คืนนั้น เซี่ยหว่านหรูมาหากู้จิ่งเซิน
“ลุงกู้”
“อืม”
“ฉืออันอยากกลับไปเรียนซ้ำ ฉันอยากหาโรงเรียนดี ๆ ให้เธอในเมืองหลวง” น้ำเสียงของมารดากู้เจือความห่วงใย
“แต่ทะเบียนบ้านของเธอยังอยู่ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ สมัครเรียนก็ไม่ได้ แบบนี้ควรย้ายทะเบียนบ้านมาแล้วหรือเปล่า?”
ปลายพู่กันของกู้จิ่งเซินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
“เธอเป็นคนพูดหรือ?”
“อืม รีบจัดการเถอะ เรื่องเรียนเป็นเรื่องใหญ่ ห้องเรียนสำหรับนักเรียนที่กลับไปเรียนซ้ำเปิดเทอมเดือนกันยายน ถ้าช้ากว่านี้จะไม่ทันแล้ว”
กู้จิ่งเซินเงียบไปหลายวินาที
“ได้ ผมจะไปจัดการที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือด้วยตัวเอง”
เซี่ยหว่านหรูแปลกใจเล็กน้อย “คุณจะไปเองหรือ?”
“อืม” น้ำเสียงของกู้จิ่งเซินราบเรียบ “พอดีใกล้ถึงรอบคัดเลือกรอบสองแล้ว ผมมีชื่ออยู่ในคณะกรรมการตัดสิน ไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือคราวนี้ก็แวะไปจัดการได้พอดี”
“เดิมทีฉันก็อยากไปเหมือนกัน อยากไปดูว่าเธอใช้ชีวิตยังไง แต่เธอบอกว่าที่นั่นสภาพความเป็นอยู่ไม่ดี ไม่อยากให้ฉันต้องเป็นห่วง”
กู้จิ่งเซินขมวดคิ้วนิดหนึ่ง “ไม่อยากให้คุณเป็นห่วงหรือ? เธอพูดเองหรือ?”
“ใช่สิ เด็กคนนี้รู้ความจริง ๆ อยู่บ้านก็ว่านอนสอนง่าย อ่อนหวานเชื่อฟัง โตมาข้างนอกแต่ก็ไม่ได้เสียคน สมกับเป็นลูกของพวกเราจริง ๆ”
กู้จิ่งเซินไม่เห็นด้วยอยู่ในใจ
เขารู้เรื่องในห้องหนังสือแล้ว สำหรับเขา เซินเหยาไม่ได้มีส่วนไหนที่เรียกว่ารู้ความเลยสักนิด
ก่อนหน้านี้ที่คิดว่าเธอรู้ความ พอมานึกดูตอนนี้ก็เป็นแค่คำพูดหวานหูหลอกลวง น่ารังเกียจสิ้นดี
ครั้งนี้ที่เร่งให้จัดการเรื่องทะเบียนบ้าน เกรงว่าก็คงอยากปักหลักอยู่ในตระกูลกู้
ที่ไม่ยอมให้ภรรยาไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ คงเพราะที่นั่นมีเรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้ หรือไม่ก็เรื่องที่เธอบอกว่าตระกูลเซินทำไม่ดีกับเธอนั้นเป็นเรื่องโกหก