บทที่ 2 โอนเงินเป็นว่าเล่น หมอนี่มันมาไม้ไหน?
หลินหว่านจื่อนิ่งอึ้งไป
เจ้าของร่างเดิมก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน
โจวซือเหยียนเห็นปฏิกิริยาของหลินหว่านจื่อ และเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดกับสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นแข็งทื่อในทันใดของเด็กสาวข้าง ๆ
เขาเป็นใคร? ผู้คลุกคลีอยู่ในสนามธุรกิจมานานสิบปี แค่ชายตาก็มองทะลุได้ถึงไพ่ใบสุดท้ายของคู่แข่ง
เขาแทบจะปะติดปะต่อความจริงทั้งหมดได้ภายในสามวินาที
เขาไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาในตอนนั้น
เพียงแค่มองเจ้าของร่างเดิมอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง แล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
สามวันต่อมา เจ้าของร่างเดิมเซี่ยรั่วก็หายตัวไป
ในนิยายใช้ประโยคเดียวบรรยายจุดจบของเธอไว้ดังนี้:
"ตอนที่มีคนพบร่างของเซี่ยรั่วกลางแม่น้ำหวงผู่ เธอก็ไม่มีสัญญาณชีพแล้ว"
เจ้าของร่างเดิมมีชีวิตอยู่แค่สิบตอน
ช่วงเกือบร้อยตอนหลังจากนั้น ล้วนเป็นตอนที่พระเอกโจวซือเหยียนกักตัวนางเอกตัวจริงหลินหว่านจื่อไว้ข้างกาย ใช้ทุกวิถีทางอย่างที่สุดเพื่อให้เธอยอมให้อภัยและยอมรับเขา สมรภูมิไฟบรรลัยกัลป์ง้อเมีย
เจ้าของร่างเดิมเป็นเพียงตัวประกอบเครื่องมือผลักดันพล็อต นางรองคลั่งเงิน
แต่ตอนนี้ เซี่ยรั่วก็คือตัวประกอบเครื่องมือคนนั้น
เธอมองข้อความนัดพบที่ "ศูนย์" ส่งมาบนหน้าจอมือถือ นิ้วมือเริ่มสั่นเทา
พบหน้างั้นเหรอ?
แล้วพอพบหน้าแล้วไงต่อ?
จับได้?
ดูถูกเหยียดหยาม?
แล้วอีกสามวันก็ถูกโยนลงแม่น้ำหวงผู่เป็นเหยื่อปลา?
เธอกัดริมฝีปากล่าง บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
ใช้นิ้วมือที่สั่นเทาเลื่อนขึ้นไปดูประวัติแชทระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับโจวซือเหยียน
【สองเดือนก่อน】
เจ้าของร่างเดิม：【คุณพี่คะ หนูชื่อหว่านหว่านนะคะ คุณพี่ชื่ออะไรเหรอคะ?】
ศูนย์：【เรียกผมว่าศูนย์ก็พอ】
เจ้าของร่างเดิม：【คุณพี่ศูนย์～เท่มากเลยค่ะ หรือเป็นเพราะชีวิตคุณพี่เหมือนติดบูสต์ จากศูนย์สู่อนันต์คะ?】
(โอนเงิน: 5,200 หยวน)
ศูนย์：【ปากหวาน】
เจ้าของร่างเดิม：【เปล่าสักหน่อย หนูพูดความจริงนะคะ～】
【หนึ่งเดือนก่อน】
เจ้าของร่างเดิม：【วันนี้คุณพี่ศูนย์ไม่มาหาหนูเลย ไม่ชอบหว่านหว่านแล้วใช่ไหมคะ? ฮือๆ เสียใจจังเลย...】
(โอนเงิน: 50,000 หยวน)
ศูนย์：【ไปทำงานเพิ่งถึง】
เจ้าของร่างเดิม：【พี่เหนื่อยแล้ว! หนูปวดใจจะตาย... พี่ต้องกินข้าวดี ๆ นอนหลับดี ๆ นะคะ ไม่งั้นหนูเป็นห่วงนะ!】
(โอนเงิน: 18,888 หยวน)
ศูนย์：【อือ ลูกรัก】
【สัปดาห์ที่แล้ว】
เจ้าของร่างเดิม：【คุณพี่ศูนย์คะ ระยะนี้หนูเห็นกระเป๋าใบหนึ่ง สวยมาก ๆ เลย แต่แพงมากด้วย...
