โจวเฉาหยางมองเซิ่งอันหนิงแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่แล้ว พี่ชายคนที่สองของฉันเคยพูดว่า ยิ่งเป็นสถานที่ลำบากก็ยิ่งฝึกฝนคนได้ดี อีกอย่าง ด้วยความสามารถแค่นี้ของฉัน คงอยู่ต่อในจิงเชิงไม่ได้หรอก”
ในใจเซิ่งอันหนิงผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา โจวเฉาหยางมาหลงเป่ยเป็นไปได้มากว่าเพราะหลูฉางเฟิง แต่เธอก็ไม่มีหลักฐาน
ทั้งสองคนเดินเล่นข้างนอกอยู่รอบหนึ่ง พอกลับมา หลูฉางเฟิงก็ไปแล้ว
เซิ่งอันหนิงกับโจวเฉาหยางอุ้มเครื่องเล่นแผ่นเสียงฟังวิทยุกันต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้องไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้านอน
เธอเห็นโจวชื่อซวินเอนพิงหัวเตียง อ่านหนังสืออย่างตั้งใจ เป็นหนังสือต้นฉบับภาษาต่างประเทศอีกเล่ม ข้าง ๆ ยังมีพจนานุกรมภาษาอังกฤษเตรียมไว้ด้วย
ดูออกว่าโจวชื่อซวินอ่านหนังสือต้นฉบับได้ค่อนข้างลำบาก เพราะต้องเปิดหาคำศัพท์ในพจนานุกรมอยู่เรื่อย ๆ แล้วใช้ปากกาหมึกซึมจดบันทึก
เซิ่งอันหนิงอดชื่นชมความมุ่งมั่นใฝ่เรียนของคนในยุคนี้ไม่ได้ แม้สภาพแวดล้อมจะไม่เอื้ออำนวย แต่ก็ยังไม่ยอมเลิกอ่านหนังสือและเรียนรู้ จิตวิญญาณเช่นนี้ชวนให้ซาบซึ้งใจมาก
เธอปีนขึ้นเตียงแล้วขยับเข้าไปดูบันทึกของโจวชื่อซวินที่เขียนไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “คุณเขียนไว้ตั้งเยอะ อ่านออกด้วยเหรอ”
โจวชื่อซวินส่ายหน้า “อ่านออกเสียงไม่ค่อยดี ตอนเรียนอบรมพัฒนาความรู้ อาจารย์ของพวกเราก็พูดติดสำเนียงท้องถิ่น”
เซิ่งอันหนิงแปลกใจไม่น้อย “พวกคุณเรียนอบรมแล้วยังได้เรียนภาษาอังกฤษด้วยเหรอ”
ความวุ่นวายในช่วงหลายปีก่อนทำให้ภาษาอังกฤษถูกละทิ้งไปนานแล้วไม่ใช่หรือ เธอจำได้ว่าตอนเพิ่งฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ ๆ ยังไม่ต้องสอบภาษาอังกฤษเลย