กลับมาถึงปากหมู่บ้าน หลินไห่จู้หยุดลง หันกลับมามองหลินกั๋วเฉียงแวบหนึ่ง
“กั๋วเฉียง” เขาเรียก
“พ่อ มีอะไรหรือครับ?”
หลินไห่จู้อ้าปาก จะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูด
เขายืนอยู่ตรงนั้น รอยย่นบนใบหน้าดูเด่นชัดเป็นพิเศษท่ามกลางแสงยามเช้า
“ไม่มีอะไร” เขาพูดสุดท้าย แล้วหมุนตัวเดินจากไป
แผ่นหลังนั้นโค้งงอ เดินช้า ๆ ทีละก้าว ราวกับมีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นกดทับอยู่ข้างบน
หลินกั๋วเฉียงมองแผ่นหลังของเขา ยืนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับจ้าวจื้อจวินว่า “ไปเถอะ กลับบ้าน”
“พี่เขยสาม พี่ไม่โกรธเหรอ?”
“โกรธอะไร?”
“เมื่อคืนพวกเขาไม่เรียกพวกพี่ไปกินอาหารเย็นวันส่งท้ายปีเก่า”
น้ำเสียงของจ้าวจื้อจวินเรียบลง “เทศกาลปีใหม่ ทั้งครอบครัวกินข้าวปีใหม่ด้วยกัน แต่กลับไม่เรียกครอบครัวพี่เลยสักคน
นี่มันไม่ใช่การไม่เห็นพี่อยู่ในสายตาเหรอ?”
หลินกั๋วเฉียงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “จื้อจวิน เธอรู้ไหมว่าทำไมเมื่อก่อนฉันถึงอยู่อย่างไม่ค่อยดี?”
จ้าวจื้อจวินส่ายหน้า
“เพราะฉันใส่ใจ” หลินกั๋วเฉียงพูดไปเดินไป “ฉันใส่ใจว่าพวกเขามองฉันยังไง ใส่ใจที่พวกเขาพูดว่าฉันเป็นคนซื่อ ๆ เป็นคนดี
เพื่อชื่อเสียงลม ๆ แล้ง ๆ แค่นี้ ฉันยอมทุกอย่าง ให้ทุกอย่าง สุดท้ายก็เอาครอบครัวของตัวเองเข้าไปแลก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองท้องทุ่งอันขาวโพลนอยู่ไกล ๆ ผ่นไอขาวออกมาหนึ่งครั้ง
“ตอนนี้ฉันไม่ใส่ใจแล้ว พวกเขาจะนับถือฉันหรือไม่นับถือ ก็ไม่เกี่ยวกับฉันเลย
ฉันมีพี่สาวเธอ มีลูกสาวสองคน มีธุรกิจที่ร้าน ใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