บทที่ 1 ทะลุมิติ? เมียเก่าตัวประกอบของท่านผู้นำจะพลิกชะตาลิขิตชีวิตใหม่!
ปี 1960 เดือนพฤษภาคม
หมู่บ้านเซี่ยงหยาง
“ผัวแกไม่เอาแกแล้ว ขายลูกแล้วก็แต่งใหม่ พวกเราหวังดีกับแกทั้งนั้น ทางบ้านผัวหาคนให้แกแล้ว ไม่รังเกียจที่แกเคยแต่งงานมาก่อน”
“ฉันไม่ขายลูก แล้วฉันก็ไม่แต่งใหม่ด้วย!”
เจียงเนี่ยนเมื่อวินาทีก่อนอ่านนิยายแล้วเขียนคอมเมนต์ก็ทะลุมิติเข้ามาในหนังสือ กลายเป็นนางร้ายตัวดีใจร้ายคอยสูบเลือดผู้ชายในเรื่อง วินาทีต่อมาก็พลิกโต๊ะคำราม [ทั้งคู่บริสุทธิ์ ย้อนเวลากลับมาเป็นตัวเองในอดีต ยังไม่รู้ความจริงข้อนี้ชั่วคราว]
คนรอบข้างหลายคนฟังแล้วตะลึงงัน: ไอ้โง่วันนี้มีความคิดเป็นของตัวเองกล้าปฏิเสธแล้ว?
จากนั้นก็บิดเบือนใบหน้าอัปลักษณ์ โกรธจนลนลานโจมตีเธอด้วยคำพูด
“ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ปีกันดารบ้านเราก็ไม่มีข้าวเหลือ เจ้าอยากดักดานอยู่บ้านแม่กินข้าวฟรี หน้าด้านไร้ยางอาย!”
“ผัวแกครึ่งปีไม่ส่งเงินมาแล้ว รีบพาลูกชายลูกสาวแกไสหัวไป อย่าคิดจะมางกผลประโยชน์จากบ้านแม่ต่อไป!”
“ตั้งแต่โบราณทรัพย์สินของพ่อแม่ก็เก็บไว้ให้ลูกชายกับสะใภ้ ตอนนี้ที่นี่คือบ้านของฉันกับฉางฟู่ แกเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วไม่ให้ทางบ้านผัวเลี้ยงแกกับลูก ยังมาแย่งข้าวกินที่บ้านฉันอีก ไม่อายขายหน้าบ้าง! รีบไสหัวไปซะ!”
“…”
เสียงด่าทอแสบแก้วหูดังเข้ามาใกล้
เจียงเนี่ยนพลันยกมือตบหน้าพวกเขาหลายฉาด!
ผัวะผัวะผัวะ เสียงตบดังสนั่นทำให้พวกเขาต่างหน้าชาตกตะลึง
“แก…เจียงเนี่ยน แกบ้าไปแล้วเหรอ? คิดจะขัดขืนหรือไง?!”
จางกุ้ยหลานคิดไม่ถึงว่าคนโง่ซื่อที่แต่ก่อนมีแต่ว่าง่ายทำงานแต่ไหนแต่ไรจะเกิดขัดขึ้นมาได้ ยังกล้าตีคนอีก?
เพิ่งคิดจะตีกลับ ไม่คิดว่าเจียงเนี่ยนจะลงมือก่อนอีก
ตบหน้าเธออีกหนึ่งฉาดดังสนั่น ตบจนหญิงชรานี้ยืนไม่อยู่ ก้นกระแทกพื้นดังตุบ
เจ็บจนเธอร้องโอยโอย จากนั้นก็ร้องฟ้าดินคุณธรรมมัดตัวร้องไห้คร่ำครวญ
“ฉันนี่สร้างเวรอะไรไว้นะ ถึงได้เลี้ยงหมาป่าแว้งกัดมา เธอวันนี้กลับฟ้าท้าดินตีแม่แท้ๆ! ชีวิตฉันนี่ช่างอาภัพนัก…”
จางกุ้ยหลานพลางปาดน้ำตาร้องไห้ พลางจ้องเขม็งไปที่ชายชราข้างกาย
เจียงไหลฝูสามีเธอรู้แล้วว่าถึงคราวต้องออกแรง
“ลูกไม่อกตัญญู วันนี้ข้าจะตีแกให้ตาย!” เจียงไหลฝูหน้าดุดุดัน ยกกำปั้นขึ้นจะต่อยหน้าเจียงเนี่ยน
แต่เจียงเนี่ยนหลบร่างเร็วปานสายฟ้า ไม่เพียงแต่หลบกำปั้นเขาได้ ยังยกเท้าถีบเขาลอยกระเด็น!
