เซิ่งอันหนิงมองฉินหงเสียอย่างประหลาดใจ ปกติเธอมักสวมเสื้อผ้าสีเทาหรือน้ำเงินเข้ม วันนี้ก็ยังใส่เสื้อแขนสั้นสีเทาควันบุหรี่ที่ซักจนซีดจาง แต่กลับมีผ้าเช็ดหัวสีเขียวพันไขว้อยู่ตรงอก
เดือนกรกฎาคม แม้ยามพลบค่ำอากาศก็ยังร้อนอบอ้าว ฉินหงเสียกลับยังสวมผ้าเช็ดหัวอยู่ได้
ฉินหงเสียยิ้มแย้มเดินเข้ามาในลานบ้าน “เสี่ยวโจวเลิกงานกลับมาแล้วสินะ ช่วงก่อนพวกคุณไม่อยู่ ฝ่ายสนับสนุนแจกไข่ให้บ้านละหนึ่งตะกร้า ฉันเลยช่วยรับไว้ให้ เมื่อวานดันลืมเอามาส่งเสียได้”
เซิ่งอันหนิงมองโจวชื่อซวิน เรื่องช่วยรับของเธอยังพอรับได้ แต่จะให้รับของจากคนอื่น โดยเฉพาะไข่ที่มีค่าแบบนี้ เธอไม่กล้ารับหรอก
เดี๋ยวจะทำให้โจวชื่อซวินเดือดร้อนเอา
โจวชื่อซวินลุกขึ้นรับตะกร้ามา “ขอบคุณพี่สะใภ้ครับ”
ฉินหงเสียยิ้มพลางโบกมือ “ไม่ลำบากเลย เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ฉันกลัวว่าไข่จะวางไว้นานจนเสีย ก็เลยหยิบของพวกคุณมากินเรื่อย ๆ แล้วเอาไข่ที่ไก่บ้านฉันออกมาใส่ชดเชยให้ ไข่เลยยังสดใหม่อยู่ตลอด”
พอโจวชื่อซวินหิ้วตะกร้าเข้าไปในบ้าน ฉินหงเสียก็เหลียวซ้ายแลขวา พอแน่ใจว่าไม่มีใครออกมา เธอก็ดึงชายผ้าเช็ดหัวที่พาดอยู่ตรงอก แล้วกระซิบถามเซิ่งอันหนิงว่า “เธอดูสิ สวยไหม หลี่ของฉันเพิ่งกลับมาจากในเมืองแล้วซื้อมาให้ บอกว่าตั้งใจซื้อให้ฉันโดยเฉพาะ”
เซิ่งอันหนิงถึงเพิ่งเข้าใจ ที่แท้ฉินหงเสียมาที่นี่เพื่ออวดนี่เอง แต่พออีกฝ่ายพูดอย่างนั้น เธอก็รู้สึกว่าผ้าเช็ดหัวผืนนี้คล้ายกับของหลัวไช่เสีย