ทันทีที่เซิ่งอันหนิงเห็นหลัวไช่เสีย ก็รู้สึกว่าข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของตัวเองได้รับการยืนยันแล้ว หลัวไช่เสียคนนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลกับหลี่กัวเหาแน่นอน
เดี๋ยวนี้ผู้หญิงที่เป็นมือที่สามกล้าถึงขนาดนี้เชียวหรือ ถึงกับตามมาหาถึงที่ทำงานของชู้รัก
หลี่กัวเหาไม่กลัวคนจับได้หรือไง เรื่องความประพฤติส่วนตัวเป็นข้อห้ามร้ายแรง เขาไม่อยากมีอนาคตแล้วหรือ
ท่ามกลางความประหลาดใจของเธอ หลัวไช่เสียเองก็ดูเหมือนจะนึกไม่ถึงว่าจะเจอเซิ่งอันหนิงกับโจวชื่อซวิน หรืออาจไม่คิดว่าจะเจอทั้งคู่เร็วขนาดนี้ สีหน้าฉายแววประหลาดใจ ราวกับกลัวว่าทั้งสองจะเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายว่า “อาซวิน อันหนิง ไม่นึกเลยว่าจะเจอกันที่นี่ ญาติของฉันช่วยหางานให้ ทำอาหารอยู่ที่โรงอาหารของสถานีอนามัยน่ะ”
เซิ่งอันหนิงหันไปมองโจวชื่อซวิน ในใจอดพึมพำไม่ได้ว่า ญาติที่ว่านั่นคงเป็นหลี่กัวเหาสินะ
แต่หลี่กัวเหาจะโง่ขนาดพาผู้หญิงของตัวเองมาวางไว้ถึงหน้าประตูบ้านเลยหรือ
เมื่อเห็นว่าโจวชื่อซวินไม่มีทีท่าว่าจะสนใจหลัวไช่เสียเลย น้ำเสียงก็ยังเรียบเฉย “งั้นคุณก็เก่งไม่เบา ตั้งใจทำงานล่ะ”
พูดจบก็ฉุดแขนเสื้อโจวชื่อซวิน “รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวผู้อำนวยการโรงพยาบาลเฉินรอนานจะเป็นห่วง แล้วพอส่งฉันเสร็จคุณก็รีบไปทำงานด้วย ไม่งั้นจะสาย อีกอย่าง ตอนบ่ายไม่ต้องมารับฉันนะ ฉันกลับเองได้”
เธอเร่งเร้าอย่างออดอ้อน พลางดึงโจวชื่อซวินออกไป
เซิ่งอันหนิงพอใจกับท่าทีของโจวชื่อซวินมาก ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่สนใจหลัวไช่เสียเลย ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอเป็นพิเศษเพียงเพราะเธอเป็นลูกสาวผู้มีพระคุณ และไม่ได้ปล่อยผ่านเรื่องที่เธอทำผิด