เซิ่งอันหนิงยังอับอายแทนโจวเฉาหยางเลย นี่มันกฎตายตัวของการนินทาคนอื่นจนภาพลักษณ์พังแล้วต้องถูกจับได้ชัด ๆ
โจวเฉาหยางหันกลับกะทันหัน ไม่มองหลูฉางเฟิง แล้วดึงแขนเสื้อเซิ่งอันหนิง “พี่สะใภ้ รีบไปกันเถอะ”
เซิ่งอันหนิงปลอบเธอ “ไม่เป็นไรหรอก เขาอาจไม่ได้ยินก็ได้ ถ้าเราเดินหนีไปแบบนี้กลับจะดูเหมือนมีพิรุธ ไปทักทายเขาตรง ๆ อย่างเปิดเผยดีกว่า”
โจวเฉาหยางคิดดูก็เห็นด้วย จึงหันกลับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ตามเซิ่งอันหนิงไป ว่าง่ายราวกับนกกระทาตัวหนึ่ง มองเซิ่งอันหนิงเดินไปทักทายหลูฉางเฟิง
เซิ่งอันหนิงยิ้มพลางทัก “พี่หลู มาซื้อปลาเหมือนกันเหรอคะ ปลาสดมากเลย เอาไปตุ๋นซีอิ๊วก็น่าจะอร่อยนะคะ”
โจวเฉาหยางมองเซิ่งอันหนิงอย่างประหลาดใจ พี่สะใภ้ทักทายได้ฝืนใจสุด ๆ
หลูฉางเฟิงทำเหมือนไม่เห็นความอึดอัดของทั้งคู่ พยักหน้าเล็กน้อย “ชื่อซวินอยู่บ้านไหม พอดีฉันกำลังจะไปหาเขา”
เซิ่งอันหนิงรีบพยักหน้า “อยู่ค่ะ อยู่ค่ะ พี่ไปก่อนเลย พวกเราจะซื้อของอีกนิดหน่อย”
หลูฉางเฟิงพยักหน้า “ไม่ต้องซื้อปลาแล้วล่ะ”
พอหลูฉางเฟิงเดินจากไป โจวเฉาหยางก็ตบอกตัวเองเบา ๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกว่าตอนเมื่อครู่ตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อไปหมด
เซิ่งอันหนิงจิ๊ปาก “ขี้ขลาดขนาดนี้ แล้วจะไปชอบใครได้ยังไง”
โจวเฉาหยางไม่ยอม “เขาเก่งจะตาย ฉันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาสิ”
เธอหันไปมองรอบ ๆ พวกอันธพาลข้างถนนที่มาหาเรื่องสองคนนั้นหายไปแล้ว แม้แต่ป้าขายแผ่นรองพื้นรองเท้าก็กลับไปแล้ว
ในใจยังรู้สึกเสียดายนิดหน่อย ที่ไม่ได้จัดการพวกอันธพาลสองคนนั้น