แต่หนูไม่เอาหรอก แค่เห็นว่าสวย! พี่หาเงินก็เหนื่อย หนูใช้สุรุ่ยสุร่ายไม่ได้หรอก】
ศูนย์：【ใบไหน?】
(โอนเงิน: 200,000 หยวน)
ศูนย์：【เอาไป ไม่ต้องประหยัด】
เซี่ยรั่วมือไม้สั่น เลื่อนดูประวัติไปทีละรายการ ทุก ๆ หน้าคือรายการโอนเงิน ทุก ๆ ครั้งคือจำนวนเงินระดับฟ้าประทาน
เธอออกจากแชท เปิดกระเป๋าเงินวีแชท
ยอดคงเหลือแสดง: 12,847,362.18 หยวน
หลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น หลักแสน หลักล้าน หลักสิบล้าน
กว่าสิบสองล้าน
สมองของเซี่ยรั่วอื้ออึงไปหมด......
มิน่า...
มิน่าเจ้าของร่างเดิมถึงได้ตายอนาถนัก
หลอกทายาทโจวซื่อกรุ๊ปไปกว่าสิบล้าน แถมยังใช้รูปของคนอื่นหลอกเขามาครึ่งปี
คนอย่างโจวซือเหยียนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด เคยถูกใครแกล้งแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?
ความโกรธของเขานั่นเกรงว่าคงไม่ใช่เพราะเงินกว่าสิบล้านเลยสักนิด
เงินกระจอกงอกง่อยแค่นั้น สำหรับเขา ก็คงเป็นแค่ค่าข้าวมื้อหนึ่งกระมัง
ความโกรธของเขาเป็นเพราะว่า:
เขาถูกบุตรสาวของคนใช้ ผู้หญิงหน้าเงินคนหนึ่ง จับมาเป็นปลาล่อเบ็ด
เขารู้สึกว่าตัวเองถูกดูหมิ่น
ทางร่างกาย ทางจิตใจ ทางศักดิ์ศรี ถูกดูหมิ่นจากทุกสารทิศ
เซี่ยรั่วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เค้นให้ตัวเองใจเย็นลง
ตอนนี้ควรจะทำยังไง?
สารภาพตรง ๆ ?
พูดว่า "ขอโทษนะ ฉันหลอกคุณ จริง ๆ แล้วฉันไม่ใช่คนในรูปนั่น" แล้วไงต่อ?
โจวซือเหยียนจะยิ้มหวานตอบว่า "ไม่เป็นไร" แล้วปล่อยเธอไปงั้นหรือ?
คำตอบคือเห็น ๆ กันอยู่ว่าฝันเฟื่อง...
ประวัติด้านมืดของเขาเขียนไว้ชัดเจนในนิยาย...
คู่แข่งทางการค้าถูกเขาทำลายจนบ้านแตกสาแหรกขาด ลูกน้องพลาดเพียงครั้งเดียวก็ไม่มีวันได้ใช้งานอีก คนที่เคยล่วงเกินเขาไม่มีใครลงเอยดีสักคน
หากเธอสารภาพตรง ๆ ผลลัพธ์เกรงว่าคงมีแต่น่าเวทนายิ่งกว่าเจ้าของร่างเดิมเสียอีก
แล้วถ้าบอกเขาว่า "ที่จริงแล้วฉันทะลุมิติมาจากหนังสือน่ะ เซี่ยรั่วคนเดิมไม่อยู่แล้ว คุณไปคิดบัญชีกับเธอเอาเถอะ" ล่ะ?
เห็นทีคงไม่ต้องเปลืองแรงถึงแม่น้ำหวงผู่ ส่งตรงเข้าโรงพยาบาลจิตเวชไปเลย
หรือ... หนีไปดื้อ ๆ เลยดี?
แต่โจวซือเหยียนเป็นใครกัน? มหาเศรษฐีแห่งเมือง A ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของโจวซื่อกรุ๊ป กิจการในมือขจายไกลทั่วประเทศ เครือข่ายเส้นสายโยงใยไปถึงต่างประเทศ
หากเขาต้องการตามหาคนสักคน ต่อให้หนีไปสุดขอบฟ้า ก็ไม่มีที่ซุกซ่อน
ในนิยายเพื่อที่จะง้อหลินหว่านจื่อกลับคืน เขาถึงขั้นระดมทรัพยากรจากตำรวจสากลมาใช้
เธอแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง จะหนีไปไหนได้?