“หึ ของเลว พวกแกมันคู่ควรเป็นพ่อแม่ฉันหรือ?”
“พวกแกคู่โจรขโมยเด็ก ไม่ช้าก็เร็วต้องตายดี!”
เธอเป็นคนอ่านหนังสือแล้วทะลุมิติมา รู้ว่าพวกคนแก่ห่วยนี่มันเลวมาก ไม่เพียงแต่สลับเด็กของคนอื่น ยัง PUA ร่างเดิมให้เป็นวัวเป็นมาตลอด
เพราะตอนนี้เป็นปี 60 ทุพภิกขภัยทำให้ขาดแคลนอาหาร สามีของร่างเดิม ฮั่วเสี่ยว ขาดการติดต่อไปครึ่งปีแล้วก็ไม่ได้ส่งเงินกลับมาอีก จางกุ้ยหลานจึงคิดว่าฮั่วเสี่ยวเสียสละชีพแล้วหรือไม่ก็เบื่อหน่ายเมียเก่าชาวบ้าน เลยยุยงให้ร่างเดิมขายลูกแต่งงานใหม่เอาแลกข้าว
ร่างเดิมถูกเธอล้างสมองจนเชื่อสนิทใจ รู้สึกว่าตัวเองแต่งงานใหม่ได้ข้าวมาแลกช่วยพ่อแม่ ทดแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูมา ลูกๆ เอาไปให้คนรวยเลี้ยงก็จะมีชีวิตที่ดีกว่า เลยตอบตกลง
ในหนังสือ ร่างเดิมถูกพวกเขาหลอกล่อให้แต่งงานใหม่ แต่ไม่ได้ร่วมหอกับสามีใหม่ คืนเข้าหอถึงรู้ว่าสามีเป็นคนโง่ ถึงได้รู้ว่าพ่อแม่หลอกเธอ ตอนหนีถูกคนโง่ทั้งบ้านไล่ตามตีตาย
ก่อนตายเธอก็ไม่รู้เลยว่าสามีเก่านายทหารที่อยู่ไกลในกรม ฮั่วเสี่ยว อนาคตเจิดจรัส ภายหลังยังได้เลื่อนยศเป็นผู้บัญชาการ
ในหนังสือเขียนว่าฮั่วเสี่ยวไม่รู้ว่าเมียเคยให้กำเนิดลูกแฝดมังกรกับหงส์ให้เขา ก็เพราะทั้งคู่ร่วมหอกันแค่ครั้งเดียว แล้วก็ไม่มีความสุขนัก ไม่มีพื้นฐานความรัก ถูกวางแผนให้ข้าวสุกไม้หักแล้วยังถูกเธอรีดไถเงินอีกก้อน
เขาไม่เคยรู้ว่าเจียงเนี่ยนอาศัยอยู่บ้านแม่แล้วยังถูกคนทางบ้านแม่ทารุณ แถมตอนนั้นเป็นเจียงเนี่ยนที่ร่วมมือกับจางกุ้ยหลานรีดไถเขา ถูกต่อเนื่องสองครั้ง ทรยศบุญคุณ ทำให้เขาเกลียดชังสุดขีด
วันที่ร่างเดิมแต่งงานใหม่ บังเอิญฮั่วเสี่ยวลาพักกลับมาเยี่ยมบ้าน เตรียมจะรับร่างเดิมไปอยู่ด้วยในกรม ไม่คิดว่าจะเห็นเจียงเนี่ยนแอบไปแต่งงานใหม่ทั้งๆ ที่มีเขา โกรธจนเขาวันนั้นก็ออกจากที่นี่ไปเลย
เขาไม่ได้เอาผิดร่างเดิมเรื่องทรยศการแต่งงาน เพราะรู้สึกว่าหญิงชาวบ้านงมงายโง่เขลาคนนี้ ไม่คู่ควรเป็นภรรยาเขาอยู่แล้ว ไม่ควรค่าพอจะเอาเธอขึ้นศาลให้เสียหน้าวงศ์ฮั่ว
