ฉินหงเสียดูดีใจเป็นพิเศษ โบกมือแรง ๆ “จะขอบคุณอะไรกัน รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยไปกินข้าวด้วยกัน”
พูดพลางเดินกลับไปได้สองก้าว ก็หันมาตะโกนเรียกจางอีเหมย “อีเหมย พาซานจื่อไปช่วยฉันหน่อยนะ เที่ยงนี้มากินข้าวที่บ้านฉันด้วยกัน”
เซิ่งอันหนิงมองฉินหงเสียจูงจางอีเหมยเดินจากไปอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะกลับบ้านพร้อมโจวชื่อซวิน
ที่นี่คือสถานที่ที่เธอมาอยู่หลังข้ามเวลามา พอก้าวเข้าประตูก็รู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่น เธอวิ่งเข้าไปเก็บที่นอนในห้องด้านใน เก็บไปเก็บมาก็เกิดความคิดขึ้นมา
ขั้นแรกผ่านการจูบไปแล้ว ขั้นต่อไปก็ถึงเวลาหลอกล่อเขาขึ้นเตียงนี้
ต่อให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น การนอนเตียงเดียวกันก็ถือเป็นก้าวแรกแล้ว
เซิ่งอันหนิงยืนอยู่หน้าเตียง มองผ้าห่มสีแดงสดบนเตียงพลางครุ่นคิด จู่ ๆ ก็คิดแผนขึ้นมา พอออกไปเห็นว่าโจวชื่อซวินกับซ่งซิวเหยียนออกไปข้างนอกกันหมดแล้ว เธอก็ไม่คิดมาก ยกกะละมังน้ำที่วางอยู่บนชั้นวาง ไม่รู้ว่าทิ้งไว้มาหลายวันแล้ว เดินไปเทราดลงบนเตียงเดี่ยวของโจวชื่อซวินจนหมด
แม้แต่ผ้าห่มก็ไม่เว้น ดูซิว่าคืนนี้เขาจะนอนยังไง!
เธอปัดมือทั้งสองข้างอย่างพึงพอใจ ชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตัวเอง แล้ววิ่งกลับเข้าไปในห้องด้านใน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อย่างไรเสีย ขอแค่เธอไม่ยอมรับ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ฝีมือเธอ
กำลังรอโจวชื่อซวินกลับมาเห็นอยู่แท้ ๆ แต่กลายเป็นฉินหงเสียที่มาก่อน เธอเคาะประตูพลางเรียก “น้องอันหนิง เก็บของเสร็จหรือยัง ตอนฉันเดินมาครึ่งทางบังเอิญเจอเสี่ยวโจวกับเสี่ยวซ่งพอดี เลยให้พวกเขาไปก่อน แล้วฉันค่อยแวะมาชวนเธอ”