โรงน้ำชาทางใต้ของเมือง ห้องส่วนตัวชั้นสอง
เจิ้งเสวียหลินมาถึงก่อนเวลานัดสิบนาที
เขานั่งอยู่ตรงที่ติดหน้าต่าง นิ้วเคาะที่วางแขนอย่างเหม่อลอย
ด้านนอกหน้าต่างคือเมืองหลวงช่วงปลายเดือนมิถุนายน ร่มเงาของต้นอู๋ถงหนาทึบ ผู้คนขี่จักรยานสัญจรไปมาบนถนน
ชาตรงหน้าเติมน้ำไปแล้วสองรอบ แต่เขายังไม่ได้แตะสักอึก
ในใจเขากระวนกระวายร้อนรนราวกับมีมดกำลังกัดกิน
โครงการถูกตีกลับไปแล้วสองครั้ง ช่องโหว่ด้านงบประมาณก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
คราวก่อนเขาขอให้เซินเหยาไปพูดกับกู้จิ่งเซินสักคำ แต่กลับไร้ผล
เซินเหยานี่ทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง
ไม่เพียงเท่านั้น ก่อนหน้านี้ยังพอทักทายกู้จิ่งเซินด้วยการพยักหน้าได้อยู่ ตอนนี้อีกฝ่ายกลับไม่แม้แต่จะสนใจเขา
ใครจะรู้ว่าเธอพูดอะไรที่ตระกูลกู้บ้าง?
ช่างทำงานไม่สำเร็จ แต่กลับทำเสียเรื่องจริง ๆ
แค่พูดอย่างเดียวคงไม่ได้แล้ว ต่อให้เขารอไหว โครงการก็รอไม่ไหว
ระหว่างที่กำลังคิด ประตูก็ถูกผลักเปิด
เซินเหยาเดินเข้ามา สวมเสื้อผ้าฝ้ายลายดอกไม้ ถักเปียสองข้าง ในมือถือถุงตาข่ายที่ใส่ผลไม้ไว้หลายลูก
“คุณอาเจิ้ง กินผลไม้สิคะ” เธอนั่งลงตรงข้าม วางถุงตาข่ายบนโต๊ะ
เจิ้งเสวียหลินไม่แม้แต่จะมอง
ยังกินผลไม้อีกหรือ ถ้าการตรวจสอบบัญชีของกระทรวงการคลังมีปัญหา เขาคงได้เข้าไปกินข้าวในคุกแล้ว!
“เรื่องที่ฉันขอให้เธอช่วยครั้งก่อน เธอพูดที่บ้านว่ายังไง? ทำไมถึงไม่มีความคืบหน้าเลย?”
พอได้ยินน้ำเสียงแข็งกระด้างของเขา เซินเหยาก็สะดุ้งเล็กน้อย
“ฉันพูดแล้วค่ะ” เธอก้มหน้าเหมือนนักเรียนที่ทำผิด “ฉันพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าพ่อแล้ว แต่ท่าน...ไม่ค่อยสนใจค่ะ”
“ไม่สนใจ? เขาพูดว่ายังไง?”
“เขาบอกว่าแนวทางทางเทคนิคของคุณมีข้อบกพร่องร้ายแรง ถูกตีกลับไปสองครั้งแล้วค่ะ” เสียงของเซินเหยาเบาลง เธอแอบเหลือบมองสีหน้าเขา