ตำหนักไท่จี๋ ตำหนักลี่เจิ้ง
อาหารเต็มโต๊ะจนแทบไม่มีที่วาง
เนื้อกวางตุ๋นซีอิ๊ว ปลากะพงนึ่ง ขนมแป้งงา ขนมพุทรากวน และน้ำแกงแพะร้อนกรุ่นชามใหญ่
ล้วนเป็นของโปรดของหลี่เฉิงเชียนตั้งแต่เล็ก
จักรพรรดินีฉางซุนทรงกำกับห้องเครื่องหลวงด้วยพระองค์เอง ทั้งยังทรงชิมอาหารทุกจานก่อนให้ยกขึ้นโต๊ะ
หลี่เฉิงเชียนเคี้ยวเนื้อแห้งกับแผ่นแป้งย่างอยู่ในถูเจวี๋ยมาเกือบหนึ่งเดือน ครั้นเห็นอาหารเต็มโต๊ะ ท้องก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาก่อน
เขาไม่เกรงใจ นั่งลงแล้วเริ่มกินทันที
จักรพรรดินีฉางซุนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทอดพระเนตรท่าทางเขากินมูมมามด้วยความสงสารพลางบ่นพึมพำ
“ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก”
“อย่ากลืนก้างปลาเข้าไป”
“น้ำแกงแพะยังร้อน เป่าให้เย็นก่อนค่อยดื่ม”
หลี่เฉิงเชียนมีขนมแป้งงาเต็มปาก จึงส่งเสียงตอบอย่างอู้อี้
หลี่ซื่อหมินประทับอยู่บนที่นั่งประธาน ทรงถือชามน้ำแกงแพะไว้ในพระหัตถ์ แต่ไม่ได้ดื่มสักคำ เพียงทอดพระเนตรหลี่เฉิงเชียนกิน
ครู่หนึ่งพระองค์ก็วางชามลง
“เจ้าผอมลงไปตั้งสิบชั่งกระมัง”
“อยู่ในถูเจวี๋ยจะไม่ผอมได้อย่างไร” หลี่เฉิงเชียนกลืนอาหารในปากลงแล้วดื่มน้ำแกงตาม “พวกเขาให้ข้าดื่มนมม้ากินเนื้อย่างทุกวัน รสชาตินั่น... กลับมาชาตินี้ทั้งชาติ ข้าก็ไม่อยากแตะนมม้าอีกแล้ว”
จักรพรรดินีฉางซุนทรงเริ่มมีน้ำพระเนตรคลออีกครั้ง
“เอาละ เสด็จแม่ ลูกกลับมาแล้วมิใช่หรือ”
“เจ้ายังกล้าพูดอีก!” จักรพรรดินีฉางซุนตบโต๊ะดังปัง ตะเกียบกระเด้งขึ้น “รู้หรือไม่ว่าหลายวันมานี้แม่ผ่านพ้นมาอย่างไร? นอนไม่หลับสักคืน พอหลับตาก็เห็นแต่เจ้า—”
“กวนอินปี้” หลี่ซื่อหมินตรัสขัดเบา ๆ
จักรพรรดินีฉางซุนแค่นพระสุรเสียง หยิบผ้าเช็ดพระเนตร แล้วเลื่อนจานเนื้อกวางตุ๋นซีอิ๊วไปตรงหน้าหลี่เฉิงเชียน
“กินเนื้อให้มากหน่อย จะได้บำรุงกลับมา”
หลี่เฉิงเชียนคีบเนื้อกวางชิ้นหนึ่งอย่างว่าง่าย
เมื่อกินอิ่มได้ราวเจ็ดส่วน หลี่ซื่อหมินก็ตรัสขึ้น
“เฉิงเฉียน แผนการส่วนใหญ่ที่เจ้าเขียนไว้ในจดหมาย เราดำเนินการตามแล้ว แต่มีบางเรื่องที่ต้องให้เจ้าชี้แจงต่อหน้า”