โจวเสี่ยวหยากระพริบตาแปลบ ๆ ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน มองไปรอบ ๆ อย่างเลื่อนลอย แล้วก็มองไปที่เฉินฮ่าวและโจวเหวินอินซึ่งกำลังกุมหน้าอยู่
"คุณคะ" เสียงของเธอแผ่วลง แฝงความงุนงง "ฉัน… ดูเหมือนจะกำเริบอีกแล้ว"
ครูที่ปรึกษาสะดุ้งเฮี้ยน "อะไรนะ"
"ฉันมีสองบุคลิก" โจวเสี่ยวหยาก้มหัวลง สองมือบิดพันกันจนแน่น เสียงสั่นเครือ
"เฉินฮ่าวกับพวกมันสามคนล้อมฉัน โยนหนังสือฉัน เหยียบสมุดฉัน พอฉันตกใจ อีกบุคลิกก็…"
เธอขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นคลึงขมับ "หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นฉันไม่รู้ ฉันจำได้แค่ว่าพวกมันกลั่นแกล้งฉัน"
เธอมองไปที่รอยตบบนใบหน้าของเฉินฮ่าวอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ "คุณคะ คือ… พวกมันถูกตบหรอ"
"แต่ฉันไม่ได้ทำร้ายใครนี่ ฉันขี้ขลาดขนาดนี้ ฉันจะไปทำร้ายใครได้ยังไง"
เฉินฮ่าวหน้าแดงก่ำทั้งใบ "พูดเหลวไส้!"
มันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้นิ้วไปที่โจวเสี่ยวหยา "เธอไม่มีสองบุคลิกอะไรทั้งนั้น! คนตบก็คือเธอ! เมื่อกี้เธอตบหน้าฉันด้วยมือตัวเอง ยังใช้มีดเล่นแขนพี่ชายของฉันอีก!"
ลูกน้องสองคนข้าง ๆ ก็ตะโกนตาม "ใช่! ก็คือเธอ! เธอยังบังคับให้พวกเราเช็ดหนังสือให้อีก!"
"คุณคะอย่าเชื่อมัน! มันแสดง!"
โจวเสี่ยวหยาถอยหลังไปครึ่งก้าว ถอยไปจนชิดขอบโต๊ะ ท่าทางหวาดกลัว "ฉันไม่จำได้"
"ฉันจำได้แค่ว่าพวกเธอเดินเข้ามาล้อม แล้วโยนหนังสือของฉันลงพื้น…"
เธอก้มตัวลง เก็บหนังสือเล่มหนึ่งที่ปกยังติดรอยรองเท้าขึ้นจากพื้น ยื่นขึ้นให้ครูที่ปรึกษาดู "คุณคะดูสิ"