ห้องทำงานผู้อำนวยการ
ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องทำงานของโจวเฮ่อเหนียนถึงสามเท่า หน้าต่างใสสะอาด โต๊ะทำงานมีชุดน้ำชาจิ่งเต๋อเจิ้นวางอยู่
เจิ้งเสวียหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนหุ้มหนังแท้ มือประคองถ้วยชา พลางมองโจวเฮ่อเหนียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม
“เหล่าโจว เรื่องที่คุณพูดถึงน่ะ...” เขาวางถ้วยชาลง ใช้นิ้วลูบขอบถ้วย “เหยี่ยนจือสร้างผลงานได้ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้วหรือ? เป็นเรื่องดีสิ”
“ผมเอาข้อมูลมาด้วย” โจวเฮ่อเหนียนวางสำเนาจดหมายลงบนโต๊ะ “ลองดูสิ”
เจิ้งเสวียหลินหยิบขึ้นมา พลิกอ่านสองสามหน้า
เขาอ่านเร็วมาก แค่กวาดตามองผ่าน ๆ ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็วางลง
“อืม ดูน่าสนใจอยู่บ้าง” น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย “แต่เหล่าโจว คุณก็รู้ว่าข้อมูลน่ะ... ผลที่ได้จากการทดลองในห้องแล็บกับผลที่ได้จากการลงพื้นที่จริงต่างกันมาก อีกอย่าง สภาพที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็เป็นแบบนั้น อุปกรณ์เรียบง่าย คนก็ไม่พอ ถ้าข้อมูลคลาดเคลื่อนขึ้นมาล่ะ?”
“เพราะอย่างนั้นผมถึงเสนอให้ส่งคนไปตรวจสอบ” โจวเฮ่อเหนียนกล่าว
“ตรวจสอบก็ต้องตรวจสอบอยู่แล้ว” เจิ้งเสวียหลินพยักหน้า “แต่คุณก็รู้ว่าช่วงนี้มีการแข่งขันระดับประเทศ คนในสถาบันไม่พอใช้ ถ้าจะส่งคนไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนทำสีหน้าลำบากใจ
“ต้องดำเนินการตามขั้นตอนก่อน ยื่นรายงาน แล้วก็รออนุมัติ จากนั้นค่อยจัดคน... เร็วที่สุดก็คงต้อง... ครึ่งปีล่ะมั้ง”
ครึ่งปี
โจวเฮ่อเหนียนมองใบหน้ายิ้มแย้มของเจิ้งเสวียหลิน
เขารู้ดีเหลือเกินว่า “ครึ่งปี” นี้หมายถึงอะไร
ผลงานทางวิชาการมีช่วงเวลาที่เหมาะสม หากไม่ตรวจสอบและเผยแพร่ข้อมูลให้ทันเวลา ก็จะถูกคนตั้งข้อสงสัยว่า “หมดอายุ” หากถ่วงไปครึ่งปี อย่าว่าแต่ตรวจสอบเลย รายงานฉบับนี้คงถูกกดไว้จนฝุ่นจับอยู่ในมุมไหนสักแห่ง