“นี่คือ...”
“โครงการแลกเปลี่ยน” เย่เฉิงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “มหาวิทยาลัยชิงกับมหาวิทยาลัยเมอริเดียนเพิ่งตกลงกันได้ ระยะเวลา 1 ปี”
เขามองเซินถัง “หัวข้อวิจัยคือระบบนิเวศของดินเค็มและการฟื้นฟูสิ่งแวดล้อม”
ลู่เหยี่ยนจือชะงักไปครู่หนึ่ง
ระบบนิเวศของดินเค็มและการฟื้นฟูสิ่งแวดล้อม
นี่ไม่ใช่หัวข้อวิจัยของเขากับเซินถังหรอกหรือ?
“รุ่นพี่เย่” ลู่เหยี่ยนจือถาม “โครงการนี้อนุมัติเมื่อไหร่ครับ? ทำไมผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?”
“ดำเนินเรื่องมาสองปี เพิ่งได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการ ผมเองก็เพิ่งได้รับแจ้งเมื่อกี้”
เขาหันกลับไปมองเซินถัง “ถังถัง”
เซินถังเงยหน้าขึ้น
“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงกลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศ?” เย่เฉิงถาม
นิ้วมือของเซินถังชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองเขา
“ฉันเคยอยู่ที่มหาวิทยาลัยเมอริเดียน” เย่เฉิงมองเธออย่างจริงจัง “ห้องทดลองที่นั่น ตอนตีสามก็ยังมีคนทำงานกับข้อมูล ไม่มีใครถามว่าลูกใคร หรือแต่งงานแล้วหรือยัง ขอแค่ทำผลงานได้ ก็มีคนให้ทุน”
“คนทำงานวิชาการ” เย่เฉิงกล่าว “ไม่ควรถูกใครพันธนาการไว้”
“ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม”
ภายในห้องทำงานเงียบลง
เซินถังเงยหน้ามองเขา
ในแววตาของเย่เฉิง นอกจากความผิดหวังและความขุ่นเคือง ยังมีความจริงใจที่เห็นใจเธอจนอยากเรียกร้องความเป็นธรรมให้ ไม่เหมือนเสแสร้งเลยสักนิด
เธออดถอนหายใจในใจไม่ได้
ฝีมือการแสดงของผู้ชายคนนี้เรียกได้ว่าเหนือชั้น ถ้าเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นแมวมองของรังเหยี่ยว คงถูกหลอกเข้าให้จริง ๆ และคิดว่าเขาจริงใจ