คุณยายหวังกรีดร้องเสียงหลง ยกมือกุมจมูก รู้สึกถึงของเหลวอุ่น ๆ ไหลออกมาจากรูจมูก เจ็บจนเห็นดาวระยิบระยับเต็มตา
เซิ่งอันหนิงได้ยินทั้งสองคนทะเลาะกันก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไป กลัวว่าจงเหวินชิงที่อ่อนหวานจะเสียเปรียบ แต่ใครจะคิดว่าพอเปิดประตูออกมา ก็เห็นจงเหวินชิงกำลังใช้แตงกวาปาใส่คุณยายหวัง
ปาได้แม่นจริง ๆ!
เซิ่งอันหนิงยังไม่ทันหายตกใจ จงเหวินชิงก็ขว้างแตงกวาลูกที่สองออกไป คราวนี้โดนหลังมือคุณยายหวัง พร้อมกับพูดอย่างเดือดดาลว่า “กล้าด่าภรรยาของชื่อซวินงั้นหรือ ฉันจะตีแกให้ตาย! เมื่อก่อนฉันเป็นพลขว้างระเบิดเชียวนะ”
เซิ่งอันหนิงรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ควรหัวเราะ แต่คำพูดของจงเหวินชิงทำเอาเธอกลั้นไม่อยู่ จึงพยายามกลั้นขำแล้วเข้าไปจับแขนจงเหวินชิงไว้ “แม่อย่าไปถือสาเธอเลยค่ะ”
คุณยายหวังยกมือขึ้นปาดหน้าอย่างลวก ๆ เลือดกำเดาเปรอะไปทั่วใบหน้า พลางร้องด่าลั่นแล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบตี
ตั้งแต่เกิดมาในชนบท เธอไม่เคยถูกเอาเปรียบแบบนี้ ทะเลาะวิวาทไม่เคยแพ้ใคร ทำงานใช้แรงหนักไม่ต่างจากผู้ชาย จึงมีเรี่ยวแรงไม่น้อย
ยังไม่ทันก้าวข้ามรั้ว จางอีเหมยก็พุ่งออกมาคว้าตัวเธอไว้ “แม่ แม่จะทำอะไรน่ะ”
จางอีเหมยยังพอมีสติอยู่บ้าง ถ้าแม่สามีจะตบเซิ่งอันหนิง เธอคงยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างสนุกสนาน แต่ตอนนี้แม่สามีจะลงมือกับแม่แท้ ๆ ของโจวชื่อซวิน เธอจึงต้องห้ามไว้
เธอเคยได้ยินมาด้วยว่าครอบครัวแท้ ๆ ของโจวชื่อซวินมีฐานะดีมาก หากไปล่วงเกินเข้า อนาคตของหวังเหวินกังคงได้รับผลกระทบแน่