เซิ่งอันหนิงเล็งเป็ดป่าตัวหนึ่งที่บินตรงมาหาตัวเอง ดึงหนังสติ๊กจนตึงสุดแรง ก้อนหินพุ่งฉิวออกไปทันที
เป็ดป่าที่ยังบินขึ้นสูงไม่ทันร่วงลงบนหาดตื้นดังปัง กระพือปีกอย่างไร้เรี่ยวแรง
เซิ่งอันหนิงกลัวว่าเป็ดป่าจะได้สติแล้วดิ้นรนบินหนีไป จึงไม่สนว่ารองเท้าจะเปียก ย่ำฝ่าน้ำในแม่น้ำที่เย็นบาดกระดูกเข้าไปคว้าคอเป็ดไว้ ตัวมันอ้วนพีอย่างยิ่ง
ตอนที่มันกระพือปีก ปีกก็กวาดผ่านผิวน้ำจนโคลนสาดเปื้อนทั้งตัวและใบหน้าเซิ่งอันหนิง แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ดวงตาโค้งหยีเป็นรอยยิ้ม ราวกับเห็นซุปเป็ดตุ๋นเสร็จแล้วอยู่ตรงหน้า
ซ่งซิวเหยียนยืนมองอยู่บนฝั่งอย่างประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวคนนี้จะมีฝีมือดีขนาดนี้ ช่างเป็นต้นกล้าชั้นดีของการเป็นนักแม่นปืนจริง ๆ
ทั้งยังพุ่งลงไปในแอ่งน้ำเพื่อจับเป็ดได้อย่างคล่องแคล่ว แสงอาทิตย์ยามเช้าปรากฏขึ้นพร้อมแสงอรุณที่สาดลงบนร่างหญิงสาว ทำให้มองเห็นรอยยิ้มดีใจและแอบภาคภูมิใจเล็ก ๆ บนใบหน้าเธอได้อย่างชัดเจน
ซ่งซิวเหยียนอดยิ้มตามไม่ได้ พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังต้องไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมโจวชื่อซวิน จึงหันหลังเดินจากไป ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องรั้งหญิงสาวคนนั้นไว้แล้วถามว่าเธอสนใจเป็นทหารหรือไม่
ตอนออกมา เซิ่งอันหนิงยังหยิบใบมีดผ่าตัดจากพยาบาลติดมือมาด้วย เธอนั่งยอง ๆ ริมแม่น้ำแล้วลงมือฆ่าเป็ดป่าทันที เพราะไม่อยากถอนขนให้ยุ่งยาก อีกอย่างไม่มีน้ำร้อนก็ดูเหมือนจะถอนขนไม่ได้
เธอจึงจัดการถลกหนังเป็ดป่าแทน ส่วนเครื่องในก็เสียดายไม่อยากทิ้ง จึงกลับด้านไส้เป็ดล้างให้สะอาดที่ริมน้ำ แล้วเอาเครื่องในทั้งหมดใส่กลับเข้าไปในท้องเป็ด