“โจวเสี่ยวหยา!” โจวเหวินอินก้าวออกมาสกัดเสียงดัง เธอชำเลืองมองผู้ชายบาดเจ็บสามคนแล้วตำหนิว่า “เธอทำร้ายคนได้ยังไง?! เฉินฮ่าวพวกเขาก็แค่อยากขอคำแนะนำเรื่องวิธีเรียนจากเธอ! เธอทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว!”
“โจวเสี่ยวหยา” หันตามเสียงไป เห็นโจวเหวินอินยื่นหน้าตั้งตระหน่าง “ความยุติธรรม” เอาความผิดมากล่าวหาเธอ ไม่รู้เพราะอะไร เธอกลับรู้สึกหมั่นไส้อีกเป็นครั้ง
“เดินมานี่หน่อย” โจวเสี่ยวหยาสั่งโจวเหวินอิน
โจวเหวินอินระแวงขึ้นมา “เธอจะทำอะไร?”
“ไม่ทำอะไรหรอก เดี๋ยวฉันจะตีเธอล่ะเหรอ ฉันก็แค่ให้เธอมาช่วยตัดสินว่าใครถูกใครผิด”
โจวเหวินอินคิดในใจ ก็ใช่นี่ แม้ไม่รู้ว่าทำไมโจวเสี่ยวหยาวันนี้ถึงได้เสียสติ แต่ไม่มีทางจะลงมือกับเธอหรอก?
เธอจึงก้าวเดินเข้าไปหาโจวเสี่ยวหยา พลางยืนบนที่สูงทางศีลธรรมตำหนิต่อ “พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้น เธอทำเกินไปแล้ว เธอต้องขอโทษพวกเขา......”
เสียง “ป๊าบ!” ที่แสบแก้วหูดังขึ้น ห้องเรียนทั้งห้องเงียบกริบอีกครั้ง
“อ้ากกก!” โจวเหวินอินกุมแก้มร้องกรีดร้อง
โจวเสี่ยวหยามองโจวเหวินอินแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไล่ตีแต่พวกมัน ลืมตีเธอหรือไง”
โจวเหวินอินกุมแก้ม น้ำตาไหลพรากลงมาทันที
หญิงสาวสองคนที่สนิทกับเธอพุ่งเข้ามา คนหนึ่งเข้าไปประคองโจวเหวินอิน อีกคนหันมาจ้องโจวเสี่ยวหยา
“โจวเสี่ยวหยา เธอบ้าไปแล้วเหรอ! ทำร้ายคนโดยไม่มีสาเหตุ!”
“ใช่! เหวินอินไม่ได้ยั่วยุเธอ เธอก็แค่เตือนสติ!”