หนีก็คือตาย ไม่หนีก็คือตาย
มือที่ถือโทรศัพท์ของเซี่ยรั่วสั่นน้อย ๆ มือถือสั่นอีกครั้งหนึ่ง
เซี่ยรั่วตกใจสะดุ้งเฮือก!
ศูนย์：【ทำไมไม่พูดจาล่ะ?】
ศูนย์：【ไม่สะดวกเจอหน้ากันเหรอ?】
(โอนเงิน: 10,000 หยวน)
ศูนย์：【ลูกรัก?】
เซี่ยรั่วจ้องเขม็งไปที่รายการโอนเงินนั่น หนังตากระตุกวาบอย่างรุนแรง
โอนเงินเป็นว่าเล่น หมอนี่มันมาไม้ไหน?
โลกของคนรวย เธอไม่เข้าใจจริง ๆ
แต่เธอรู้ชัดอยู่เรื่องหนึ่ง: ต้องตอบกลับ
แถมยังต้องตอบอย่างมีหัวคิด!
จะแสดงออกว่าแตกต่างจากเจ้าของร่างเดิมมากเกินไปไม่ได้
พวกคนฉลาดเป็นกรดอย่างโจวซือเหยียน ต่อให้เธอพลาดให้เห็นรอยร้าวเพียงนิด เขาก็จับได้ทันทีว่าผิดปกติ
เธอต้องแสร้งต่อไป เล่นบทลูกรักที่ออดอ้อน ปลอบประโลมคนเก่ง เรียก "คุณพี่" ต่อไป
เธอต้องช่วงชิงเวลาให้ตัวเอง
ในขั้นตอนปัจจุบันนี้ เธอมีแค่กลยุทธ์ถ่วงเวลาใช้ได้เท่านั้น
ก่อนที่เธอจะคิดแผนการรับมือที่สมบูรณ์แบบได้ ต้องถ่วงเรื่องพบหน้ากันเอาไว้ก่อน
ห้ามเด็ดขาดที่จะไปพบโจวซือเหยียนโดยที่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย นั่นคือการเดินไปหาความตาย
หลังจากตั้งปณิธานในใจได้แล้ว เซี่ยรั่วก็กัดริมฝีปาก
นิ้วมือพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดอย่างรวดเร็วบนแป้นพิมพ์ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดส่งไปด้วยกระจิตใจที่ตัดสินใจแบบหัวชนฝา——
"พี่คะ พี่เสียงดังจนหนูจะนอนไม่หลับอยู่แล้วนะ!!"
ส่งเสร็จเธอก็หลับตาลง รู้สึกว่าตัวเองอาจจะไปอยู่ริมแม่น้ำหวงผู่แล้ว
ติ๊ง——
(โอนเงิน: 10,000 หยวน)
ศูนย์：【ขอโทษนะลูกรัก พอดีเพิ่งเสร็จงาน ลืมไปว่าวันนี้เสาร์อาทิตย์เธอไม่มีเรียน เลี้ยงลูกรักเป็นการไถ่โทษนะ!】
เซี่ยรั่วเบิกตากว้าง จ้องไปที่หน้าจอ ชั่วอึดใจไม่รู้ควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี
คนคนนี้... เหมือนจะเอาง่ายอยู่นะ?
ไม่สิ ผิดแล้ว
นี่คือหลุมพราง
นี่คือกระสุนเคลือบน้ำตาล
นี่คือนโยบายสงบใจอันเป็นไม้เด็ดประจำกายของพวกนายทุน
เธอจะไม่หลงกลหรอก
...แต่เธอก็แอบกดเปิดรายการโอนเงินวอนละหมื่นสองรายการนั่นอยู่ดี
อย่างไรเสีย ตอนนี้เธอยังต้องคงตัวตนของเจ้าของร่างเดิมเอาไว้นี่นะ
ม่านข้างเตียงฝั่งตรงข้ามถูกเลิกเปิดเป็นช่องแคบ ๆ หลินหว่านจื่อโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง ดวงตายังปรือไม่เต็มที่ เส้นผมยุ่งเหยิงกระจายตัว
เห็นสภาพเซี่ยรั่วที่ทรุดนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียง
"รั่วรั่ว?" หลินหว่านจื่อรีบประคองตัวลุกขึ้น น้ำเสียงยังแหบพร่าด้วยความงัวเงีย "เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
เซี่ยรั่วหันไปมองเด็กสาวที่โตมาด้วยกันคนนี้