จงเหวินชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองเซิ่งอันหนิง “เจียงฉงเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เป็นเพื่อนที่ดีมาก ๆ”
เซิ่งอันหนิงพึมพำในใจ โจวเฉาหยางหายตัวไป แล้วทำไมถึงต้องรู้สึกผิดต่อเจียงฉงด้วย หรือว่าโจวเฉาหยางจะเป็นลูกของเจียงฉง!
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองถูกต้องนะ
ระหว่างทาง พอดีเจอโจวชื่อซวินเดินย้อนกลับมา
จงเหวินชิงรีบเดินเข้าไปหา “ชื่อซวิน เฉาหยางล่ะ เจอเฉาหยางหรือยัง”
โจวชื่อซวินขมวดคิ้ว “คุณอย่าเพิ่งร้อนใจ ตอนนี้กำลังระดมกำลังค้นหากันอย่างเต็มที่”
เซิ่งอันหนิงรีบเดินตามไป มองโจวชื่อซวินอย่างกระวนกระวาย “รู้ไหมว่าเป็นใคร”
โจวชื่อซวินส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่รู้แน่ชัด ผมกำลังจะกลับไปบอกพวกคุณพอดี อีกอย่าง ตอนคุณไปทำงานก็ระวังตัวหน่อย”
เซิ่งอันหนิงกังวลจนไม่สนใจแม้แต่ความปลอดภัยของตัวเอง “เกิดอะไรขึ้น คนร้ายยังอุกอาจขนาดนี้อีกเหรอ พวกเขาต้องการอะไรกันแน่”
โจวชื่อซวินพูดอะไรมากไม่ได้ ได้แต่ปลอบจงเหวินชิงกับเซิ่งอันหนิง “ทางเราติดต่อกับหลูฉางเฟิงแล้ว ทั้งสองฝ่ายจะร่วมมือกันค้นหา ถ้ามีข่าวเมื่อไรจะแจ้งพวกคุณทันที”
พอเซิ่งอันหนิงได้ยินชื่อหลูฉางเฟิง ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ แม้แต่หลูฉางเฟิงยังต้องมาด้วย แสดงว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมาก ถึงขั้นต้องให้ทหารเข้ามาจัดการ เช่นนั้นคงไม่ใช่แค่คดีลักพาตัวธรรมดาแล้ว
สีหน้าของจงเหวินชิงยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ เธอเอื้อมมือมากุมมือเซิ่งอันหนิงไว้ ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนแทบไม่มีแรงพูด
ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกหมดหนทางและหวาดกลัวขนาดนี้ คือตอนที่ได้ยินข่าวว่าโจวหลวนเฉิงเสียชีวิต