โจวชื่อซวินไปตามหาที่หน่วยงานจนทั่ว แต่ก็ไม่เห็นโจวเฉาหยางเลย คนในหน่วยงานบอกว่าโจวเฉาหยางลางานออกไปตอนบ่าย แล้วก็ไม่ได้กลับมาอีก
เธอไม่ได้โทรกลับมาด้วย
โจวชื่อซวินใจหายวาบ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโทรหาโจวหนานกวางก่อน บอกเขาว่าจงเหวินชิงอยู่ที่บ้านของตน จากนั้นก็เล่าคำแนะนำของเซิ่งอันหนิงให้ฟังอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง “เพื่อสุขภาพของเธอ คุณต้องให้ทีมผู้เชี่ยวชาญไปผ่าตัดให้เธอที่หลงเป่ย”
โจวหนานกวางมีข้อกังวลอยู่บ้าง “แต่สภาพของโรงพยาบาลที่หลงเป่ยแย่กว่าที่จิงเชิงมาก จะมีปัญหาเรื่องการติดเชื้อหลังผ่าตัดไหม?”
โจวชื่อซวินเชื่อคำพูดของเซิ่งอันหนิงโดยไม่มีเงื่อนไข “ถ้าผ่าตัดสำเร็จ หลังผ่าตัดก็ไม่มีปัญหาแน่นอน ตอนนี้อาการของเธอไม่ดีมาก”
โจวหนานกวางยังคงลังเล ที่สำคัญคือเขาไม่เชื่อหมอทางฝั่งโจวชื่อซวิน โจวชื่อซวินร้อนใจอยากไปตามหาโจวเฉาหยาง จึงพูดสั้น ๆ ว่า “เรื่องนี้เกี่ยวกับชีวิต รีบตัดสินใจเถอะ”
ไม่รอให้โจวหนานกวางตอบ เขาก็รีบวางสาย ออกจากหน่วยงานอย่างเร่งรีบ แล้วมุ่งหน้ากลับบ้านเพื่อตามหาโจวเฉาหยาง
ตลอดทางไม่พบร่องรอยการต่อสู้ มีเพียงรอยล้อรถหลายรอย ซึ่งเป็นขนาดเดียวกับยางของรถจี๊ป 212 ที่หน่วยงานใช้
ในเวลาอันสั้น เขายังตัดสินไม่ได้ว่ารถเหล่านี้เป็นรถของหน่วยงาน หรือเป็นรถที่อาจใช้ลักพาตัวโจวเฉาหยางไป
โจวชื่อซวินย้อนกลับไปที่หน่วยงาน แล้วรายงานเรื่องนี้ให้จงจื้อกัวฟัง
จงจื้อกัวตกใจไม่น้อย “แน่ใจนะว่าโจวเฉาหยางหายไปแล้ว? หรือว่าเธอไปเที่ยวที่ไหนแล้วลืมเวลา?”