โจวชื่อซวินมองซ่งซิวเหยียนอย่างฉงน ขมวดคิ้วครุ่นคิดว่าเขาไปล่วงเกินตระกูลโจวแห่งจิงเชิงตั้งแต่เมื่อไรกัน
ซ่งซิวเหยียนปิดประตู ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าหมอหลูยังอยู่ รีบร้อนพูดว่า “ฉันเห็นโจวเฉาหยาง หลานสาวของท่านผู้เฒ่าโจวแล้ว เธอย้ายมาประจำที่นี่หรือเปล่า”
นาน ๆ ทีโจวชื่อซวินจะได้เห็นซ่งซิวเหยียนตื่นตูมขนาดนี้ อีกทั้งเขาก็ไม่รู้จักสหายหญิงที่ชื่อโจวเฉาหยาง จึงตอบว่า “ไม่รู้จัก”
ซ่งซิวเหยียนตบหน้าผากตัวเอง ก่อนจะนึกได้ว่าโจวชื่อซวินไม่รู้ว่าโจวเฉาหยางเป็นใคร “เธอเป็นหลานสาวคนรองของท่านผู้เฒ่าโจว ปีนี้อายุ 25 ปี ปลดประจำการกลับมาเมื่อปีก่อน เป็นยัยทอมที่ฉันเคยเล่าให้ฟังไง รอจัดสรรงานอยู่ตลอด เมื่อกี้ฉันเห็นเธอสะพายเครื่องนอนกับหิ้วกระเป๋าเดินทางไว้ในมือ ยืนถามอยู่หน้าประตูว่าจะไปสถาบันที่สองทางไหน นั่นก็ต้องไปหน่วยงานของพวกคุณไม่ใช่หรือไง”
โจวชื่อซวินเคยได้ยินมาบ้างว่าหน่วยงานจะมีคนใหม่ย้ายเข้ามา ไม่ได้ไปอยู่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของพวกเขา แต่ไปอยู่แผนกเอกสารภายใน
เมื่อเทียบกันแล้ว งานนั้นเหมาะกับสหายหญิงมากกว่า
แต่ซ่งซิวเหยียนจำเป็นต้องตื่นตูมขนาดนี้เชียวหรือ แค่เรื่องนี้เอง
……
เซิ่งอันหนิงพาลุงใหญ่คนที่สามกับเสี่ยวจู่ไปส่งที่ห้องผู้ป่วย พอเห็นเสี่ยวจู่ถอดรองเท้าแล้วนิ้วเท้ากับส้นเท้าโผล่พ้นออกมา เธอก็รู้สึกสงสาร จึงตัดสินใจออกไปซื้อถุงเท้าให้เขาสักคู่
ตอนเดินออกจากประตูโรงพยาบาล เธอเห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมเครื่องแบบทหารสีเขียว สะพายเครื่องนอนสีเขียวทหารไว้ด้านหลัง มีกระเป๋าสะพายสีเดียวกันพาดเฉียงอยู่บนตัว ด้านบนยังมีผ้าขนหนูผูกกระติกเคลือบสีขาวเอาไว้