“เธอไม่ต้องกลัวนะ” ซวี่หยวนปลอบโจวเสี่ยวหยา “พอเลิกเรียนแล้ว ฉันจะพาไปห้องผู้อำนวยการเพื่ออธิบายเรื่องนี้เอง”
โจวเสี่ยวหยาซบหน้าลงบนตักของตัวเอง บ่าไหวตุบๆ อีกครั้ง
ซวี่หยวนยิ่งร้อนใจ “เธอบาดเจ็บตรงไหนกันแน่”
“มือมันเจ็บ”
“มือมันเจ็บได้ยังไง”
“เพราะต่อยคนมา”
ซวี่หยวน: “……”
โจวเสี่ยวหยาเงยหน้าขึ้น ลดเสียงลงต่ำ “ฉันต่อยไป 6 คน”
ซวี่หยวนอ้าปากค้างไปครู่หนึ่ง แล้วก้มลงดูมือของอีกฝ่าย ฝ่ามือแดงก่ำจริง ๆ
“เธอต่อยเขาจริงเหรอ”
“อืม”
“แน่ ๆ เฉินฮ่าวมันต้องมายั่วโมโหเธอก่อนใช่ไหม!”
“อืม มันโยนหนังสือของฉันลงพื้น” โจวเสี่ยวหยายื่นหนังสือให้ดู “ดูสิ ยังมีรอยรองเท้าตราไว้เลย”
“ฉันนะรู้กันตั้งแต่แรก! มันเกินไปมาก!”
โจวเสี่ยวหยาเก็บมีดคัตเตอร์ลงกระเป๋าปากกา “แต่ก็ใช้ได้ดีนะ คราวหน้าต้องออกแรงให้ถูกวิธีกว่านี้ ไม่งั้นมือมันเจ็บ”
“ยังจะมีคราวหน้าอีกเหรอ?!”
“พวกมันถ้ามาอีก มันก็ย่อมมีคราวหน้าสิ”
ซวี่หยวนเผลอรีบคว้าแขนเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้ “เธอห้ามทำแบบนี้อีกแล้ว! คะแนนพฤติกรรมหักหมดจะถูกให้ออกจากโรงเรียนนะ!”
โจวเสี่ยวหยาหันมามองเธอ “ถ้าถูกให้ออกจากโรงเรียนแล้วจะเป็นอย่างไร”
ซวี่หยวนอึ้งไปชั่วครู่ “ก็ต้องพ้นการศึกษาไง”
“แล้วต่อไปล่ะ”
“ต่อไป……” ดวงตาของซวี่หยวนวูบไปด้วยความมืดมน
เสียงหนังสือกระแทกโต๊ะดังขึ้นจากแท่นบรรยาย
ครูภาษาอังกฤษถือสื่อการสอนก้าวเข้ามา “เข้าเรียนแล้ว ยังจะมีใครคุยกันอีก”
ซวี่หยวนรีบนั่งตัวตรง โจวเสี่ยวหยาก็เปิดหนังสือภาษาอังกฤษ สายตาหล่นลงบนหน้ากระดาษ แต่ในใจกลับเริ่มวางแผนว่าคราวหน้าจะลงมืออย่างไรให้แนบเนียนกว่าเดิม