ถงเยว่โดยสารรถกลับถึงบ้าน ตอนนั้นเพิ่งบ่ายโมงพอดี
พอเข้าบ้าน เธอก็วางของฝากไว้บนโต๊ะ แล้วตรวจดูความสะอาดภายในบ้านอีกครั้ง
เธอต้มน้ำ ล้างผลไม้จนสะอาดแล้วจัดวางไว้ จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้า พอบ่ายโมงครึ่งก็ไปนั่งรออย่างกระวนกระวายอยู่บนโซฟา
เฮ่อจิ่งเฉินทั้งสูงทั้งหล่อ แล้วพ่อแม่ของเขาจะหน้าตาเป็นอย่างไรกันนะ?
ถงเยว่เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง จินตนาการถึงรูปลักษณ์ของพ่อแม่เฮ่อจิ่งเฉิน
พ่อของเขาคงสูงสัก 170 เซนติเมตร สวมแว่นกรอบทอง ดูสุภาพอ่อนโยน ทำงานเป็นนักบัญชีหรือไม่ก็ครู!
ส่วนแม่ของเขาอาจเป็นครูหรือข้าราชการ ไม่ก็เป็นแม่บ้านผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม!
มีเพียงครอบครัวแบบนี้เท่านั้น ถึงจะเลี้ยงดูลูกชายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ออกมาได้!
ถงเยว่ห้ามตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่านไม่ได้ เสียงนาฬิกาบนผนังดังติ๊กต่อก เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละวินาที หัวใจของเธอก็เต้นไม่หยุด
ตอนบ่ายโมงห้าสิบ เธอลุกขึ้นไปยืนรออยู่หน้าประตูอย่างกระวนกระวาย
ด้านล่าง หลี่ป้ากับหลี่ลุงมาถึงแล้ว
พอทั้งคู่เข้ามาในหมู่บ้านจัดสรรก็ถึงกับตะลึง
คุณชายใหญ่ถึงกับพักอยู่ที่นี่ ช่างลำบากเสียจริง บ้านหลังนี้ทรุดโทรมยิ่งกว่าบ้านของพวกเขาเสียอีก!
คุณชายใหญ่ตัวสูงขนาดนั้น จะอยู่ได้หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพิถีพิถันเรื่องการใช้ชีวิต แถมรักความสะอาดสุด ๆ แค่คิดก็จินตนาการไม่ออกแล้ว!
ทั้งสองเดินมาถึงด้านล่างตึกอย่างกระวนกระวาย แล้วแหงนหน้ามองขึ้นไป
ชั้น 3 คือที่พักของคุณชายใหญ่กับคุณนายใหญ่น้อยในตอนนี้
หลี่ป้าพูดกับหลี่ลุงอย่างกระวนกระวายว่า “ทำยังไงดี? ฉันตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมดแล้ว”
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องแสดงเป็นแม่ แถมยังต้องรับบทเป็นแม่ของคุณชายใหญ่อีก!
หล่อนกลัวมาก หากฮูหยินรู้เข้า พวกเขาสองคนคงถูกถลกหนังแน่