แต่ว่า ภายหลังเขาก็ไม่ได้แต่งงานใหม่ ช่วงปี 80 ก่อนเสียชีวิตได้เขียนพินัยกรรมส่งทรัพย์สินส่วนหนึ่งให้เจียงเนี่ยน ให้อดีตภรรยาคนนี้เอาไปปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ เพียงแต่เงินก้อนนี้ถูกคนตระกูลเจียงแอบอ้างรับไป
ลูกแฝดมังกรกับหงส์ที่ร่างเดิมถูกพ่อแม่บุญธรรมขายไป ไม่นานคนหนึ่งก็ตายเพราะโรค คนหนึ่งถูกบ้านบุญธรรมอดอาหารจนตายทั้งเป็น
ก่อนลูกๆ ตายต่างเฝ้ารอคอยให้พ่อทหารของพวกเขามาช่วย
เจียงเนี่ยนอ่านหนังสือถึงตรงนี้ โกรธจนเขียนคอมเมนต์ติเตียน ด่าคนแต่งว่าสร้างตัวละครประหลาด มีผู้หญิงที่ไหนมีสมองหน่อยจะเชื่อฟังคำแนะนำชั่วร้ายของพ่อแม่โดยไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้
คนแต่งสวนกลับมาว่าเธอรู้น้อยเห็นน้อยไปเอง
บอกว่ายุคนั้นผู้หญิงโง่เขลามีตั้งเยอะ ล้วนเพราะเหตุผลทางยุคสมัย ไม่ได้เรียนหนังสือ ก็เลยไม่มีจิตสำนึกตื่นรู้ในตัวเอง ถูกอบรมบ่มเพาะให้เป็นทาสมาตั้งแต่เด็กยิ่งไม่มีทางเข้มแข็งพึ่งพาตัวเองได้ และพวกสูบเลือดผู้ชายก็ไม่เคยรู้ว่าแต่งงานไปแล้วบ้านผัวต่างหากคือบ้านของตัวเอง คิดว่าทุ่มเททุกอย่างเพื่อบ้านแม่เพื่อตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดูเป็นพฤติกรรมกตัญญู หลอกตัวเองว่ายิ่งใหญ่
ยังบอกอีกว่าถ้าเธออยู่ในยุคนั้น ก็ไม่ได้เก่งกว่าตัวประกอบเมียเก่านี่สักเท่าไหร่
และยังยืนยันหนักแน่นว่าตัวละครเรื่องนี้ของเธออ้างอิงจากประสบการณ์ลูกสาวบุญธรรมของครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านปู่ย่าตายายที่ถูกดัดแปลง เรื่องจริงแท้แน่นอน
เจียงเนี่ยนก็ตอบกลับเธออีกข้อความว่า ผู้หญิงที่มีไอคิวสักหน่อย มีสามีเป็นนายทหาร ไม่รู้จักไปพึ่งพาสามีมีชีวิตที่ดีงั้นหรือ คนเป็นแม่ยังไงก็ไม่ถึงขนาดขายลูกสาวลูกชายกระมัง
ไม่คิดว่าเพิ่งเขียนคอมเมนต์ข้อนี้จบ ตัวเองก็กลายเป็นร่างเดิมนี้!
