หลังอาหารเย็น ซ่งซิวเหยียนพาลุงใหญ่คนที่สามกับเสี่ยวจู่ไปดูการแสดงด้วยกัน แม้จะไม่รู้ว่าทำไมโจวชื่อซวินกับเซิ่งอันหนิงถึงไม่ยอมไป ทั้งที่หลี่อิ๋นผิงก็หน้าตาดี แถมยังร้องเพลงเพราะ
ยิ่งไปกว่านั้น การแสดงของคณะละครเพลงก็สนุกมาโดยตลอด ไม่ไปก็นับเป็นความเสียหายของพวกเขาเอง
เซิ่งอันหนิงเอามือไพล่หลังเดินตามโจวชื่อซวินไป มองแผ่นหลังสูงสง่าและก้าวเดินคล่องแคล่วของเขาด้วยหรี่ตา ในหัวจินตนาการท่าทางตอนพุ่งเข้าใส่เขาไปสารพัดแบบ
ถึงขั้นจินตนาการภาพโจวชื่อซวินเขินอายขึ้นมาได้ เธออดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
ผู้ชายที่แข็งแกร่งองอาจขนาดนี้ ถ้าเกิดเขินอายขึ้นมาจริง ๆ ก็ดูจะน่ากลัวเหมือนกันนะ
โจวชื่อซวินได้ยินเสียงหัวเราะของเซิ่งอันหนิง ก็หันไปมองเธอแวบหนึ่ง เขาคุมทหารมานาน แค่มองปราดเดียวก็พอจะดูออกว่าคนอื่นกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
มีเพียงเซิ่งอันหนิงคนเดียวที่เขามองไม่ทะลุจริง ๆ
……
ส่วนโจวเฉาหยางที่อยู่ในโรงแรม หลังจากบอกลาเซิ่งอันหนิงแล้วก็กลับเข้าห้อง คิดทบทวนไปมา สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะเล่าเรื่องที่โจวชื่อซวินหน้าตาเหมือนพี่ชายคนรองให้แม่ฟัง
ความคิดของเธอเรียบง่ายมาก ถ้าแม่ได้เห็นโจวชื่อซวิน บางทีอาจย้ายความคิดถึงที่มีต่อพี่ชายคนรองไปไว้ที่เขาได้บ้าง จะได้ไม่ต้องจมอยู่กับความเศร้าทุกวันจนก้าวออกมาไม่ได้
โจวเฉาหยางเป็นคนลงมือทำทันที เธอรีบวิ่งไปที่เคาน์เตอร์บริการเพื่อขอยืมโทรศัพท์โทรกลับบ้าน
ตอนแรกเคาน์เตอร์บริการไม่ยอมให้โจวเฉาหยางยืมโทรศัพท์ แต่พอได้ยินว่าเธอจะโทรกลับบ้านที่จิงเชิง ก็รีบยื่นกุญแจห้องโทรศัพท์ให้ทันที