ยามค่ำคืน ไฟในตู้โดยสารดับลง
เหลือเพียงแสงสลัวจากทางเดินที่ลอดเข้ามา
มีเสียงหายใจสม่ำเสมอดังมาจากเตียงชั้นบน บางครั้งก็มีเสียงกระดาษเสียดสีกันเบา ๆ ยามเจ้าของพลิกตัว
ลู่เหยี่ยนจือกอดเอกสารประกวดหลับไปแล้ว
เซินถังเอนกายพิงหน้าต่าง
นอกหน้าต่างคือที่ราบสูงดินเหลืองท่ามกลางรัตติกาล มีแสงไฟประปรายวูบผ่านเป็นครั้งคราว นั่นคือหมู่บ้านที่กระจัดกระจายอยู่บนที่ราบ
เธอยังไม่ง่วง ในหัวครุ่นคิดถึงเรื่องการสอบป้องกันวิทยานิพนธ์
คิดถึงตรอกซอกซอยริมทะเลสือช่า
คิดถึงกู้จือเวย แล้วก็หญิงสาวแก้มกลมที่ทะเลสือช่าคนนั้น
“นอนไม่หลับหรือ?”
เสียงทุ้มต่ำดังมาจากฝั่งตรงข้าม
เซินถังหันไปมอง ในความมืด มู่ชิงหานเอนตัวอยู่บนเตียง ดวงตายังเปิดอยู่
แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างของม่านหน้าต่าง ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา
“อืม” เธอตอบ
“ตื่นเต้นหรือ?”
“ไม่หรอก แค่…” เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง “รู้สึกคาดหวังนิดหน่อย”
มู่ชิงหานเงียบไปสองวินาที
“คาดหวัง…” เสียงเขาเบามาก ราวกับกลัวจะปลุกคนบนเตียงชั้นบน “พอถึงเมืองหลวงแล้ว จัดการเรื่องสอบป้องกันให้เรียบร้อยก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
เซินถังขานรับเบา ๆ
มีเสียงขยับเบา ๆ ดังมาจากฝั่งตรงข้าม มู่ชิงหานหยิบเสื้อคลุมทหารของตัวเองขึ้นมา
“มีอะไรหรือ?”
เขาไม่ตอบ แต่ลุกขึ้น
เขาขยับตัวอย่างแผ่วเบา เดินมาข้างเตียงของเธอแล้วคลุมเสื้อทหารลงบนตัวเธอ
เซินถังเพิ่งยื่นมือออกไป มือของมู่ชิงหานก็แตะแก้มเธอก่อนแล้ว
ปลายนิ้วของเขาสัมผัสแก้มเธอเบา ๆ ปัดปอยผมที่ตกลงมาบนหน้าผากไปทัดไว้หลังใบหู
ปลายนิ้วเย็นเฉียบเฉียดผ่านขอบใบหู เพียงชั่วพริบตา