โจวเปยชิงมองโจวลู่หมิงที่ดูแปลกหน้าอย่างยิ่ง ใบหน้านั้นไม่มีความอ่อนโยนอย่างเมื่อก่อนหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีแต่ความหม่นหมองและเหี้ยมโหด เธอถอยหลังด้วยความหวาดกลัวหนึ่งก้าว “พี่ใหญ่……”
โจวลู่หมิงหัวเราะเยาะ “ฉันไม่ใช่พี่ใหญ่ของเธอ พี่ใหญ่ของเธอคือโจวชื่อซวินไม่ใช่เหรอ ตอนนี้คนทั้งครอบครัวของเธอไม่ได้วนเวียนอยู่รอบตัวเขาหมดแล้วหรือไง”
โจวเปยชิงหวาดผวา น้ำเสียงสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “คุณใจเย็น ๆ อย่าทำผิดอีกเลย ลองคิดถึงหูหลิงกับลูกสองคนสิ คุณไปมอบตัวเถอะ”
โจวลู่หมิงหัวเราะเย็นชา “เธอคิดว่าตอนนี้ฉันยังมีทางถอยอีกเหรอ ไม่มีแล้ว ไม่มีเลย! ครอบครัวของเธอหันหลังให้กันอย่างไร้เยื่อใย เธอรู้ไหมว่าทำไมโจวหลวนเฉิงถึงตาย”
โจวเปยชิงถูกบีบจนถอยหลังไปอีกก้าว ยืนแนบชิดกำแพง “คุณใจเย็น ๆ คุณทำผิดมามากขนาดนี้แล้ว ทำไมยังจะทำผิดต่อไปอีก หลายปีมานี้พ่อแม่ดีกับคุณมาตลอด ทำไมคุณถึงไม่รู้จักพอ”
โจวลู่หมิงหัวเราะหยัน “รู้จักพอเหรอ หลายปีมานี้ฉันใช้ชีวิตอยู่ใต้รัศมีของโจวหลวนเฉิงมาตลอด ใช่ ฉันฉลาดไม่เท่าเขา เรียนไม่เก่งเท่าเขา เข้าสังคมไม่เก่งเท่าเขา แต่ทำไมพอฉันปลดประจำการกลับมา ถึงต้องให้ฉันไปอยู่หน่วยงานธุรการที่ไม่มีอนาคตด้วย”
โจวเปยชิงรู้เรื่องนี้ ตอนนั้นโจวลู่หมิงอยากเข้าทำงานในหน่วยงานตำรวจ อัยการ และศาล ความจริงแล้วแค่ปู่กับพ่อเอ่ยปาก เขาก็เข้าไปทำงานในหน่วยงานเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย
หรือไม่ก็แนะนำให้ไปศึกษาต่อในสถาบันแห่งหนึ่ง ต่อไปก็ยังมีโอกาสก้าวหน้าในเส้นทางราชการ
แต่โจวซวงลู่กับโจวหนานกวางต่างปฏิเสธคำขอของโจวลู่หมิง ให้เขาทำตามการจัดสรรงาน โดยบอกว่าทองคำไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ย่อมเปล่งประกาย