คำพูดประโยคเดียวของคุณปู่ทำให้ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำราวกับมะเขือเทศ
เฮ่อจิ่งเฉินยื่นโทรศัพท์ให้ถงเยว่ราวกับกำลังโยนมันฝรั่งร้อน ๆ ทิ้ง
ถงเยว่ยังเช็ดมือไม่ทันเสร็จ ก็รับโทรศัพท์มาถือแนบหู
「คุณปู่ สวัสดีค่ะ」
「ดี ๆ ตั้งแต่วันนี้ไป เธอก็จะใช้ชีวิตอยู่กับจิ่งเฉินแล้วนะ
พวกเธอสองคนต้องอยู่ด้วยกันดี ๆ ล่ะ ต่อไปถ้าเจอปัญหาอะไร ก็บอกเขา ถ้าเขารังแกเธอ ก็ต้องบอกคุณปู่นะ เข้าใจไหม? ปู่จะช่วยสั่งสอนเขาเอง!」
เฮ่อจิ่งเฉินพูดไม่ออก เขาดูเหมือนคนชอบรังแกคนอื่นขนาดนั้นเลยหรือ?
ถงเยว่รู้ว่านี่เป็นเพียงคำพูดตามมารยาท แต่หัวใจก็ยังอบอุ่นขึ้นมา
「คุณปู่ไม่ต้องห่วงค่ะ เขาจะรังแกฉันได้ยังไง? ฉันว่าจิ่งเฉินเป็นคนดีมาก ทั้งยังจริงใจด้วยค่ะ」
เฮ่อจื้อกั๋วประหลาดใจไม่น้อย ทั้งยังดีใจมาก ดูท่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะราบรื่นดี
แค่นี้เขาก็วางใจแล้ว ดูเหมือนไอ้หลานชายปากแข็งคนนั้นจะแค่พูดอย่างทำอย่าง
ผู้หญิงสวยขนาดนี้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าหลานชายจะอดใจไหว!
「ดี พวกเธอก็อยู่ด้วยกันดี ๆ นะ ตั้งแต่แรกเห็น ปู่ก็รู้สึกว่าพวกเธอเหมาะสมกัน สายตาของปู่ไม่เคยพลาด เชื่อปู่เถอะ」
คำพูดนี้ทำให้ถงเยว่ยิ่งเขินอายกว่าเดิม
เธอกับเฮ่อจิ่งเฉินต่างรู้แก่ใจว่ากำลังแสร้งเป็นสามีภรรยากัน เพื่อให้คุณปู่มีความสุขเท่านั้น
ในใจเธอรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ในเมื่อทำให้คุณปู่มีความสุขได้ เธอก็คลายใจลงไม่น้อย
อีกอย่าง เงินสินสอด 1,000,000 หยวนนั่น เธอจะคืนให้แน่นอน
วางสายจากคุณปู่แล้ว ถงเยว่ก็ทำอาหารต่อ
เธอยุ่งอยู่ตลอดทั้งเช้า ได้แสดงฝีมือเต็มที่ ทำอาหารเต็มโต๊ะ
เฮ่อจิ่งเฉินนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาตลอด บนโต๊ะกลางตรงหน้ามีผลไม้กับถั่วสารพัดชนิดวางอยู่
พอเห็นถงเยว่ยกอาหารออกมาจากห้องครัว เขาก็นั่งอยู่เฉย ๆ อย่างกระอักกระอ่วน