เซียวเยี่ยนโกรธจนได้แต่จ้องตาเขม็ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงจำต้องเดินไปทำแผลให้คนไข้
พอมาคิดถึงนิสัยและวิธีจัดการเรื่องต่าง ๆ ของเซิ่งอันหนิงก่อนหน้านี้ หากเรื่องบานปลายขึ้นมาจริง ๆ เธอคงไม่ได้เปรียบเซิ่งอันหนิงแม้แต่น้อย จึงไม่กล้าไปหาเรื่องเซิ่งอันหนิงอีก
……
ยามเย็น โจวชื่อซวินเลิกงานกลับบ้าน บ้านข้าง ๆ ยังคงส่งเสียงเอะอะครึกโครม คุณยายหวังนั่งซักผ้าอยู่ในลานบ้าน พลางด่าลูกหลานไปด้วย
พอเห็นโจวชื่อซวินกลับมา คุณยายหวังก็เงียบลงทันที ก้มหน้าซักผ้าต่อ
โจวชื่อซวินไม่เห็นเซิ่งอันหนิงอยู่ในลานบ้าน จึงไม่สนใจคุณยายหวัง ผลักประตูเข้าห้องไป แต่ภาพที่เห็นข้างในทำเอาเขาสะดุ้ง
เขาเห็นเซิ่งอันหนิงนอนอยู่บนเตียงเล็ก ใบหน้าแปะแตงกวาฝานไว้เต็มไปหมด ในมือยังถือแตงกวาครึ่งลูก กินไปพลางยกหนังสืออ่านไปพลาง
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เดิมขาวผ่องกลายเป็นสีเขียวไปทั้งหน้า ปฏิกิริยาแรกของเขาคือเซิ่งอันหนิงไม่สบาย จึงรีบก้าวเข้าไปหา “เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
เซิ่งอันหนิงโบกแตงกวาในมือ ปากก็ไม่กล้าขยับมากนัก ได้แต่พูดเสียงอู้อี้เบา ๆ “ฉันไม่ได้ไม่สบาย ฉันกำลังบำรุงผิว แบบนี้แล้วผิวจะดีขึ้น”
โจวชื่อซวินไม่ค่อยเข้าใจ แตงกวาช่วยให้ผิวดีขึ้นได้ด้วยหรือ? พอเห็นว่าเซิ่งอันหนิงพูดจนแตงกวาบนใบหน้าร่วงลงมา เขาก็รีบรับไว้ได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อย ๆ แปะกลับไปที่เดิม
เซิ่งอันหนิงหัวเราะออกมา “มือคล่องดีเหมือนกันนะ ต่อไปคุณช่วยฉันแปะแล้วกัน”
โจวชื่อซวินนั่งลงข้างเตียง ประคองศีรษะที่ขยับไปมาของเธอไว้ “วันนี้ที่หน่วยงานราบรื่นดีไหม?”