เฉาหยางโมโหจนแทบคลุ้มคลั่ง “ช่วงนี้พี่สาวฉันเป็นอะไรไปแล้วนะ ทำไมถึงดึงดันจะแต่งงานกับคนไร้ยางอายคนนั้น ต่อให้ไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต ก็ยังดีกว่าแต่งกับคนแบบนั้น เธออยากทำลายชีวิตตัวเองหรือไง?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวหนานกวางก็ทั้งปวดหัวและจนปัญญา “ฉันเกลี้ยกล่อมไปหลายครั้งแล้ว แต่เป็นทางที่เธอเลือกเอง ต่อให้วันหน้าต้องเดินจนเท้าเต็มไปด้วยแผลพุพอง เธอก็ต้องเดินต่อไปด้วยตัวเอง”
เฉาหยางยังคงโมโหไม่หาย “พ่อ ไม่ได้ เราจะปล่อยให้พี่สาวกระโดดลงหลุมไฟไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ อ๊า ฉันกลับไปไม่ทัน งั้นฉันเขียนจดหมายไปหาเธอแล้วกัน”
พูดพลางถกแขนเสื้อ ทำท่าจะกลับไปเขียนจดหมาย
โจวหนานกวางห้ามไว้ “ไม่ต้องหรอก ฉันเกลี้ยกล่อมไปหลายครั้งแล้ว เธอไม่ฟังหรอก”
พ่อลูกแตกหักกันไปแล้ว โจวเปยชิงถึงกับคิดว่าสามีภรรยาคู่นี้ลำเอียงเกินไป ถ้าเฉาหยางเป็นคนทำเรื่องแบบนี้ พวกเขาคงไม่ห้ามปรามกันขนาดนี้
โจวเปยชิงยังร้องไห้พูดว่า “พ่อ เป็นเพราะฉันเป็นเด็กที่ไม่ทำให้ต้องเป็นห่วง พ่อกับแม่ถึงได้เมินฉันมาตลอดหรือคะ? ลองดูแม่สิ เมื่อก่อนในสายตามีแต่พี่ชายรอง ตอนนี้ก็มีแต่โจวชื่อซวิน ส่วนพ่อก็สนใจแต่เรื่องวิชาการมาตลอด แล้วพวกพ่อจะมาสนใจฉันได้ยังไง มีเวลาที่ไหนมาสนใจฉัน? หูเหยาจงแล้วทำไมหรือคะ? เมื่อก่อนชื่อเสียงเขาไม่ดีจริง แต่เขาใส่ใจฉันนะ”
“พวกคุณจะเอาแต่มองคนด้วยสายตาแบบเดิมไม่ได้ ทุกคนเปลี่ยนไปแล้ว หูเหยาจงก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน”
“ฉันจะแต่งงานกับหูเหยาจงให้ได้ ถ้าพวกคุณยังดึงดันขัดขวาง ก็ถือว่าไม่เคยมีลูกสาวอย่างฉันแล้วกัน ยังไงพวกคุณก็ชอบเฉาหยางมากกว่าอยู่แล้ว”