โจวเฉาหยางนึกถึงพี่ชายคนรอง น้ำตาก็แทบเอ่อคลอ เธอเป็นหญิงสาวที่ตั้งแต่เด็กต่อยตีกับผู้ชายก็ไม่เคยร้องไห้ จึงกดหางตาไว้แรง ๆ แล้วมองภาพถ่ายต่อ
แม้พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองจะเป็นฝาแฝดกัน แต่ทั้งคู่กลับไม่เหมือนกันเลย พี่ชายคนโตมีดวงตาเรียวยาว โหนกแก้มสูง หน้าตาธรรมดา แม่มักพูดว่าพี่ชายคนโตคงเหมือนคนทางบ้านคุณย่า ซึ่งมีหน้าตาธรรมดา
ส่วนเธอ พี่สาว และพี่ชายคนรอง ต่างก็เหมือนคนทางบ้านคุณปู่ มีกระดูกโครงหน้าประณีตงดงาม
แต่บนโลกนี้มีคนที่หน้าตาเหมือนกันขนาดนั้นจริงหรือ?
โจวเฉาหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บภาพถ่ายใส่กระเป๋า เธอจะไปหาผู้ชายคนนั้นอีกครั้งเพื่อดูให้แน่ใจ
เธอรีบลงบันได แต่คู่ชายหญิงเมื่อครู่หายไปแล้ว จึงเตรียมไปถามที่เคาน์เตอร์บริการ
“เฉาหยาง?”
โจวเฉาหยางยังเดินไปไม่ถึงเคาน์เตอร์บริการ ก็มีคนเรียก เธอหันไปมองผู้มาใหม่อย่างประหลาดใจยินดี “พี่ใหญ่? พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
โจวลู่หมิงสวมแว่นกรอบดำ ทำให้หน้าตาที่ไม่โดดเด่นอยู่แล้วดูสุขุมและสุภาพขึ้นอีกหลายส่วน
เวลานี้เขามองโจวเฉาหยางพลางยิ้ม “พี่ไม่วางใจให้เธอมารายงานตัวคนเดียว พอดีพี่มีธุระแถวนี้ด้วย”
โจวเฉาหยางไม่สงสัย เพราะปกติพี่ใหญ่เอ็นดูเธอกับพี่สาวมาก เธอยิ้มอย่างมีความสุข “โธ่ ฉันอายุยี่สิบห้าแล้วนะ พี่จะไม่วางใจอะไรอีก?”
โจวลู่หมิงดันแว่น “ไป ค่อยคุยกันในห้อง พอดีพี่มีเรื่องจะปรึกษาเธอ”
โจวเฉาหยางเองก็แทบรอไม่ไหวที่จะเล่าเรื่องที่เห็นให้พี่ใหญ่ฟัง พอกลับถึงห้อง เธอก็พูดเข้าประเด็นทันที “พี่ใหญ่ เมื่อกี้ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาเหมือนพี่ชายคนรองของฉันเป๊ะเลย”