"รุมมันเลย!" เฉินฮ่าวตะโกนพลางเอามือปิดจมูก
คนที่เหลือพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
โจวเสี่ยวหยาโน้มตัวเก็บไม้ไอ้ศึกขึ้นมา ฟาดซ้ายขวา "โครม โครม" อีกสองคน ชายหนุ่มสองคนที่วิ่งนำมาถูกเหวี่ยงเข้าที่น่อง หัวเข่าอ่อนแรง ล้มลงคุกเข่าตรงนั้นทันที
โจวเสี่ยวหยาไม่หยุด คนที่สามเพิ่งยกมือขึ้น ข้อมือก็โดนไม้ไอ้ศึกของเธอเสียบเข้า แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง
มีคนพยายามหยิบก้อนอิฐขึ้นมา โจวเสี่ยวหยาเห็นเข้า ก็เหยียบเท้าลงบนหลังมือของมันทันที
"โอ๊ย! ยกเท้าออก!" เขาร้องกรีดร้อง
"จะได้ค่ะ~" โจวเสี่ยวหยาตอบรับ ยกเท้าขึ้น ไม่ทันให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว เท้าก็เตะเข้ากลางอกมันซ้ำอีกครั้ง
ชายหนุ่มอีกคนพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง โจวเสี่ยวหยาเหวี่ยงไม้ไอ้ศึกไปหนึ่งที ชายหนุ่มเสียหลักชนเข้าถังขยะที่ปากตรอก ขยะกระจายเต็มตัว มันกอดท้องนั่งอยู่ตรงนั้น ครึ่งวันก็ยังไม่ลุก
"มือมันถือไม้! อย่าเข้าใกล้!" ชายหนุ่มคนท้ายสุดตะโกนขึ้น
โจวเสี่ยวหยาหันศีรษะกลับไปมอง เห็นมันกำลังวิ่งหนีออกนอกตรอก
"วิ่งไปไหน?" เธอยกขาวิ่งตามไป
อีกฝ่ายเพิ่งวิ่งได้สองก้าว ปกเสื้อด้านหลังก็ถูกฉุกเข้า โจวเสี่ยวหยามือหนึ่งคว้าเสื้อมันไว้ อีกเท้าเตะจนมันล้มคว่ำ แล้วมืออีกข้างก็เหวี่ยงไม้ไอ้ศึกขึ้น ฟาดลงที่ก้นมัน "โครม โครม"
ให้แกวิ่งสิ
"ผมไม่วิ่งแล้ว!"
"สายไปแล้ว"
"ผมผิดแล้ว! ฮือฮือ คุณหนูผมผิดแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ"