เซิ่งอันหนิงเหลือบมองแวบหนึ่ง รู้สึกว่าผู้หญิงที่อายุมากกว่ามีท่วงท่าสง่างาม ดูมีภูมิฐาน ส่วนหญิงสาวก็หน้าตาสะสวยทีเดียว
ในใจยังอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า สมัยนี้สาวงามที่สวยเป็นธรรมชาติมีเยอะจริง ๆ แค่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เธอก็เห็นมาหลายคนแล้ว
รถจอดริมถนน โจวชื่อซวินลงจากรถไปช่วยเซิ่งอันหนิงถือของ พลันได้ยินเสียงคนข้าง ๆ สูดปากด้วยความตกใจ
เขาหันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงสองคนกำลังจ้องมองเขาด้วยความตะลึง หากคนอายุน้อยกว่าไม่ประคองไว้ ผู้หญิงที่อายุมากกว่าคงเป็นลมไปแล้ว
โจวเปยชิงขับรถตามที่อยู่โรงแรมที่โจวเฉาหยางทิ้งไว้ เดินทางติดต่อกันมาสองวันเต็ม กว่าจะมาถึงหน้าโรงแรมแต่เช้าตรู่ ทว่ากลับลังเลอยู่บ้าง หากเหมือนกันจริง ๆ แม่จะรับไหวหรือเปล่า?
เธอคอยพูดเกลี้ยกล่อมจงเหวินชิงไม่หยุด “แม่ อีกเดี๋ยวไม่ว่าเขาจะเหมือนหรือไม่เหมือน แม่ต้องใจเย็น ๆ ห้ามวู่วามไปทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายเด็ดขาดนะ”
จงเหวินชิงพยักหน้าซ้ำ ๆ “แม่รู้ แม่รู้ แม่แค่จะมาดูเท่านั้น ไม่ไปรบกวนชีวิตเขาหรอก แม่รู้ว่าเขาจะเหมือนแค่ไหนก็ไม่ใช่หลวนเฉิงอยู่ดี”
แต่เมื่อทั้งสองเห็นโจวชื่อซวินลงมาจากรถ ก็อดสูดปากด้วยความตกใจพร้อมกันไม่ได้
โจวเปยชิงลืมคำพูดของตัวเองไปเสียสนิท จ้องโจวชื่อซวินไม่กะพริบตา เหมือนมากจริง ๆ!
ทำไมถึงมีคนที่หน้าตาเหมือนกันได้ขนาดนี้นะ?
จงเหวินชิงยิ่งลืมคำสัญญาที่ให้ไว้ไปหมดสิ้น น้ำตาไหลพรากในพริบตา สะบัดมือของลูกสาวออกแล้วพุ่งเข้าไปหาโจวชื่อซวิน “หลวนเฉิง!”