เซิ่งอันหนิงรู้สึกว่าตัวเองประมาทไป ทำไมถึงลืมไปได้ว่าหลงเป่ยมีพื้นที่ใหญ่แค่นี้ เดินวนไปวนมา สุดท้ายก็ต้องเจอกันเข้าสักวัน
แถมยังมีซุนอ้ายเจีย เพื่อนสนิทคนดีของเจ้าของร่างเดิมอีก ถ้าจะแต่งงานกับเฉิงกังแล้ว ก็คงเอาเรื่องไม่ดีของเธอไปพูดเสียทั่ว ว่าเธอไร้หัวใจไร้คุณธรรมแค่ไหน
ส่วนพวกอันธพาลกลุ่มนี้ที่สนิทกับเฉิงกัง ก็เพราะพ่อของเฉิงกังทำงานอยู่ที่โรงฆ่าสัตว์ พวกเครื่องใน หัว และขา ก็มักหอบกลับบ้านมาเป็นครั้งคราว
เฉิงกังจึงเรียกเพื่อนพวกนี้ไปกินข้าวที่บ้าน พอนานเข้า ทุกคนก็ยกให้เฉิงกังเป็นพี่ใหญ่
เจ้าของร่างเดิมชอบเฉิงกัง ก็มีเหตุผลข้อนี้ด้วย เฉิงกังหน้าตาขาวตี๋ แถมยังเรียกพี่เรียกน้องได้เป็นกลุ่ม ว่างเมื่อไรก็ชวนกันไปตีกันทั่ว รู้สึกว่าเท่มาก
เซิ่งอันหนิงมองคนพวกนั้นอย่างเย็นชา คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าไว้ผมทรงก้ำกึ่งชายหญิง น่าจะชื่อไล้ซาน แซ่ไล้ เป็นลูกคนที่สามของบ้าน
ข้างหลังยังมีอีกคนที่หน้าตาเหมือนลิง ชื่อแซ่อะไรนะ จางอะไรสักอย่าง?
ไล้ซานกอดอก มองเซิ่งอันหนิงอย่างดูแคลน ก่อนจะมองชายที่ใช้ไม้ค้ำอยู่ข้าง ๆ หน้าตาดูน่ากลัวแล้วอย่างไร ก็แค่ไอ้ขาพิการไร้ประโยชน์คนหนึ่ง
น่าจะหักขาที่สามของมันด้วย จะได้ดูว่ามันยังแย่งผู้หญิงกับคนอื่นได้อย่างไร
คิดแล้วน้ำเสียงก็ยิ่งเหยียดหยาม “เซิ่งอันหนิง ไม่เบาเลยนี่ ตอนนี้ดุขึ้นตั้งเยอะ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เกาะเฉิงกังไม่ปล่อยเลยสินะ”
เซิ่งอันหนิงสบถในใจ นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไรกัน ถึงเจ้าของร่างเดิมจะคบกับเฉิงกัง แต่ยุคนี้จะไปมีความหวานชื่นแนบชิดอะไรกันขนาดนั้น แม้แต่จับมือก็ยังไม่เคย