่ระหว่างลูกชายด้วยกัน ต้องแบ่งเท่าๆ กัน"
"ข้อห้า ลาตัวนั้น เมื่อไม่แบ่ง ก็ต้องกำหนดกฎ
ใครบ้านใช้ บ้านนั้นออกค่าหญ้า
ให้ผมใช้น้อยที่สุด แต่ต้องออกเงินมากที่สุดไม่ได้"
เขาอ่านจบ วางกระดาษลงบนโต๊ะ
ในห้องโถงเงียบกริบราวกับความตาย