เซินถังยืนอยู่หน้าประตูโรงอาหาร
ในหัวราวกับมีบางอย่างดัง “แกร๊ก” แล้วเข้าที่พอดี
กู้จือเวย
ภรรยาของอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างลู่เหยี่ยนจือ
อาจารย์หญิงของเธอ
ผู้หญิงอ่อนโยนและยิ้มเก่ง มักเอาอาหารไปให้นักศึกษาในห้องทดลอง ทั้งยังถ่ายรูปให้อาจารย์ในงานฉลองวันเกิดครบ 60 ปี
อาจารย์หญิงกู้จือเวย
ที่แท้ก็คือกู้เนี่ยนฉือ!
แถมเธอยังเข้าใจผิดว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คู่แท้ของอาจารย์ด้วย ที่ไหนได้กลับเป็นอาจารย์หญิงตัวจริงเสียงจริง
เซินถังยกมือแตะหน้าผาก คนเราพอจนคำพูดจริง ๆ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
โชคดีที่ตอนนั้นเธอยังพอรู้จักยับยั้งชั่งใจ ไม่ได้คิดจะแยกทั้งคู่เพียงเพราะเข้าใจผิดว่าอาจารย์หญิงไม่ใช่อาจารย์หญิง
โชคดีที่เธอไม่ได้ทำอะไรลงไป ไม่อย่างนั้น ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอก็ล้างตัวไม่สะอาดแน่
แต่ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนชื่อมาแล้ว!
แถมเหตุผลก็เป็นเรื่องที่น้องสาวหายตัวไปเหมือนกัน
เดี๋ยวก่อน น้องสาวของอาจารย์หญิงหายตัวไปเหรอ?
แต่เธอจำได้ชัดว่าครั้งหนึ่ง อาจารย์ต้องไปประชุม ส่วนอาจารย์หญิงก็เดินทางไปทำงาน เธอเลยรับธุระจากอาจารย์ไปส่งยาให้น้องสาวของอาจารย์หญิง
น้องสาวของอาจารย์หญิงอาศัยอยู่ในตรอกแห่งหนึ่ง
แถวทะเลสือช่า ในเขตเมืองเก่าของเมืองหลวง เป็นตรอกแคบ ๆ ที่มีผนังกำแพงสีเทาอยู่สองข้างทาง
เลขที่บ้านจำง่ายมาก เป็นเลขสี่หลักที่ซ้ำกัน
ตอนนั้นผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าเป็นคนเปิดประตู
หน้ากลม คิ้วตาคล้ายอาจารย์หญิงอยู่หลายส่วน เวลายิ้มก็ดูใจดีมาก
“เธอเป็นนักศึกษาของพี่เขยใช่ไหม? เข้ามานั่งก่อนสิ—”
ตอนนั้นเธอยังต้องรวบรวมข้อมูลการทดลอง เลยอยู่ไม่ถึงสิบห้านาที ส่งยาเสร็จก็กลับ