ทั้งสองคนขึ้นไปยังชั้นสอง แล้วเคาะประตูห้องหมายเลข 1
ประตูเปิดออก อู๋หางมองคนสองคนที่อยู่ด้านนอกด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“พี่อู๋” เซี่ยรุ่ยเปิดประตูออกกว้าง ยิ้มประจบประแจง “พี่อู๋คะ พวกเรามีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อยค่ะ”
อู๋หางเป็นคนงานที่เกษียณแล้ว ภรรยาของเขาเสียชีวิตไป และเขาอาศัยอยู่กับพ่อ
เขามองทั้งสองคน สีหน้าเรียบเฉย “พวกคุณมาที่นี่...”
“สวัสดีค่ะคุณอู๋” หลัวฟางหลินทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม
เมื่อคนอื่นยิ้มให้ ใครจะกล้าไล่ให้ยืนอยู่ได้ อู๋หางจึงไม่สะดวกใจจะปล่อยให้พวกเธอยืนอยู่ “เข้ามานั่งก่อนสิ เข้ามาคุยกัน”
ทั้งสองเดินเข้าไปนั่งบนโซฟา
ในบ้านดูแปลกตาและโล่งจนผิดปกติ
ทั้งโต๊ะอาหาร ตู้เย็น และโทรทัศน์ต่างก็หายไปหมด
อู๋หางรินน้ำร้อนให้ทั้งสอง แล้วนั่งลงข้างโต๊ะกลางด้วย
เห็นพวกเธอมองสำรวจไปทั่ว เขาจึงชี้ไปยังห้องรับแขกว่างเปล่าแล้วพูดว่า “พวกเรากำลังจะย้ายบ้านแล้ว พ่อผมเดินเหินไม่ค่อยสะดวก พวกพี่น้องเลยช่วยกันรวบรวมเงินซื้อห้องชุดที่มีลิฟต์ให้ท่านอยู่ จะได้สะดวกขึ้น”
“อ๋อค่ะ” เซี่ยรุ่ยยิ้มประจบต่อหน้า แต่ในใจกลับอิจฉาอย่างยิ่ง
ครอบครัวของพวกเธอไม่มีแม้แต่บ้านเป็นของตัวเอง แต่อู๋หางกลับกำลังจะย้ายเข้าบ้านใหม่
อู๋หางพูดต่อด้วยสีหน้าหนักใจ “ช่วงนี้ความดันโลหิตของพ่อผมผิดปกติ เลยไปโรงพยาบาล คงต้องรอถึงเดือนหน้าถึงจะกลับมาได้”
หลัวฟางหลินเห็นดังนั้น จึงใช้ศอกสะกิดแขนเซี่ยรุ่ย
เซี่ยรุ่ยเข้าใจสัญญาณ คราวนี้ไม่อ้อมค้อมอีกแล้ว เธอเปิดประเด็นตรง ๆ
“พี่อู๋ ได้ยินว่าคุณพ่อกำลังหาคู่ชีวิตใหม่ จริงหรือเปล่าคะ?”
อู๋หางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง
เขาตอบอย่างเปิดเผยว่า “จริงครับ แม่ผมเสียไป 20 ปีแล้ว พ่อรู้สึกเหงา ถึงจะมีผมอยู่เป็นเพื่อน แต่ท่านก็ยังคิดว่ามีคู่ชีวิตสักคนจะดีกว่า”