ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเซิ่งอันหนิงแนบสนิทกับริมฝีปากของโจวชื่อซวิน เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วยังแกล้งยื่นปลายลิ้นไปเลียริมฝีปากบางของเขา ก่อนจะนั่งตัวตรง ยิ้มตาหยีมองปฏิกิริยาของโจวชื่อซวิน
โจวชื่อซวินยังคงอยู่ในท่าโน้มตัว สีหน้าแข็งค้าง ส่วนปลายหูก็ค่อย ๆ แดงขึ้นตามคาด
ดวงตาลึกล้ำมืดหม่นจ้องเขม็งมาที่เซิ่งอันหนิง
เซิ่งอันหนิงรู้สึกว่าโจวชื่อซวินในสภาพนี้น่ารักเหลือเกิน แต่พอสบเข้ากับสายตาลึกล้ำของเขา เธอก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้
สายตาแบบนี้ช่างทำให้ใจเธอสั่นเหลือเกิน ต้านไม่ไหวจริง ๆ
ขณะที่กำลังลังเลว่าจะพุ่งเข้าไปจูบเขาให้เต็มที่อีกสักครั้งดีไหม จู่ ๆ โจวชื่อซวินก็ยืดตัวขึ้น สีหน้าไม่เป็นธรรมชาตินักพลางมองเซิ่งอันหนิง “ฉันออกไปข้างนอกสักครู่นะ”
พูดจบโดยไม่รอให้เซิ่งอันหนิงตอบ โจวชื่อซวินก็หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าหากช้าลงเพียงวินาทีเดียว เซิ่งอันหนิงจะจับเขาไว้เอาเปรียบอีกครั้ง
เซิ่งอันหนิงยื่นปากน้อย ๆ อย่างไม่พอใจ เธอน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ? ก็แค่จูบครั้งเดียวเอง ดูสิ ตกใจจนเป็นแบบไหนแล้ว
โจวชื่อซวินรีบลงบันไดออกไปยืนหน้ากระบะดอกไม้ของโรงแรม เพื่อทำใจให้สงบ
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเซิ่งอันหนิงจะกล้าทำอะไรแบบนี้ แต่ในใจกลับรู้สึกยินดี แถมยังอยากได้มากกว่านี้อีก
แต่เขาก็กลัวเหมือนกันว่าเธอจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
เธอจะหายไปสักวันหรือเปล่า?
ถ้าวันหนึ่งเธอหายไป เขาจะไปตามหาเธอที่ไหน?
โจวชื่อซวินไม่ใช่คนทึ่ม เพียงแต่ตอบสนองต่อความรู้สึกช้ากว่าคนอื่นเท่านั้น และตอนนี้เขาก็เข้าใจอย่างชัดเจนแล้วว่า ในช่วงหลายวันที่ได้อยู่ด้วยกัน เขาเองก็ชอบเซิ่งอันหนิง