ยังดี ทะลุมิติมาก่อนแต่งงานใหม่ ลูกแฝดมังกรกับหงส์คู่ยังไม่ถูกพ่อแม่บุญธรรมขาย
ตอนนี้เจียงเนี่ยนทะลุมิติมาแล้ว ย่อมไม่ยอมให้เจียงไหลฝูกับภรรยามากำราบหลอกใช้ตามอำเภอใจ
เธอจะเปลี่ยนชะตากรรมตัวประกอบของร่างเดิม ยิ่งต้องปกป้องเด็กไร้เดียงสาทั้งสองคนนั้น
ได้ยินเจียงเนี่ยนด่าว่าพวกเขาเป็นโจรขโมยเด็ก เสียงร้องไห้ของจางกุ้ยหลานก็หยุดลงทันที
แม้แต่เจียงไหลฝูที่ถูกถีบคว่ำกับพื้นก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาทันที ตกใจจนอ้าปากพูดไม่ออก หน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เจียงเนี่ยนรู้ฐานะที่แท้จริงของตัวเอง!
อีเด็กเวรนี่ มันรู้มาจากไหน?
หญิงสาวอีกคนที่โดนตบหน้าไปก่อนหน้างงถามพวกเขาว่า “พ่อ แม่ ที่แท้เจียงเนี่ยนไม่ใช่ลูกสาวที่พวกท่านคลอดเองหรือคะ?”
“แล้วเธอมาจากไหน? เป็นสะใภ้บุญธรรมที่บ้านเลี้ยงไว้หรือเปล่า?”
คิดไปถึงว่าเจียงเนี่ยนอาจจะเป็นสะใภ้บุญธรรมที่ตระกูลเจียงเลี้ยงไว้ ชั่วขณะหนึ่งโทสะก็พลุ่งขึ้นมา!
บิดแขนสามีเจียงฉางฟู่อย่างแรง “ไอ้คนเลว แกมีสะใภ้บุญธรรมแล้วยังมาแต่งฉันเข้าบ้านอีก ใจดำไม่?”
“เธอแต่งงานแล้ว พวกท่านไม่ยอมให้เธอไปอยู่กับสามีในค่าย สะดวกให้พวกท่านแอบมีชู้กันหรือไง?”
คิดไปเรื่อยยิ่งคิดมาก โกรธจนกระโดดตัวลอย!
“ลูกสองคนนั้นที่เธอคลอด ไม่ใช่เชื้อแกหรอกเหรอ?”
อีผู้หญิงนี่หน้าตาขี้เหร่แต่ใส่เสื้อผ้าดีที่สุด เจียงเนี่ยนจำได้แล้ว คือลูกสะใภ้ของร่างเดิม หยวนจินเฟิ่ง
ตอนนั้น ร่างเดิมก็คือร่วมมือกับจางกุ้ยหลานรีดไถเงินสินสอดจากฮั่วเสี่ยวก้อนหนึ่ง ถึงได้แต่งเมียให้น้องชายเจียงฉางฟู่
ลูกสะใภ้คนนี้หลังจากแต่งเข้าบ้านก็รู้ว่าพี่สาวสามีคนนี้เป็นคนโง่ที่ยอมทำงานไม่บ่น และร่วมกับคนตระกูลเจียงใช้เธอเหมือนลา
สามีของหยวนจินเฟิ่ง เจียงฉางฟู่ รีบอธิบาย “จินเฟิ่ง เธออย่าฟังเจียงเนี่ยนพูดจาเหลวไหล เธอก็คือพี่สาวแท้ๆ ผมเอง”
“ผมไม่เคยมีอะไรไม่ดีกับเธอ เธอตัวดำยังกะถ่าน ยังไงผมก็ไม่แตะ”
ร่างเดิมอยู่บ้านเป็นวัวเป็นมา แถมเพราะคลอดลูกแฝดมังกรกับหงส์แล้วไม่ได้อยู่ไฟทำให้พลังชีวิตบอบช้ำสาหัส ดำแห้งผอมโซ
เจียงฉางฟู่ไม่เคยมีใจคิดกับเธอ
เขาแต่เล็กก็รู้ว่าพี่สาวคนนี้คือขโมยสลับตัวมา พ่อแม่ตั้งใจเลี้ยงเธอให้เป็นลาถูโม่ในบ้าน ไม่เคยมองเธอเป็นคน เขาจะไปคิดอะไรกับไอ้ลาโง่ตัวนี้ได้
จางกุ้ยหลานก็กลัวลูกสะใภ้โวยวาย จึงพูดด้วย “จินเฟิ่ง เธออย่าฟังเจียงเนี่ยนพูดเพ้อเจ้อ เธอก็คือลูกสาวแท้ๆ ที่เราคลอดออกมา ฉันจะให้นางกับฉางฟู่มีอะไรกันได้ยังไง ไม่มีทางเด็ดขาด ลูกที่นางคลอดก็คือเชื้อของฮั่วเสี่ยว”
ปากพูดอย่างนี้ แต่ในใจหวาดหวั่นไม่สงบ อีเด็กเวรเจียงเนี่ยนนี่ รู้เรื่องชาติกำเนิดตัวเองได้ยังไง?
