ช่วงบ่าย
“ก๊อก ๆ—”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้มีคนมาด้วยกันสองคน คือหวังซิ่วเหลียนกับหลินเฉียวเจิน
จ้าวต้าไห่ประคองหวังซิ่วเหลียนที่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนกว่า ทำให้เธอเดินเหินไม่ค่อยคล่องนัก ส่วนหลินเฉียวเจินถือปิ่นโตเก็บความร้อนมาด้วย
“ถังถัง” หวังซิ่วเหลียนเดินตรงไปข้างเตียงทันทีที่เข้ามา นั่งลงริมเตียงแล้วกุมมือเซินถังไว้ “ทำไมถึงล้มป่วยได้ล่ะ? เมื่อไม่กี่วันก่อนยังสบายดีอยู่เลย...”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ แค่เหนื่อยเท่านั้นเอง”
“ไม่เป็นไรอะไรล่ะ!” หวังซิ่วเหลียนมองค้อนเธอ “ดูหน้าตัวเองสิ ซีดจนเหมือนกระดาษแล้ว”
หลินเฉียวเจินเปิดปิ่นโต กลิ่นหอมของน้ำแกงไก่ลอยอบอวล “ไก่บ้าน เพิ่งเชือดตอนเที่ยงนี่เอง ใส่พุทราจีนกับเก๋ากี้ด้วย ตุ๋นตั้งสองชั่วโมง ฉันช้อนน้ำมันออกหมดแล้ว เธอดื่มเยอะ ๆ บำรุงร่างกายหน่อยนะ”
เซินถังรับชามมา จิบไปคำหนึ่ง น้ำแกงเข้มข้นไหลผ่านลำคอ อุ่นซ่านลงไปถึงท้อง
“ขอบคุณนะคะพี่เฉียวเจิน”
“จะขอบคุณทำไมกัน” หลินเฉียวเจินโบกมือ “เธอช่วยพวกเราไว้ตั้งเท่าไร เสี่ยวอันตอนนี้กินข้าวเก่งมาก ตัวก็สูงขึ้นแล้ว น้ำแกงไก่แค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ ถ้าชอบดื่ม พรุ่งนี้ฉันเอามาให้อีก ที่บ้านยังมีไก่อีกหลายตัว”
หวังซิ่วเหลียนยิ้มพลางลูบท้องกลมป่องของตัวเอง ก่อนมองเซินถัง “ถังถัง เธอพักฟื้นให้ดีนะ พอหายแล้ว ถ้าท้องฉันโตขึ้นอีกก็ต้องฝากเธอช่วยดูแลแล้วล่ะ”
เซินถังมองใบหน้าอิ่มเอิบของหวังซิ่วเหลียนกับรอยยิ้มสดใสของหลินเฉียวเจิน น้ำแข็งที่กดทับหัวใจเพราะแปลงผักพังทลายค่อย ๆ ละลายไปเล็กน้อย