ถงเยว่ถือของขวัญที่ซื้อมา เดินออกมาด้วยสีหน้าเขินอาย
เธอเดินไปข้างโต๊ะชา วางของขวัญไว้ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าแดงจัด
“คุณพ่อ คุณแม่ นี่เป็นของขวัญที่ฉันตั้งใจเลือกมาให้เป็นของรับขวัญค่ะ หวังว่าพวกคุณจะชอบนะคะ”
ป้าหลี่กับลุงหลี่ประหลาดใจมาก
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าถงเยว่จะเตรียมของขวัญให้พวกเขาด้วย!
พวกเขาเป็นคนชนบท ทั้งยังเป็นคนรับใช้ แทบไม่มีใครมอบของขวัญให้เลย
แม้แต่ลูกชายของพวกเขาก็แทบไม่เคยซื้อของให้
พอได้ยินว่าคุณหนูสะใภ้เตรียมของขวัญให้ ทั้งคู่ก็มีความสุขมาก ยิ้มราวกับเด็ก ๆ
แต่พอตั้งสติได้ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสม
จะรับของขวัญจากเธอได้อย่างไร?
ลุงหลี่กำลังจะปฏิเสธ แต่ป้าหลี่กลับดึงแขนเสื้อเขาไว้ทันที แล้วถลึงตาใส่เป็นเชิงบอกให้รับไว้
จากนั้นจึงหันไปพูดกับถงเยว่ว่า “หนูถง เสียเงินมากเลยนะจ๊ะ ผู้หญิงเก่ง ๆ อย่างหนู ยอมแต่งเข้าบ้านเรา แค่นี้ก็เป็นเกียรติของพวกเรามากแล้ว”
ถงเยว่เม้มริมฝีปากอย่างเขินอาย
แม้คุณพ่อคุณแม่จะมาจากชนบท แต่ก็จริงใจมาก พูดจายังนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นด้วย
เธอจะดีขนาดนั้นได้อย่างไรกัน ทำเอาเธอไม่กล้าเงยหน้าเลย
“คุณแม่ นี่เป็นธรรมเนียมบ้านเกิดของพวกเราค่ะ รับไว้เถอะนะคะ ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉัน”
“ได้ ๆ พวกเรารับไว้ก็ได้”
ป้าหลี่พูดพลางเปิดกล่อง ข้างในกลับเป็นกำไลทองคำที่เปล่งประกายวาววับ!
“สวยจัง สวยจริง ๆ!” ป้าหลี่อยากซื้อกำไลทองสักวงมานานแล้ว แต่เพราะไม่สะดวกเรื่องงาน อีกทั้งราคาทองก็สูงมาก จึงไม่กล้าซื้อเสียที