หากความจริงเรื่องสลับเด็กเกิดรั่วไหลขึ้นมา จะเป็นอย่างไรได้? ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าเธอเป็นเด็กที่ถูกขโมยสลับตัวมา
พ่อแท้ๆ ของนางตอนนั้นเป็นนายทหารที่นำทัพออกรบ ไม่แน่ว่าตอนนี้ได้เป็นใหญ่เป็นโตแล้ว
จางกุ้ยหลานไม่ยอมรับเรื่องขโมยสลับเด็ก เจียงเนี่ยนมีวิธีจัดการพวกเขาเต็มไปหมด
แต่เรื่องด่วนตอนนี้คือพาลูกออกไปจากพวกคนชั่ว
พอจัดการให้เด็กๆ เรียบร้อยแล้ว ค่อยไปตามหาคุณหนูปลอมที่ถูกสลับตัวกับร่างเดิม มาเปิดโปงฐานะของนาง แล้วให้สามีภรรยาเจียงไหลฝูเข้าคุก
การจะพาลูกสองคนหนีออกจากหุบเขาลึกนี่ได้ ต้องมีเงิน
เจียงเนี่ยนกวาดตามองสามีภรรยาเจียงไหลฝูอย่างเย็นชา ยื่นมือขอเงิน “เอาเงินค่าครองชีพที่สามีฉันส่งมาหลายปีนี้คืนมา ไม่อย่างนั้น ฉันจะอัดพวกแกให้ตายคามือ!”
เธอที่ฝึกมวยหย่งชุนมาแล้วทะลุมิติมา จัดการคนพวกนี้ แค่ของกล้วยๆ
แล้วอีกอย่าง เธอที่อ่านหนังสือมาแล้ว ตอนนี้จัดการพวกมนุษย์เลวนี้ ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ในหนังสือเขียนว่า เจียงไหลฝูกับภรรยาตอนก่อนตั้งประเทศคลอดลูก เอาลูกสาวของตัวเองไปสลับกับลูกของครอบครัวทหารนายหนึ่ง
เด็กที่ถูกขโมยสลับมานี้ก็คือร่างเดิมเจียงเนี่ยน
เด็กที่ถูกขโมยสลับมาโดยธรรมชาติแล้วจะเลี้ยงดูไม่ดี ของอร่อยดีดีในบ้านล้วนเป็นของลูกชายแท้ๆ
ร่างเดิมตั้งแต่เล็กก็ถูกพวกเขาล้างสมองให้เป็นพวกสูบเลือดผู้ชาย
ไม่เพียงแต่แบกรับหน้าที่ดูแลน้องชาย ต้องซักผ้าทำอาหารให้ทั้งครอบครัว ยังต้องลงนาทำงานหาแต้มแรงงาน
ร่างเดิมเพิ่งอายุครบสิบแปด จางกุ้ยหลานก็คิดจะขายนางเอาเงินไปแต่งเมียให้ลูกชายตัวเอง
แต่ว่า หมู่บ้านเซี่ยงหยางที่พวกเขาอยู่เป็นหมู่บ้านยากจน อยากจะขายลูกสาวบุญธรรมให้ได้ราคาดีนั้นไม่ง่าย
บังเอิญถูกนางฉวยโอกาสได้
มีกองทหารหน่วยหนึ่งผ่านหมู่บ้านนี้มาหยุดพัก จางกุ้ยหลานเล็งเป้าไปที่นายทหารผู้นำกองที่ไปริมแม่น้ำ จงใจผลักลูกสาวลงแม่น้ำ
