โจวชื่อซวินผลักประตูเข้ามาแล้วตกตะลึงกับภาพตรงหน้า สิ่งที่เห็นคือผิวขาวผ่องละเอียดเนียนนุ่มดุจหยกอุ่นชั้นดี
มีเชือกสีแดงสดผูกอยู่รอบคอและเอว ยามเซิ่งอันหนิงหมุนตัวไปมา ก็ยังพอมองเห็นส่วนอื่น ๆ วับ ๆ แวม ๆ
เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้ รู้สึกราวกับมีไฟกำลังลุกไหม้อยู่ทั่วร่าง
ไฟกองนั้นลุกโชนจากท้องน้อยขึ้นมา เผาจนเขาปากแห้งคอแห้ง
เซิ่งอันหนิงเพิ่งรู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้อง ก็ตกใจจนแทบช็อก นึกขึ้นได้ว่าที่ไม่ได้ล็อกประตูก็เพราะตั้งใจเปิดทางไว้ให้โจวชื่อซวิน แต่เมื่อครู่มัวแต่ดีใจจนลืมปิดประตูไปเสียสนิท
เธอยกมือกุมอกแล้วหันกลับไป ก็เห็นโจวชื่อซวินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าและแววตาดูลึกล้ำเป็นพิเศษใต้แสงไฟ แสงสะท้อนในดวงตาของเขาราวกับเปลวไฟดวงเล็ก ๆ สองดวง
หัวใจที่เกือบหยุดเต้นเพราะตกใจกลับมาเต้นอีกครั้ง เธอตบอกเบา ๆ “คุณทำฉันตกใจแทบตาย”
จากนั้นเธอก็คุกเข่าขึ้น มองโจวชื่อซวินอย่างเขินอายเล็กน้อย “สวยไหม?”
โจวชื่อซวินกลืนน้ำลายลงคอ ตอบรับในลำคอเสียงหนึ่ง แล้วก้าวเดินเข้าหาเซิ่งอันหนิงราวกับถูกมนตร์สะกด
เซิ่งอันหนิงพูดเก่งก็จริง แต่เอาเข้าจริงก็ไม่มีประสบการณ์ เธอทั้งคาดหวังและตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย จึงหาได้ยากที่จะเขินจนหน้าแดงขณะมองโจวชื่อซวิน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขินอาย หรือเพราะผ้าสีแดงนั้นแต้มสีลงบนแก้ม
ใบหน้าของเซิ่งอันหนิงในยามนี้ราวกับแต่งแต้มด้วยชาดชั้นดี แดงระเรื่อไปทั้งหน้า งดงามน่ารักราวดอกท้อสีชมพูที่ผลิบานบนกิ่ง
โจวชื่อซวินยืนอยู่ข้างเตียง มือเอื้อมไปวางบนไหล่ของเซิ่งอันหนิงแทบจะเป็นไปตามสัญชาตญาณ