โจวชื่อซวินไม่สนใจเขา แต่ซ่งซิวเหยียนกลับตามตื๊อถามไม่หยุด แถมยังถามไปหัวเราะล้อเลียนไปด้วย
ออกมานอกบ้านแล้วก็ยังถามต่อ “นี่ นายเล่ามาสิ ตกลงฝันเห็นอะไรกันแน่?”
สิ้นเสียง เซิ่งอันหนิงที่อยู่ห้องข้าง ๆ ก็เดินออกมาด้วยขอบตาคล้ำเช่นกัน สีหน้าดูอ่อนเพลีย “อรุณสวัสดิ์ พวกคุณคนไหนฝันเหรอ?”
ซ่งซิวเหยียนรีบหุบปาก พลางมองโจวชื่อซวิน
โจวชื่อซวินเหลือบมองเซิ่งอันหนิงอย่างรวดเร็ว “ล้างหน้าล้างตาหรือยัง ไปกินมื้อเช้าด้วยกันเถอะ กินเสร็จแล้วฉันจะเอาข้าวไปให้ลุงใหญ่คนที่สามกับเสี่ยวจู่ จากนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนพวกเขาตรวจอาการ”
เซิ่งอันหนิงโบกมือ “ได้เลย ฉันไม่ไปโรงพยาบาลกับคุณนะ เดี๋ยวฉันจะแวะไปร้านตัดผมก่อน”
ถ้าไม่กำจัดเหาบนหัวให้หมด เธอคงนอนไม่หลับสบายแน่
โจวชื่อซวินพยักหน้า ก่อนหมุนตัวเดินออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา ซ่งซิวเหยียนรีบตามไป เขาสังเกตเห็นว่าโจวชื่อซวินไม่กล้ามองเซิ่งอันหนิงนานนัก
จากประสบการณ์ของเขา โจวชื่อซวินคงฝันเห็นเซิ่งอันหนิงเมื่อคืน
เพราะเขาเองก็เคยฝันเห็นพี่สาวบ้านข้าง ๆ แล้วมีอาการแบบนี้เหมือนกัน
อดจุปากด้วยความทึ่งไม่ได้ นี่มันเหมือนต้นไม้เหล็กออกดอก ร้อยปีจะเห็นสักครั้งจริง ๆ
เซิ่งอันหนิงกลับรู้สึกว่าทั้งคู่ทำตัวประหลาด เธอคิดแต่เรื่องตัดผม ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก
กินมื้อเช้าเสร็จ โจวชื่อซวินกับซ่งซิวเหยียนก็ไปโรงพยาบาล ส่วนเซิ่งอันหนิงสอบถามที่ตั้งร้านตัดผมแล้วตรงไปจัดการผม
ในร้านมีเตาผิงอยู่ข้างใน พอเข้าไปแล้วจึงอบอุ่นไม่น้อย