บทที่ 13 หรือว่าอาจเป็นหมอเท้าเปล่า?
“ได้ค่ะ รบกวนไปช่วยที่ห้องพยาบาลด้วยนะคะ”
พนักงานต้อนรับบนรถไฟรีบเชิญเขาไปช่วยทันที
ทั้งสองคนรีบเดินไปยังห้องพยาบาลบนรถไฟด้วยกัน
ผู้โดยสารเริ่มซุบซิบกัน
“คุณลุงท่านนั้นปวดท้อง หรือว่ากินอะไรผิดสำแดงตอนเที่ยง?”
“อาหารที่พวกเขากินตอนเที่ยงเหมือนกับของพวกเราหรือเปล่า?”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าอาหารบนรถไฟมีปัญหา คนปวดท้องคงไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว อย่างน้อยเลขาของเขาก็น่าจะท้องเสียตามไปด้วย”
“อาจเป็นโรคที่มากับอายุของเขาก็ได้”
“คนเราน่ะ กลัวก็แต่แก่ พอแก่แล้วก็มีโรคอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด”
ฉู่ฉู่นึกถึงตอนเที่ยงที่ตัวเองกินข้าวไปชามใหญ่ แถมยังกินเนื้อไปตั้งเยอะ จึงลูบท้องน้อยอย่างหวาด ๆ
“แม่คะ พวกเราจะปวดท้องด้วยไหม?”
เมื่อครู่คุณลุงคนนั้นเจ็บจนสีหน้าบิดเบี้ยว เห็นได้ชัดว่าคงปวดมาก
เจียงเนี่ยนลูบหัวเล็ก ๆ ของลูกเบา ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่หรอก ต่อให้พวกลูกปวดท้อง แม่ก็รักษาให้หายได้”
ฉู่ฉู่กะพริบดวงตากลมโตดำขลับ “จริงเหรอคะ?”