ร่างเดิมว่ายน้ำไม่เป็น ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ จางกุ้ยหลานร้องฟ้าดินตะโกนลั่น “ช่วยด้วย ลูกสาวฉันตกน้ำ มันว่ายน้ำไม่เป็น ใกล้จะจมน้ำตายแล้ว…”
ในฐานะทหาร ฮั่วเสี่ยวโดยธรรมชาติแล้วไม่มีทางเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย อย่างรวดเร็วก็ช่วยหญิงสาวที่ตกน้ำขึ้นมา
ไม่คิดว่า จางกุ้ยหลานต่อจากนั้นกู่ตะโกนเสียงดังลั่น บอกว่าลูกสาวบริสุทธิ์ของตัวเองถูกผู้ชายถูกเนื้อต้องตัว ต่อไปแต่งงานไม่ออกแล้ว ต้องให้ฮั่วเสี่ยวแต่ง
ร่างเดิมภายใต้การส่งสายตาบอกใบ้ของจางกุ้ยหลาน รีบร่วมมือเข้ากอดฮั่วเสี่ยวแน่น กระชากเสื้อผ้าตัวเอง ร้องไห้โวยวายให้เขารับผิดชอบความบริสุทธิ์ของนาง
ฮั่วเสี่ยวจึงถูกกรรโชกให้แต่งกับนาง
แค่เงินสินสอดก็จ่ายไปห้าร้อยหยวน
จางกุ้ยหลานเพื่อที่จะกรรโชกเงินได้ระยะยาว ป้องกันฮั่วเสี่ยวไม่ยอมรับ ในวันที่ฮั่วเสี่ยวนำสินสอดมาให้ ตอนเลี้ยงข้าวก็ให้เขาดื่มน้ำซุปไก่พิเศษหนึ่งชาม ให้เขากับร่างเดิมข้าวสุกไม้หักล่วงหน้า
ฮั่วเสี่ยวใช้ชีวิตในคืนที่ไม่มีความสุขอย่างยิ่ง
ร่างเดิมภายใต้การ PUA ระยะยาวของคนในบ้าน เชื่อฟังการจัดการของจางกุ้ยหลานทุกอย่าง พอเสร็จเรื่องก็ร้องห่มร้องไห้โวยวายกับฮั่วเสี่ยว บอกว่าทำให้นางบาดเจ็บ ต้องจ่ายเงิน จึงกรรโชกเงินได้อีกห้าร้อยหยวนสำเร็จ
ถูกกรรโชกติดต่อกันสองครั้ง ฮั่วเสี่ยวจากก้นบึ้งหัวใจก็ชิงชังตระกูลเจียง รวมถึงร่างเดิม รู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้น่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าการแต่งงานแบบคลุมถุงชน
แต่ว่ายังรับผิดชอบ ขออนุญาตผู้บังคับบัญชาทำรายงานแต่งงานแต่งกับนาง
ฮั่วเสี่ยวหลังจากจัดงานแต่งงานในหมู่บ้านแล้ว อยากจัดการให้ร่างเดิมไปอยู่ด้วยในกรม นางกลับฟังการยุยงของจางกุ้ยหลาน โกหกว่าพ่อแม่สุขภาพไม่ดี น้องชายยังไม่บรรลุนิติภาวะไม่รู้เรื่องรู้ราว ต้องอยู่ที่นี่ดูแลพวกเขาก่อน หนึ่งปีค่อยว่ากันเรื่องไปอยู่กับสามี ให้ฮั่วเสี่ยวส่งเงินค่ากินอยู่มาก็พอ ฮั่วเสี่ยวจึงกลับกรมไป
