เมื่อถงเยว่พูดถึงเรื่องนี้ เฮ่อจิ่งเฉินถึงนึกขึ้นได้ เกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว
เขาเช็ดปาก ยิ้มพลางพูดว่า “เดี๋ยวผมติดต่อพวกเขาเลย พรุ่งนี้ให้มาหา”
พอได้ยินว่าพวกเขาจะมาพรุ่งนี้ ถงเยว่ก็เกร็งขึ้นมาทันที
เฮ่อจิ่งเฉินเห็นเธอประหม่า มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เขาตบมือเธอเบา ๆ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว พ่อแม่ผมเข้ากับคนง่าย”
“คุณสวยขนาดนี้ นิสัยก็ดี พวกท่านไม่มีทางไม่ชอบคุณหรอก ผมยังกลัวคุณจะไม่ชอบพวกท่านด้วยซ้ำ”
ถงเยว่ฟังแล้วก็ยิ้ม ก่อนเอ่ยอย่างตำหนิกลั้วขบขันว่า “พ่อแม่ของคุณก็เป็นพ่อแม่ของฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีทางไม่ชอบพวกท่านหรอก”
“ถึงเราจะแต่งงานกันตามสัญญา แต่คุณวางใจได้ ฉันจะดีกับพวกท่านให้มาก”
เฮ่อจิ่งเฉินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็หม่นลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจนัก
เขาลุกขึ้นเก็บจานชาม
“คุณไปพักเถอะ ผมล้างจานเอง”
ถงเยว่ไม่ทันสังเกตว่าเขาไม่พอใจ จึงรีบลุกขึ้นคว้ามือเขาไว้ “ฉันล้างเอง คุณเดินทางไปทำงานต่างเมืองก็เหนื่อยจะแย่ กว่าจะกลับมาได้ทั้งที พักผ่อนให้สบายเถอะ ฉันล้างเอง”
“บอกแล้วไงว่าผมล้างเอง” เฮ่อจิ่งเฉินดึงมือเธอออกอย่างดื้อรั้น ก่อนถือจานชามเดินเข้าครัวไป
ถงเยว่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างงุนงง
ทำไมเขาดูไม่ค่อยพอใจเลยนะ?
เมื่อกี้ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?
เธอนั่งลงบนโซฟา ค่อย ๆ ทบทวนบทสนทนาเมื่อครู่
แต่ก็ไม่เข้าใจว่าประโยคไหนทำให้เขาโมโห
เฮ่อจิ่งเฉินล้างจานเสร็จ ถงเยว่ก็เข้าไปในครัว หยิบผลไม้ออกมาล้าง ปอกเปลือกแล้วหั่นเป็นชิ้น จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งกินผลไม้ด้วยกัน
เฮ่อจิ่งเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ผมกลับห้องไปโทรหาพ่อแม่ก่อน จะได้นัดเวลาที่พวกท่านมาพรุ่งนี้”
“ได้ค่ะ” หัวใจของถงเยว่เต้นตึกตักอย่างรวดเร็ว
เฮ่อจิ่งเฉินกลับเข้าไปในห้องนอน แล้วโทรหาลุงหลี่กับป้าหลี่ซึ่งเป็นสามีภรรยากัน ป่านนี้พวกเขาน่าจะพักผ่อนแล้ว