ตอนนี้กู้หมิงกำลังดื่มเหล้าอยู่ในบาร์
เมื่อก่อนแค่เขาโทรหา เฮ่อจิ่งเฉินก็จะมาหาทันที แต่วันนี้กลับ...
ให้ตายสิ!
เขาถามเสียงเย็นชา “เฮ่อจิ่งเฉิน นี่นายเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อนหรือไง!”
เฮ่อจิ่งเฉินแก้ตัว “คืนนี้ดึกมากแล้ว ฉันไม่อยากออกไป”
กู้หมิงว่า “ฉันรู้สึกเหมือนกำลังแย่งคนกับภรรยานายเลยนะ ดูท่านายคงลืมเจตนาแรกเริ่มไปแล้วสินะ เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนเอง? ลืมแล้วเหรอว่าตอนนั้นนายพูดกับฉันไว้ยังไง?”
“นายบอกว่าจะระวังตัวกับเธอ แต่แป๊บเดียวก็แปรพักตร์แล้ว! พวกนายรู้จักกันได้ไม่นาน ก่อนจะรู้จักกันดีพอ อย่าเพิ่งเผยความต้องการทางอารมณ์ของตัวเองออกมา! เข้าใจหรือเปล่า?”
กู้หมิงถึงกับพูดไม่ออก
เฮ่อจิ่งเฉินที่ปกติดูเย็นชาและเว้นระยะห่างจากผู้คน พอเจอผู้หญิงรุกเข้าหน่อยกลับไปไม่เป็นเสียแล้ว!
ขายหน้าชะมัด!
เฮ่อจิ่งเฉินไม่สนใจคำเหน็บแนมของเขา
ชายหนุ่มเหลือบมองไปทางลูกบิดประตู ยืนยันว่าประตูปิดอยู่
จากนั้นก็ลุกจากเตียงไปยืนข้างหน้าต่าง
เขาพูดเสียงขรึมว่า “ฉันมีจังหวะของตัวเอง อีกอย่าง พอได้รู้จักเธอแล้ว ฉันก็พบว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนกับความประทับใจแรกที่มีต่อเธอ เธอเป็นคนดีมาก”
กู้หมิงชะงักไป ก่อนจะหัวเราะอย่างโมโห “ไม่เหมือนยังไง? เล่ามาสิ!”
พอเฮ่อจิ่งเฉินพูดถึงถงเยว่ หัวใจของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย น้ำเสียงพลอยอ่อนโยนขึ้นมาก “เธอใจดีและกตัญญูมาก”
“แล้วไง แค่นี้เองเหรอ? เฮ่อจิ่งเฉิน นายก็ไม่ใช่ไม่เคยเจอผู้หญิงสักหน่อย ถ้าจะหาคนใจดี กตัญญู แถมไม่เห็นแก่เงิน ก็มีให้เลือกเต็มถนน!”
เฮ่อจิ่งเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร
ช่างเถอะ ไม่อยากอธิบายให้เขาฟังแล้ว