หลังจากนั้นทุกเดือนก็ส่งเงินสามสิบหยวนเป็นค่าครองชีพให้ร่างเดิม แต่ว่า เงินพวกนี้ล้วนถูกจางกุ้ยหลานเอาไป
สองปีแรกหลังแต่งงานฮั่วเสี่ยวยังส่งจดหมายมาบ่อย ถามฝ่ายหญิงว่าอยากไปอยู่ด้วยในกรมไหม จางกุ้ยหลานกลัวต้นเงินย้ายไปอยู่กับสามีแล้วฮั่วเสี่ยวจะไม่ส่งเงินอีก ปิดบังจดหมายนี้ ไม่ให้ร่างเดิมรู้ ภายหลังต่อให้ร่างเดิมคลอดลูกก็ไม่บอกฮั่วเสี่ยว กลัวเขามารับไป เงินก็ว่างคนก็ว่าง
ร่างเดิมคิดว่าฮั่วเสี่ยวรังเกียจนาง ก็กลัวว่าที่บ้านขาดแรงงานอย่างนางไปแล้ว ชีวิตจะอยู่ไม่ได้ เลยไม่ได้ไปกรมตามหาสามีแต่แรก
นางเคยชินกับการทุ่มเทให้คนในบ้านทุกอย่าง หลังคลอดลูกก็อยู่บ้านแม่ตลอด แม้สามีส่งเงินมา แต่ก็สมัครใจเป็นวัวเป็นให้คนทางบ้านแม่
รู้สึกว่าตัวเองทำงานหนักขึ้นอีกหน่อย พ่อแม่ก็จะสบายขึ้นบ้างไม่ลำบากมาก ตัวเองกตัญญูมากขึ้นอีกนิด น้องชายกับน้องสะใภ้ก็จะหัดกตัญญูต่อพ่อแม่ด้วย ทุ่มเททุกอย่างให้ครอบครัวนี้ด้วยการหลอกตัวเองเต็มที่
หัวใจสำคัญคือ ลำบากฉันคนเดียว มีความสุขทั้งครอบครัว
งานทั้งในบ้านนอกบ้านแย่งกันทำ
เพียงแต่ความกตัญญูนี้มอบให้ผิดคน พ่อแม่บุญธรรมแค่ใช้เธอเหมือนลาโง่
ในพริบตาเดียวก็ผ่านไปห้าปีครึ่ง
ปีนี้ทุพภิกขภัย ทั่วประเทศต่างขาดแคลนอาหาร ฮั่วเสี่ยวห้าเดือนไม่ได้ส่งเงินมา
จางกุ้ยหลานก็รู้สึกว่าแม่ลูกเจียงเนี่ยนยังอยู่ที่บ้านนางต่อคือภาระมาแย่งข้าว คิดจะขายนางอีกครั้ง
ผู้ซื้อก็หาไว้แล้ว บ้านตระกูลจ้าวหมู่บ้านใกล้ๆ ลูกชายโง่ของเขา กำลังขาดเมียคนหนึ่งพอดี
จางกุ้ยหลานเพื่อขายให้ได้ราคาสูง ไม่ได้บอกตระกูลจ้าวว่าเจียงเนี่ยนเคยแต่งงานเคยมีลูก ดังนั้นจึงต้องบีบให้เจียงเนี่ยนขายลูกแฝดมังกรกับหงส์นั่นทิ้งก่อนแต่งงานใหม่
คนที่จะซื้อเด็กนางก็หาไว้แล้ว ยอมให้สิบหยวน
จางกุ้ยหลานคิดแผนเก่งกาจ แต่เจียงเนี่ยนตอนนี้เปลี่ยนแกนในแล้ว
เห็นเจียงเนี่ยนที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาตรงหน้า นางก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก